Zweden: de beschamende oorlog tegen wolven
In Scandinavië worden in 2022 meer dan 100 wolven gedood. Zweden, Noorwegen en Finland schenden de EU-Habitatrichtlijn voor soortenbescherming.
De huidige jacht van 2022 is nog wreder dan gewoonlijk, omdat de verschillende lokale districtsbesturen samenwerken om hele wolvenfamilies uit hun gebied en leefomgeving uit te roeien.
Noorwegen (een niet-EU-land, waar de jacht op 54 wolven tot en met 31 mei kan doorgaan) en Zweden werken samen aan deze groteske uitroeiingsactie en richten een ware wolvenholocaust aan. Aan Zweedse zijde hebben zich bijna 2’000 jagers aangemeld om 27 wolven te doden. Ook Finland heeft de jacht op 20 wolven geopend. Zo worden er in 2022 in Scandinavië meer dan 100 wolven op de wreedste wijze afgeslacht.
Het opzettelijk doden van roofdieren is in strijd met het doel en de geest van de Habitatrichtlijn van de EU ter bescherming van bedreigde soorten. Niet-gouvernementele organisaties in Zweden, Noorwegen en Finland hebben opgeroepen om de jacht te stoppen. Niet in overeenstemming met het moderne natuurbeheer: Zweden houdt zich sinds 2010 bezig met de wrede praktijk van de trofeejacht op bruine beren, lynxen en wolven.
Wolven en andere roofdieren werden tegen het einde van de 19e eeuw door de vervolging door de mens bijna uitgeroeid. Aan het begin van de 19e eeuw droegen de natuurromantiek en de trek van mensen naar stedelijke gebieden ertoe bij dat de waardering voor een gevarieerde dierenwereld weer toenam. Ook de jagersvereniging droeg bij aan de bescherming van bepaalde soorten. Helaas werd de jagersvereniging eind jaren 1930 door de staat belast met het beheer van de wilde dieren en kreeg zij enorme economische middelen, die de staat en de jachtbelangen met elkaar verbonden, volgens een model dat destijds in het autoritaire Duitsland werd toegepast. Dit model is nog steeds van kracht en levert hen elk jaar een budget van ongeveer 5,6 miljoen dollar op. Hierdoor ontstond een instelling die controle uitoefent over het wilde leven en als lobbymacht de regering en de politieke agenda voor de jacht op alle niveaus infiltreert. En dat terwijl jagers minder dan 3% van de bevolking uitmaken.
Waarom bestaat er in een ontwikkeld land als Zweden trofeejacht?
De wolven werden vanaf 1966 volledig beschermd om de soort te redden. Maar zoals we zien, is dit veranderd, hoewel Zweden sinds zijn toetreding tot de EU in 1995 onderworpen is aan de EU-beschermingsbepalingen. Sinds 2010 heeft de vergunningsplichtige jacht de trofeejacht in Zweden uitgebreid, aangezien jagers nu beren, lynxen en wolven mogen doden. Ook buitenlandse jagers zijn welkom. De Zweedse milieubeschermingsautoriteit veranderde na een reeks politieke veranderingen eind jaren 1990 haar strategie voor het beheer van wilde dieren ten gunste van de jagers. De situatie escaleerde toen de jagers besloten dat roofdieren, met name wolven, als concurrenten van ander wild dat zij bejagen, moesten worden beschouwd! Dit had negatieve gevolgen voor alle wilde dieren, maar vooral voor de roofdieren, omdat zij gepolitiseerd werden.
De rendierteelt heeft zich heel anders ontwikkeld dan haar culturele erfgoed en is tegenwoordig een industrie met exportambities. Om nog maar te zwijgen over de extreme wreedheid waarmee de boeren de rendieren mogen behandelen (Not as Nature intended – een boek van undercoverjournalist Rich Hardy). Deze halfwilde dieren worden massaal naar de slachthuizen vervoerd. Sneeuwscooters en helikopters worden ingezet om de dieren onder stressvolle omstandigheden bijeen te drijven. Hoewel klimaatverandering een grotere bedreiging vormt dan roofdieren, houdt de enorme financiële steun van de staat deze wrede handel in leven.
De staat ondersteunt de rendiereigenaren/dorpen financieel in hoge mate, zodat zij de aanwezigheid van roofdieren op hun land «accepteren» en betaald krijgen voor elk dier dat door roofdieren wordt gedood. Dit beschermt de roofdieren echter geenszins tegen doden. Integendeel, zoals blijkt uit de toename van de zogenaamde beschermingsjacht en de illegale jacht. Voor wolven is dit een extra dodelijk probleem, want de enige weg naar genetische vernieuwing loopt via Finland en Rusland. Geen enkele wolf overleeft het als hij naar Zweden komt. De haat tegen wolven is pathologisch geworden, wanneer zelfs niet «flinke smeergelden» hen kunnen redden. In sommige regio's doet dit denken aan de heksenjachten tegen vrouwen in de zeventiende eeuw.
Het debat over de degeneratie van de Zweedse wolven heeft er niet toe geleid dat de wolven meer bescherming kregen dan slechts symbolische aantallen.
In 2016 oordeelde het hoogste bestuursrechtelijke hof dat 300 wolven het minimum moeten zijn voor het behoud van de soort. In plaats van dit als een minimum te beschouwen, wordt het door de EPA en de jagers gebruikt als het maximum van tolerantie. Biologisch en wetenschappelijk bewijs helpt niet. Het rechtssysteem steunt op deze uitspraak, waardoor het beroep van ngo's over het algemeen weinig succes heeft bij het redden van individuele dieren. De Europese Commissie heeft een procedure ingeleid tegen de Zweedse wolvenjacht, maar tot nu toe is er niets concreets bereikt.
Zweden blijft de EU-Habitatrichtlijn stelselmatig schenden, en door haar eigen nationale mazen in de wet aan te passen en de uitzonderingsregels voor beperkte jacht naar eigen inzicht uit te leggen, ondermijnt Zweden ook het doel en de strekking van de Overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde dier- en plantensoorten (CITES), aangezien uitvoervergunningen voor alle trofeeën probleemloos worden verstrekt door de landbouwautoriteit. In dit verband is het vermeldenswaard dat de Zweedse regering in 2016/2017 heeft geweigerd het verbod op de invoer van trofeeën van leeuwenjachten over te nemen, wat een makkelijk te nemen stap zou zijn geweest. Helaas toont dit aan dat de meeste politici, van welke partij dan ook, zich totaal niet inzetten voor dierenwelzijn, en al helemaal niet als het om de jacht gaat.
Ondanks de coronapandemie floreren in Zweden de nertsenindustrie en de industriële varkens- en kippenhouderij onder wrede omstandigheden.
Meer dan 7.000 roofdieren die op de Rode Lijst staan, zijn in 20 jaar tijd gedood. De Zweedse milieubeschermingsautoriteit Naturvårdsverket heeft zelfs het quotum voor de legale trofeejacht verhoogd. Sinds het jaar 2000 zijn binnen dit systeem meer dan 7.000 bruine beren, lynxen, wolven en veelvraten legaal gedood.
In Zweden leven tegenwoordig naar schatting 2.800 bruine beren, niet veel meer dan 1.000 lynxen en misschien 600 veelvraten. En dat in een land met een geringe bevolkingsdichtheid in de gebieden waar roofdieren hun natuurlijke leefgebied hebben. Maar roofdieren zijn schaakstukken geworden op de politieke agenda. Deze polarisatie berust op conflicten met roofdieren die ter plaatse worden uitgevochten door jagers, veehouders, rendierhoeders en natuurlijk de economische belangengroepen die daarachter schuilgaan.
Het systeem voor het monitoren en tellen van wolven wordt beheerd door lokale autoriteiten en jagers. Aangezien de wolf niet alleen wordt beschouwd als een bedreiging voor de veestapel, maar ook als concurrent bij de jacht op wild, ligt het voor de hand dat de jagers zoveel mogelijk roofdieren willen aantonen.
Daar komt nog bij dat de mens het territorium van roofdieren in het algemeen kleiner maakt door het land te gebruiken voor veeteelt, met name de grote gebieden in Noord-Zweden waar rendieren vrij rondlopen.
wolvenpopulatie
Het aantal wolven wordt telkens weer bediscussieerd en in twijfel getrokken, omdat illegale jacht nog steeds 10-20% uitmaakt. Bij de telling van de individuen (1 oktober tot 1 maart) worden deze wolven, evenals de dieren die na deze datum bij ongevallen of om andere redenen (bijvoorbeeld bij conflicten met vee) worden gedood, niet meegerekend. Dat betekent dat wolven die na 1 maart en tot de daaropvolgende herfst, dus meerdere maanden later, worden gedood, op het moment dat de jachtbesluiten worden genomen niet worden meegeteld! Sommigen geloven dat er daardoor zelfs minder dan 300 wolven zouden kunnen zijn.
Het «voorzorgsbeginsel» is geen Zweedse sterke kant
Als het om beren, wolven en lynxen gaat, wordt het «voorzorgsbeginsel» grotendeels genegeerd. Het officiële aantal wolven werd op 395 gesteld, toen de autoriteiten besloten om in 2022 27 tot 33 wolven te doden. Sommige provincies proberen zelfs de gebieden uit te breiden om er zeker van te zijn dat ze wolven doden die proberen te vluchten. Dit kan gebeuren aan de grens met Noorwegen (met betrokkenheid van bestuursorganen in Dalarna, Värmland en Jämtland) en gebeurt herhaaldelijk in de provincie Gävleborg. Juridisch gezien zou het niet toegestaan mogen zijn om jachtgebieden te wijzigen of uit te breiden die oorspronkelijk bij de besluitvorming in november/december waren vastgesteld. Maar de lokale bestuursorganen van bovengenoemde regio's zijn – net als alle noordelijke regio's – hardliners tegen roofdieren. We weten nog niet wat de rechtbanken zullen zeggen.
Wat zowel wreed als alarmerend is, is de inteelt en degeneratie van de Zweedse wolven. Veel mannelijke wolven hebben slechts één teelbal (cryptorchisme), en autopsies van gedode wolven tonen wreed bewijs van het sadisme van de jagers – veel dieren hebben oude wonden en loodmunitie in hun lichaam.
In Zweden worden de roofdieren gedood in strijd met de EU-richtlijnen voor soortenbescherming
Gemarkeerde vergunningsjacht en/of schadebestrijdingsjacht. Beide methoden zijn sinds 2010 toegenomen. De Zweedse milieubeschermingsinstantie heeft de beslissingen gedelegeerd aan de lokale autoriteiten in de afzonderlijke districten waar roofdieren leven. De bevelen voor schadebestrijdingsjacht worden vaak telefonisch gegeven, en meestal mogen de dieren nog dezelfde dag worden gedood. De tijd om de beslissingen van NGO's aan te vechten is daarom nutteloos en puur symbolisch. Deze jachtpartijen zijn snelle executies, uitgevoerd met helikopters en sneeuwscooters. Op de grond worden honden ingezet om de dieren op te sporen wanneer ze proberen zich in hun holen te verschuilen. De helikopterjachten zouden geïnspireerd kunnen zijn op de Amerikaanse oorlogsvoering… en ook op wat nu in de VS gebeurt. Helaas hebben deze methoden zich door de globalisering en de internationale organisaties van jagers als een pandemie verspreid. Historisch gezien begonnen de Amerikanen in het tijdperk van de witte jagers Afrikaans wild vanuit treinen en auto's te beschieten, ook in de tijd van de Zweedse baron Blixen (echtgenoot van de schrijfster Karen Blixen), die alle rijken en beroemdheden begeleidde op trofeejachten en dodingstochten in Afrika.
Zo eist de wreedheid in Zweden nog steeds haar tol. Vrouwtjes met jongen worden niet gespaard. Zo mogen bijvoorbeeld vrouwtjes veelvraat met jongen in hun hol worden gedood. Vrouwtjeslynxen met jongen worden vanuit de helikopter gedood, en de «ethische orde» schrijft voor om de «kinderen» te doden vóór de moeder…
De toegestane jacht op lynxen vindt plaats vanaf 1 maart – dat is de paartijd van deze schuwe roofkatten. Een regelrechte misdaad! Onze Noordse luipaard!
De wetgeving tegen dierenmishandeling geldt niet voor wilde dieren – alleen de jachtwetten zijn van toepassing. De Zweedse jachtwetten zijn gebaseerd op het gebruik van dieren als objecten die toebehoren aan de jager en/of de grondeigenaar. Staatsgronden/bossen worden ook verpacht voor de jacht, wat een grote business is, net als voor alle landbouwers die het recht hebben om op hun eigen land te jagen. Het wilde leven krijgt geen adempauze. Zelfs niet in een nationaal park of natuurreservaat, waar de EPA de jacht toestaat. Ook de zee is jachtgebied, en de EPA breidt jaarlijks de jacht op alle zeehondensoorten uit, zelfs op de ernstig bedreigde soorten van de Rode Lijst in de noordelijke Oostzee.
Preventieve doding, het zogenaamde skyddsjakt, technisch gezien een «eigen initiatief», een dodingsactie naar eigen goeddunken
De wetgeving staat toe dat roofdieren ter plekke worden gedood als preventieve maatregel om een aanval te voorkomen. Dit gebeurt natuurlijk zonder enige controle door de autoriteiten, en het valt niet uit te sluiten dat honden tijdens de jacht op ander wild bijvoorbeeld beren provoceren. En het meest gehoorde argument van jagers is dat honden door wolven worden gedood en dat ze met loslopende honden niet zo vrij op elanden kunnen jagen als ze zouden willen.
Overbodig te zeggen dat loslopende honden in de leefgebieden van wolven verboden zouden moeten worden – een NO GO.
Sinds 2010 wordt deze wet in schrikbarende mate gebruikt als «voorwendsel» voor het doden van beren, wolven en lynxen. Slechts zeer weinig gevallen leiden tot onderzoek en worden bij gebrek aan bewijs geseponeerd. Het probleem van dierenmishandeling, bijvoorbeeld wanneer een vrouwelijke beer wordt gedood (en er vervolgens twee jongen in de bomen worden ontdekt) of wanneer wolven hun jongen achterlaten, wordt nooit bestraft of zelfs maar besproken.
De nevenschade en de veelvoorkomende verwondingen veroorzaakt door jagers of honden worden nooit bestraft.
Wrede jacht met honden
De jacht met jachthonden heeft zich in Zweden ontwikkeld en verwordt tot dierenmishandeling, zowel voor honden als voor wilde dieren, zonder dat hier ooit tegen wordt opgetreden. Zweedse jagers hebben ook nieuwe agressieve jachthonden geïntroduceerd die zijn afgericht op roofdieren. De Zweedse milieubeschermingsautoriteit (EPA), die hoofdzakelijk verantwoordelijk is voor kwesties rond wilde dieren en jacht, heeft de rechten voor het jagen met loslopende honden uitgebreid – drie honden mogen een wolf opjagen, ongeacht of het om een welp of een volwassen dier gaat. Tot de onethische jachtmethoden behoren ook oude middeleeuwse jachtmethoden met knuppels en het omsingelen van het gebied met «angstaanjagende draden met bewegende textiel», die worden opgesteld om de vluchtende wolven in te sluiten en naar de jagers te drijven.
Het africhten van jachthonden in het wild op roofdieren in hun leefgebied
Het ergste is dat de EPA nog weerzinwekkendere technieken heeft ingevoerd – namelijk dat alle jagers hun honden een maand voor de officiële start van het jachtseizoen mogen africhten! Zelfs in gebieden in Zweden waar geen jachtvergunning wordt verleend.
Dat betekent dat de training op wilde beren (met hun jongen) in hun leefgebieden begint van juli tot augustus (jachtbegin 21 augustus), op wolven in december (jachtbegin 2 januari) en op lynxen in februari (jachtbegin 1 maart). Het is ook toegestaan honden af te richten op gevangen wilde dieren in speciale trainingscentra. Deze sadistische praktijk wordt door de EPA niet aangepakt, ondanks talrijke protesten van niet-gouvernementele organisaties. Tegelijkertijd terroriseert de jacht met honden ook andere wilde dieren, zoals de jacht op wilde zwijnen, die bijna het hele jaar door en zelfs 's nachts is toegestaan.
De Zweedse lobby van de recreatieve jacht heeft alle wilde dieren stevig in haar greep, en het rechtssysteem voor de jacht is gemanipuleerd. Om het rad van de dood verder te laten draaien, heeft de Zweedse milieubeschermingsautoriteit de jacht op alle dieren, inclusief trekvogels zoals kraanvogels en zwanen, met een nieuw besluit voor 2021 tot 2026 nog verder vrijgegeven!
Meer over recreatieve jacht: In het dossier Rol en kritiek op recreatieve jagers belichten we de opleiding, macht en het zelfbeeld van de recreatieve jagers. Het wetenschappelijk bewijs staat in het overzicht Studies over de gevolgen van de recreatieve jacht.
Het standpunt van IG Wild beim Wild: IG Wild beim Wild wijst de recreatieve jacht af. Ons voorbeeld is kanton Genève, dat sinds 1974 zonder recreatieve jacht functioneert: zonder jachttijden, zonder jachthonden, zonder drijfjachten, zonder hoogzitten, zonder de dierenmishandeling en de criminaliteit die elders bij het jachtseizoen horen. Wat daar al meer dan vijftig jaar werkt, weerlegt elk positiepaper van JagdSchweiz. Een organisatie die haar beleid baseert op beweringen die zij in haar eigen documenten zelf weerlegt, is geen vakorganisatie, maar een fabriek voor desinformatie.
Alle bijdragen worden geschreven door IG Wild beim Wild en door externe co-auteurs. Onderzoek, structurering en redactionele processen kunnen daarbij worden ondersteund door AI-gestuurde hulpmiddelen.
Ondersteun ons werk
Met jouw donatie help je dieren te beschermen en hun stem te laten horen.
Nu doneren →
