Bescherming van wilde dieren in Engeland versterken

Een partijoverschrijdende groep van 24 Kamerleden en Lords heeft zich in een brief aan minister van Milieu Steve Reed gericht en de Britse regering opgeroepen om de bescherming van wilde dieren te versterken.

Tegelijkertijd hebben de belangrijkste dierenwelzijnsorganisaties een rapport gepubliceerd dat is opgesteld door wetenschappers van de Anglia Ruskin University, waarin wordt onderzocht hoe wetgeving voor wilde dieren beter kan optreden tegen dierenwelzijnsschade, en pleiten zij voor een nieuwe wet voor wilde dieren die gericht is op het welzijn van dieren.

James Naish, Labour-Kamerlid voor Rushcliffe, is een van de belangrijkste ondertekenaars van de brief, waarin het ministerie van Milieu, Natuurbehoud en Reactorveiligheid (Defra) wordt opgeroepen om dringend de wetgeving voor wilde dieren te herzien en de voordelen van de invoering van een degelijke nieuwe wetgeving te beoordelen.

Naar schatting worden jaarlijks miljoenen wilde dieren in Engeland opgejaagd, verdreven en op wrede wijze gedood. In de brief staat dat de huidige wetgeving voor wilde dieren verouderd is en voor sommige soorten aanzienlijke hiaten in de bescherming vertoont, waarbij de complexiteit van de wetten en de bewijsvereisten een obstakel vormen voor de veroordeling van veel misdrijven tegen wilde dieren. Momenteel is de wetgeving voor wilde dieren verspreid over minstens 33 wetten, waarvan sommige teruggaan tot het begin van de 18e eeuw.

Misdrijven tegen wilde dieren zijn geen meldingsplichtige delicten, maar de National Wildlife Crime Unit en liefdadigheidsorganisaties schatten voorzichtig dat er jaarlijks ongeveer 5.000 meldingen zijn van wrede en illegale praktijken zoals het uitleggen van dassenlokaas en hazenjachten.Een recent onderzoek heeft aangetoond dat veel politiekorpsen verbanden vaststellen tussen misdrijven tegen wilde dieren en andere gewelddadige en/of georganiseerde criminaliteit, waaronder diefstal, drugs, witwassen en vuurwapendelicten.

Het rapport over de hervorming van het wildrecht belicht handelingen van wreedheid tegen wilde dieren door de jacht die illegaal zouden moeten worden gemaakt, zoals de uitbreiding van het verbod op het gebruik van draadstrikken om dieren te vangen naar Engeland. Het rapport bevat interviews met handhavingsfunctionarissen, juridische experts en RSPCA-functionarissen (waaronder inspecteurs), die beschrijven dat zij te maken krijgen met verschillende onmenselijke methoden die door burgers worden toegepast om “plaagsoorten” te bestrijden, waaronder het doodschieten van vossen met luchtdrukgeweren en het verdrinken van grijze eekhoorns, evenals inconsistente veroordelingen.

Parlementslid James Naish zei: De bescherming van wilde dieren ligt mijn kiezers en mij zeer na aan het hart, en ik weet dat we niet de enigen zijn: de mensen in Engeland willen dat de wilde dieren gedijen en tegen schade worden beschermd. Te lang al hebben criminele groepen die het verwonden van wilde dieren als spel beschouwen, het landschap als speelplaats gebruikt, en het versterken van onze zwakke wildtierwetten zou een uitstekende manier zijn om te laten zien dat de regering dierenwelzijnskwesties serieus neemt.

Het hoofd van de National Wildlife Crime Unit, hoofdinspecteur Kevin Lacks-Kelly, gaf het volgende commentaar op het rapport: “Het is werkelijk onaanvaardbaar dat onze medewerkers in het hele land moeten werken met wetten uit de jaren 1820. Veel van de mislukte zaken die wij zien, zijn te wijten aan mazen in de wet, gebrek aan expertise in de rechtszaal en het misbruiken van de geldende wetgeving. We hebben tal van voorbeelden waarbij dassen-, roofvogel- en vossendoders aan justitie ontsnappen.”

Naast de moeilijkheden die handhavingsinstanties ondervinden bij het succesvol vervolgen van wreedheden en het afschrikken van criminelen, zijn de straffen bij veroordelingen laag in vergelijking met andere strafbare feiten tegen dieren. Zo bedraagt de maximale gevangenisstraf onder de Wild Mammals (Protection) Act 1996 slechts zes maanden, tegenover vijf jaar onder de Animal Welfare Act 2006.

Claire Bass, hoofddirecteur campagnes en publieke zaken bij Humane World for Animals UK, zei: "De wetten uit het Georgische en Victoriaanse tijdperk hebben geen gelijke tred gehouden met de bedreigingen en druk waaraan de Britse wilde dieren in de 21e eeuw worden blootgesteld, en het is onaanvaardbaar dat ons rechtssysteem wilde dieren als tweederangsburgers behandelt in vergelijking met andere dieren zoals honden en katten. Wij roepen de regering op om de bescherming op papier af te schaffen en wilde dieren de robuuste, moderne wetten te geven die ze nodig hebben en verdienen."

Claire McParland, senior public affairs manager bij RSPCA, zei: "Politie en openbaar ministerie worden geconfronteerd met een complexe puzzel van tientallen inconsistente en soms tegenstrijdige wetten als het gaat om de bescherming van wilde dieren, waarbij de ontbrekende stukjes criminele bendes in staat stellen wilde dieren uit te buiten en te martelen. Net als de huisdieren met wie we ons huis delen, zijn wilde dieren gevoelige wezens, en wij zijn ervan overtuigd dat ze veel beter beschermd zouden moeten worden. Daarom willen we dat de wetten worden geactualiseerd en samengevoegd om alle wilde dieren beter te beschermen, het publiek te helpen hun verantwoordelijkheden te begrijpen, en ervoor te zorgen dat de daders van misdrijven tegen wilde dieren ter verantwoording worden geroepen."

In 2015 beval een door de overheid in opdracht gegeven rapport van de Law Commission aan om alle wetten met betrekking tot wilde dieren te actualiseren en samen te voegen in één enkele wet. Een decennium later hebben wetenschappers van de Anglia Ruskin University de problemen met onze wetgeving inzake wilde dieren opnieuw onderzocht en zijn tot dezelfde conclusie gekomen.

Het rapport "Wildlife Law Reform", geschreven door professor Angus Nurse en dr. Helga Hejny, bevat tien belangrijke aanbevelingen: de Britse wetgeving inzake wilde dieren moet worden gecoördineerd in één enkele wet; de straffen voor misdrijven tegen wilde dieren moeten worden verhoogd om ze in lijn te brengen met die voor misdrijven tegen huisdieren/dierenmishandeling; en schade aan wilde dieren moet prioriteit krijgen bij planning en ontwikkeling.

Dr. Angus Nurse, onderzoeksleider en hoogleraar Recht en Milieurechtvaardigheid aan de ARU, zei: „Onderzoek toont keer op keer aan dat de complexiteit van het wildtierrecht wordt gezien als een probleem bij de effectieve handhaving ervan en bij het bereiken van een degelijke bescherming voor wilde dieren. De Law Commission heeft zich ongeveer een decennium geleden met dit onderwerp beziggehouden, en haar mening dat het wildtierrecht geconsolideerd moet worden, geldt nog steeds. Ons onderzoek bekeek het wildtierrecht in de context van schade aan wilde dieren en identificeerde gebieden waarop de wet verbeterd zou kunnen worden om misdrijven tegen wilde dieren beter te voorkomen, de handhaving te verbeteren en schade aan wilde dieren tegen te gaan. We hebben betere systemen nodig om wilde dieren te beschermen, en de nodige ondersteuning bij het opsporen en vervolgen van misdrijven tegen wilde dieren.“