Zoo w Zurychu: Kolejna śmierć małego słonia

Dwie śmierci w cztery miesiące: w zoo w Zurychu słonica Omysha urodziła w środę 19.8.2020 swoje młode.

Krótko po porodzie w stadzie wywiązała się dynamika, w wyniku której małe słoniątko zostało stratowane na śmierć.

Dopiero w kwietniu w tym samym Zoo Zurych zmarło nowo narodzone słoniątko, prawdopodobnie w podobnych okolicznościach. PETA ostro krytykuje hodowlę słoni: Nienaturalne warunki życia w zoo raz po raz prowadzą do problemów zdrowotnych u wrażliwych trąbowców. Słonie urodzone w zoo nie są ponadto wypuszczane na wolność. Organizacja na rzecz praw zwierząt krytykuje w tym kontekście trzymanie słoni w niewoli i domaga się zakazu rozmnażania oraz importu słoni do placówek zoologicznych.

«Hodowla słoni w zoo to ślepa uliczka. Warunki bytowania są skrajnie nienaturalne, a wiele wrażliwych zwierząt jest ponadto podporządkowywanych za pomocą haka na słonie. Co roku miliony franków z pieniędzy podatników trafiają na utrzymanie trąbowców. Gdyby te środki zainwestować bezpośrednio w ochronę słoni w Afryce i Azji, co roku tysiące zwierząt mogłoby zostać uchronionych przed kłusownictwem».

Dr Yvonne Würz, w imieniu PETA Szwajcaria.

Młode zwierzęta jako magnes dla zwiedzających: zoo wykorzystują słonie do pozyskiwania potomstwa

Szare olbrzymy cierpią w niewoli do tego stopnia, że tylko rzadko się rozmnażają. Wiele zoo próbuje więc ich pomóc, uciekając się do Przemoc: u samców w pełnej narkozie wprowadza się do odbytnicy elektrosondę i za pomocą prądu wywołuje się elektroejakulację. Następnie samice słoni poddawane są obciążającemu, inwazyjnemu zabiegowi sztucznego unasienniania, które w przypadku niektórych osobników powtarza się nawet ponad 100 razy, aby doprowadzić do ciąży.

Ponadto hodowla zwierząt w niewoli podważa cele ochrony gatunkowej. Placówki te częściowo jeszcze dziś importują słonie odłowione na wolności i tym samym przyczyniają się do ich zanikania w naturze. PETA domaga się, aby pieniądze podatników były w przyszłości inwestowane bezpośrednio w projekty ochrony gatunkowej w krajach pochodzenia zagrożonych gatunków zwierząt, by zapewnić tam ich przetrwanie.

Według badania naukowego średnia długość życia słoni afrykańskich w zoo wynosi 17 lat – w naturze natomiast średnio 54 lata, w ciągu których zwierzęta zamieszkują rozległe terytoria i przemierzają nawet do 80 kilometrów dziennie. W niewoli niezwykle towarzyskie i inteligentne dzikie zwierzęta nie mogą zaspokoić potrzeby ruchu i cierpią z powodu codzienności naznaczonej nudą i frustracją. Wiele słoni w zoo rozwija zaburzenia zachowania, na przykład monotonne kołysanie się na boki (tzw. weaving), lub zapadają na choroby, takie jak gruźlica, opryszczka, schorzenia stóp i otyłość. Jak dotąd żaden słoń z europejskiego zoo nie został natomiast ponownie wypuszczony na wolność.

Motto PETA brzmi w części: zwierzęta nie istnieją po to, by nas bawić ani by wykorzystywać je w jakikolwiek inny sposób. Organizacja co do zasady sprzeciwia się utrzymywaniu słoni w zoo, ponieważ jest to niemożliwe w sposób odpowiedni dla gatunku, niezależnie od formy utrzymania. W naturze słonie żyją w stabilnych grupach społecznych, każdego dnia pokonują wiele kilometrów i doświadczają wielu bodźców środowiskowych. Codzienność w zoo charakteryzuje się natomiast brakiem ruchu, brakiem zajęć i zniszczonymi strukturami społecznymi. Wiele słoni w zoo cierpi na poważne zaburzenia zachowania, które objawiają się między innymi tzw. kiwaniem się, podczas którego zwierzęta kołyszą głową i ciałem w przód i w tył. Nienaturalnie długie stanie powoduje choroby stóp i stawów; stres i otyłość są główną przyczyną tego, że słonie w zoo umierają średnio znacznie wcześniej niż ich pobratymcy na wolności.