Kalafior: Warzywo z historią

Kalafior pochodzi pierwotnie z Azji Mniejszej, gdzie był wzmiankowany już w VI wieku.

Wraz z krzyżowcami nasiona trafiły do Włoch, a od XVI wieku kalafior uprawia się w całej Europie – u nas jest więc znany od około 500 lat.

Popularny na całym świecie, uprawiany lokalnie

Kalafior należy w całej Europie do najpopularniejszych odmian kapusty. Najważniejsze obszary uprawy w Europie znajdują się w Polsce, Francji, Belgii i Niderlandach. Dziś jednak kalafior jest rozpowszechniony na całym świecie: najwięksi producenci – Chiny, Indie i Stany Zjednoczone – wytwarzają łącznie ponad 20 milionów ton kalafiora. W Szwajcarii uprawia się około 6’000 ton – aby zaspokoić tutejszy popyt, trzeba dodatkowo importować około 10’000 ton. Powierzchnia upraw w Szwajcarii wynosi około 580 hektarów, z czego 100 to uprawy ekologiczne.

Słońce tak – ale bez poparzenia słonecznego

Kalafior jest tak zwaną rośliną wymagającą dużej ilości składników odżywczych. W Szwajcarii sezon na niego trwa od maja do listopada. Preferuje glebę bogatą w próchnicę oraz ciepłe, słoneczne stanowisko. Kalafior należy jednak chronić przed zbyt silnym nasłonecznieniem: w przeciwieństwie do blisko spokrewnionego brokuła zbiera się go, zanim otworzą się liście okrywające, albo przykrywa się go folią, aby zapobiec żółknięciu. Liście okrywające lub folia zatrzymują światło słoneczne, dzięki czemu nie tworzy się chlorofil, a kalafior pozostaje biały. Istnieją jednak także odmiany żółte lub fioletowe, szczególnie popularne we Włoszech i Francji. W Szwajcarii fioletowy kalafior również uprawiany jest na niewielką skalę.

Kalafior zawiera mnóstwo minerałów, witamin z grupy B, witaminę C, wapń, a także glukozynolany. Kalafior jest lekkostrawny i można go jeść zarówno na surowo w sałatkach lub jako dip, jak i po ugotowaniu. Jeśli podczas gotowania dodamy trochę mleka lub soku z cytryny, kalafior zachowa swój biały kolor. Więcej artykułów o roślinnym odżywianiem oraz Edukacja na stronie wildbeimwild.com.