Absurdystan Rada Rządowa Solura

IG Wild beim Wild opowiada się za rzetelnym zarządzaniem dzikimi zwierzętami z udziałem strażników przyrody , a nie za polowaniem wynikającym z czystej żądzy i woli zabijania, które dziś gloryfikują myśliwi rekreacyjni.

Ta forma łowiectwa rekreacyjnego, w której przeważa „mentalność zabójcy”, nie jest ani tradycją, ani nie da się jej pogodzić z etyką, moralnością i ochroną zwierząt.

6 września 2017 roku frakcja SP/Junge SP zażądała od rządu kantonalnego w Solurze Zakaz polowania z norowania :

Rząd kantonalny zostaje zobowiązany do zmiany prawa łowieckiego w taki sposób, aby polowanie norowe zostało zakazane.

Godny pochwały zamiar. Bo już samo przetrzymywanie dzikiego zwierzęcia w niewoli, czyli w sztucznej norze, nie jest ani zgodne z potrzebami gatunku, ani z ochroną zwierząt. Wszystkie inne określenia, jak „zgodne z ochroną zwierząt”, „zgodne z prawem” itp., to w kontekście polowania norowego, a właściwie Polowanie na lisy w negatywnym sensie, jedynie spieranie się o słowa uchwała rządu kantonalnego i nie prowadzi do celu – jakim jest cywilizowane społeczeństwo.

Dać się sfotografować przed kościołem pielgrzymkowym, a potem nie wcielać w życie wartości chrześcijańskich – to najwyraźniej nie jest cnotą tych solurskich polityczek i polityków. Wniosek SP odrzucili natychmiast, uznając go za „niewarty rozpatrzenia”.

Członkini rządu kantonalnego Brigit Wyss wypowiedziała się w swoim słowie końcowym, jak pisze Solothurner Zeitung , następująco: „Można założyć, że polowanie norowe jest dziś uzasadnione. Nie ze względu na tradycję ani regulację populacji lisów. Lecz dlatego, że wiele psów myśliwskich to dziś psy rodzinne – a w związku z tym potrzebują szkolenia w ramach polowania norowego”. Kto rozpowszechnia tak zawrotny nonsens, powinien po prostu zostać odwołany ze stanowiska.

58 posłów w parlamencie kantonalnym głosowało następnie przeciw, a 31 za zakazem polowania norowego.

Zarówno polowania zbiorowe (nagonka i polowanie z naganiaczami), jak i polowanie na lisy pozostają przede wszystkim znęcaniem się nad zwierzętami i są zbędnymi metodami łowieckimi, o czym wiemy z wielu udokumentowanych przypadków. Nie zmienia tego również absurdalna uchwała rządu kantonu Solura.

Fakt, że psy myśliwskie myśliwych rekreacyjnych mają być teraz jeszcze bardziej wykorzystywane i przechodzić szkolenie w ramach polowania w norach, służy jedynie temu, by znęcanie się nad zwierzętami w środowisku myśliwych rekreacyjnych uczynić społecznie akceptowalnym – ostrzega IG Wild beim Wild.

Fundacja Tier im Recht opracowała w tej sprawie przełomową ekspertyzę, z której jasno wynika, że z punktu widzenia prawa ochrony zwierząt na przykład uprawianie polowania w norach wielokrotnie wypełnia znamiona przestępstwa znęcania się nad zwierzętami.

Luksemburg od kilku lat obowiązuje całkowity zakaz polowania na lisy i tym samym wdraża zgodnie z zasadami ochrony zwierząt to, co od dawna dowodzi co najmniej 18 międzynarodowych badań: Polowanie na lisy to nonsens. W kantonie Genewa od dziesięcioleci nie poluje się na lisy tylko dlatego, że trwa sezon łowiecki, a w kantonie Ticino polowanie na lisy jest według federalnej statystyki łowieckiej również źle widziane.

Lisy chronią nas przed chorobami

Kto obawia się chorób takich jak borelioza z Lyme, tularemia czy tzw. bąblowiec, powinien według badań jak najwyraźniej sprzeciwiać się łowiectwu rekreacyjnemu.

Borelioza z Lyme jest w Europie najczęstszą chorobą przenoszoną przez kleszcze; co roku zaraża się nią ponad 200’000 osób. Federalny Urząd Zdrowia Publicznego zakłada, że w Szwajcarii na tzw. boreliozę z Lyme choruje rocznie około 6’000 do 12’000 osób.

Natomiast na bąblowca w Szwajcarii zapada rocznie zaledwie ok. 8–10 osób. Lis jest naturalnym wrogiem nornic rudych i norników polnych. Mogą one poprzez swoje odchody i mocz przenosić na człowieka również silnie rozprzestrzeniającego się Hantawirus. Lis jako „policjant lasu” jest niezastąpiony; lisy łapią głównie myszy – ku pożytkowi rolnictwa i leśnictwa.

Badanie: polowanie na lisy jest przeciwskuteczne

W badania z Francji przez 4 lata naukowo badano, czy łowiectwo rekreacyjne ma sens jako środek przeciwko bąblowcowi. W tym celu na obszarze o powierzchni niecałych 700 kilometrów kwadratowych w okolicy miasta Nancy wyraźnie zintensyfikowano polowanie na lisy. Przez 1’700 godzin w nocy strzelano do lisów również z samochodów, co doprowadziło do wzrostu odstrzału o 35 %.

1. Populacja lisów na obszarze testowym nie została przez drastycznie zintensyfikowane polowania NIE zmniejszona.
2. Tasiemiec wielojamowy zamiast się zmniejszyć, rozprzestrzenił się na intensywnie wykorzystywanym łowiecko obszarze testowym: odsetek zarażonych zwierząt wzrósł wyraźnie, z 40 % do 55 %, podczas gdy na obszarze porównawczym w tym samym okresie pozostał na stałym poziomie.
3. Zamiast łowiectwa rekreacyjnego, które jest oczywiście nie tylko bezsensowne, ale wręcz przeciwskuteczne, w razie potrzeby zaleca się leczenie lisów przynętami odrobaczającymi.

Jak pokazały również inne badania (na przykład z powiatu Starnberg), te przynęty odrobaczające mogą skutecznie obniżyć odsetek lisów zarażonych tasiemcem bąblowcowym niemal do zera procent. Więcej o nieudanej kontroli populacji przez łowiectwo rekreacyjne oraz Mity łowieckie.