Wilde Westen in Oost-Zwitserland

Inderdaad laat de federale statistiek zien dat in het jachtseizoen 2014 in het kanton Thurgau 619 wilde zwijnen zijn afgeschoten – bijna 40 % meer dan het jaar ervoor (383).

In ieder geval is het kanton een echte speeltuin geworden, zoals het "Regionaljournal Ostschweiz" van Radio SRF berichtte.

De grafiek is een duidelijke aanwijzing voor de toename van de dieren. De warme winters zijn daarvan de oorzaak – het gaat de wilde zwijnen te goed, beweert Roman Kistler, hoofd van het Bureau voor Jacht en Visserij van het kanton Thurgau.

Sinds 1930 wordt in Thurgau de reviierjacht uitgeoefend. 89 jachtreviere, waarvan twee uitsluitend waterjachtreviere, zijn verpacht. De jaarlijkse pachtopbrengst van ca. 608.000 frank gaat voor tweederde naar de gemeenten en voor eenderde naar het kanton. Schade aan landbouwgewassen door everzwijnen werd in 2014 begroot op 448.700 frank. In het naburige kanton St. Gallen, dat twee keer zo groot is, bedroeg de schade in hetzelfde jaar slechts 7.761 frank. Boeren worden schadeloos gesteld door het kanton (85 %) en de pachter (15 %).

Recreatieve jacht kan ook everzwijnen niet reguleren

Alle inspanningen bij elkaar, inclusief illegale hoogzitten, nachtkijkers, jagen in het donker enzovoort, hebben de recreatieve jagers de afgelopen jaren geen succes opgeleverd. Juist door de recreatieve jacht blijven de everzwijnen zich onstuitbaar vermenigvuldigen. Nachtdoelapparaten zijn in Zwitserland verboden. Alleen in Thurgau, Genève en Basel-Landschaft mogen recreatieve jagers met dergelijke apparaten of lampen op de geweren 's nachts op everzwijnen schieten. Nachtdoelapparaten zijn ontwikkeld voor de oorlog. Ook in het kanton Thurgau bewegen recreatieve jagers zich vaak aan de rand van de legaliteit. Het schieten met hagel op everzwijnen is uiterst discutabel en eerder dierenbeulerij, vooral wanneer de dieren worden aangeschoten en niet worden teruggevonden. Bovendien vervuilt het munitie het milieu.

jagerslatijn leert: everzwijnen moeten massaal worden bejaagd. Zonder recreatieve jacht zou er een «everzwijnenvloed» komen, zelfs een «everzwijnenplaag». De werkelijkheid laat zien: hoe meer everzwijnen worden geschoten, hoe sterker ze zich vermenigvuldigen. Everzwijnen, net als Vossen, kunnen door intensieve Bejaging nauwelijks worden gereguleerd.

In werkelijkheid kweken recreatieve jagers de «everzwijnenvloed», de «plaag» en de «epidemieën» al jaren opzettelijk aan. Werden in 1933 in heel Zwitserland slechts 33 beren (mannelijke everzwijnen) geschoten, in het jachtjaar 2011/12 waren het ongelooflijke 9941 beren, zeugen en jonge dieren! Dat kan en mag door de recreatieve jagers niet langer alleen worden verklaard of goedgepraat met zachte winters, voedselaanbod enzovoort! Aanhoudende toename van everzwijnenbestanden en -schade ondanks de meest intensieve bejaging is het resultaat!

De cijfers kunnen niet duidelijker zijn. Recreatieve jacht reguleert niet. Het tegendeel is waar: recreatieve jacht leidt tot onnatuurlijke en ongecontroleerde vermenigvuldiging.

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=xeknVbfzT_w%5D

Als er steeds meer wilde dieren worden geschoten omdat er steeds meer zijn, moeten er dan nog meer worden geschoten opdat er minder worden?

De natuur had eigenlijk alles uitstekend geregeld: ervaren vrouwelijke wilde zwijnen – de leidende zeugen – zorgen voor orde in de rotte en voor geboortebeperking. Door het afgeven van feromonen (boodschapperstoffen voor informatieoverdracht) bepalen ze de paringsbereidheid van alle vrouwelijke wilde zwijnen in de rotte: alleen de leidende zeug zelf en enkele andere volwassen zeugen worden «vurig». Zo wordt voorkomen dat te jonge dieren worden bevrucht. De leidende zeug bepaalt ook het tijdstip van de bronst, die één keer per jaar plaatsvindt. Ontbreken de leidende zeugen omdat ze bij de recreatieve jacht zijn gedood, dan valt de orde uiteen. De sociale structuur is vernietigd en de wilde zwijnen planten zich ongecontroleerd voort: zelfs jaarlingzeugen en frislingen jonger dan een jaar krijgen jongen. Waar vroeger eenmaal per jaar bronsttijd was, worden wilde zwijnen tegenwoordig meerdere keren per jaar vurig en krijgen ze dus meerdere keren per jaar nakomelingen. Wanneer moederzeugen (zeugen) voor de ogen van hun jongen worden doodgeschoten, is de rotte leiderloos en versprengd. Daardoor kunnen rondzwervende wilde zwijnen nog grotere schade aanrichten dan voorheen.

Recreatieve jagers die sporadisch op een hoogzit hangen, zijn vooral 's nachts helemaal niet in staat om een leidende zeug te herkennen. Dat speelt hier ook geen rol, want de recreatieve jacht «zonder limiet» in het kanton Thurgau heeft niets te maken met wildbiologische inzichten.

Bij het everzwijn is door een Franse langetermijnstudie onlangs bewezen dat de recreatieve jacht de voortplantingssnelheid duidelijk verhoogt. De wetenschappers rond Sabrina Servanty vergeleken over een periode van 22 jaar de voortplanting van everzwijnen in een bosgebied in het departement Haute-Marne, waar zeer intensief wordt gejaagd, met een weinig bejaagd gebied in de Pyreneeën. Het resultaat werd ook gepubliceerd in het gerenommeerde „Journal of Animal Ecology”: bij hoge jachtdruk is de vruchtbaarheid van everzwijnen aanzienlijk hoger dan in gebieden waar nauwelijks wordt gejaagd. Bovendien treedt bij intensieve bejaging de geslachtsrijpheid duidelijk eerder in – vóór het einde van het eerste levensjaar – zodat al frislingzeugen drachtig worden. Ook het gemiddelde gewicht van de voor het eerst vruchtbare everzwijnen is bij hoge jachtdruk lager. In gebieden waar weinig recreatieve jagers rondlopen, is de voortplanting van everzwijnen duidelijk lager en treedt de geslachtsrijpheid bij de zeugen later en pas bij een hoger gemiddeld gewicht in. (vgl. Servanty et alii, Journal of Animal Ecology, 2009). In niet of weinig bejaagde gebieden zijn veel minder wilde dieren dan in bejaagde. Onnatuurlijk grote of kleine populaties wilde dieren zijn zelfgemaakt en gekweekt door foutieve jachtplanning en jagersgedoe.

De natuur heeft geen recreatieve jagers nodig, maar Wildbeheerder. De recreatieve jagers geven inmiddels zelf toe dat ze dierpopulaties niet echt kunnen reguleren en dat „hegen en onderhouden”, „natuurbescherming” en „voorkoming van wildschade” slechts voorgewende redenen zijn voor een bloedige hobby.

Nauwelijks een andere diersoort verslindt zulke hoeveelheden insectenlarven (bijvoorbeeld engerlingen) als het everzwijn. Als de larven van de meikever niet massaal door everzwijnen en andere diersoorten zouden worden teruggedrongen, zou de schade door meikevers aan land- en bosbouwgewassen, juist na vliegjaren, duidelijk hoger uitvallen. Ook dragen everzwijnen, samen met vossen en roofvogels, eraan bij dat de muizenpopulaties en daarmee de schade in de graslandbouw en de fruitteelt worden beperkt. En in het bos zorgt het wroeten voor losmaking van de bodem en voor rottingsprocessen, waardoor het aanslaan van kiemplanten wordt bevorderd, wat vanuit het oogpunt van de bosbouw hoogst welkom is. Op papier genieten ze in de bossen van Thurgau een gesloten seizoen van 1 maart tot 30 juni. Frislingen en overlopers mogen buiten het bos het hele jaar worden bejaagd.

Recreatieve jacht reguleert niet in de zin van natuurlijke aantallen van wilde diersoorten, maar zorgt voor te hoge of onderdrukte populaties. De onnatuurlijke problemen en overpopulaties zijn met name door de recreatieve jagers zelf veroorzaakt, zodat die recreatieve jagers zichzelf een zogenaamde wettelijke opdracht kunnen toeschuiven. De recreatieve jacht heeft allang niets meer te maken met eerbiedwaardig Wildbeheer, maar is, voorbij elke ethiek, verworden tot een steeds brutaler slachten van wilde dieren. Het organiseren van aantrekkelijke jachten is het programma. In de betreffende kringen noemt men het misleidend 'aan het leefgebied aangepaste wildpopulaties', 'fijnregulering', 'tweetrapssysteem', 'dynamisch beheer', 'benutten', 'oogsten', 'afromen' of dergelijke sekteachtige propaganda.

Elke jachttocht van elke recreatieve jager is een enorme verstoring voor de hele dierpopulatie en de bevolking. Meer recreatieve jacht betekent niet minder wild, maar meer geboortes.

Dierenmishandeling via zinloze jachtbloedbaden kan geen wettelijke opdracht zijn. Belastingbetalers financieren bovendien het armzalige tijdverdrijf van de recreatieve jagers. Dan kan men de recreatieve jacht net zo goed meteen afschaffen. In Genève kost serieus wildbeheer de belastingbetaler nog geen kop koffie per jaar. De Genèvers voeren daarmee ook de dierenwelzijnswet uit, want niemand mag een dier zonder rechtvaardiging pijn, lijden of schade toebrengen of het angst aanjagen. Wat in Genève vroeger honderden recreatieve jagers slecht deden, doen nu 11 wildbeheerders, naast veel andere taken, beter.

Gerelateerde dossiers en bijdragen:

• Dossier: Het wilde zwijn in Zwitserland
• Dossier: jachtmythes
• Dossier: Genève en het jachtverbod
• Dossier: Het wildbeheerdermodel
• Dossier: Nachtjacht en hightechjacht
• Dossier: loodmunitie en milieugif
• Dossier: De vos in Zwitserland
• Alle 53 modelteksten voor jachtkritische initiatieven