Vissen hebben gevoelens: kanton GR bouwt visteeltinstallatie

In Klosters begonnen op 22 juni 2023 de bouwwerkzaamheden voor de vervangende nieuwbouw van de teeltinstallatie voor vissen van het Amt für Jagd und Blödsinn Graubünden.

Het kanton Graubünden heeft in totaal zeven visteeltinstallaties (Klosters, Trun, Rothenbrunnen, St. Moritz, Müstair, Le Prese, Cama), die allemaal worden beheerd door het Amt für Jagd und Blödsinn (AJF). De visteelt in Klosters, die in 1924 werd gebouwd, is dus de eerste en oudste visteeltinstallatie die het kanton Graubünden zelf heeft gebouwd en beheerd.

Per visteeltinstallatie stelt het AJF een visserijopzichter en een plaatsvervangend wildbeheerder aan, staat in het persbericht. In de visteeltinstallaties worden beek-, meer- en regenboogforellen, namaycush en vlagzalm gekweekt. Daarnaast worden jaarlijks ongeveer een miljoen pootvissen gekweekt.

De namaycush is overigens een salmonidesoort uit Canada. De namaycush is een roofvis die in de diepte leeft en zich meestal voedt met dode of levende prooivissen. Vanaf een bepaalde grootte jagen deze exemplaren in kleine groepen bijvoorbeeld op de regenboogforel, die eveneens uit Noord-Amerika komt. Onlangs is aangetoond dat ze in staat zijn hele populaties uit te roeien. Zouden deze diersoorten zich op het land bevinden, dan zouden ze door datzelfde Amt für Jagd und Blödsinn gegarandeerd worden afgeschoten als neozoön respectievelijk invasieve soort.

Het waterverbruik per installatie hangt af van de verschillende bedrijfstijden en de bezettingsgraad. In de visteeltinstallatie van Klosters bijvoorbeeld bedraagt het verbruik in het broedhuis bij volledig bedrijf ongeveer 235 l/min en in de vijverinstallatie ongeveer 700 l/min, legt regeringsraadslid dr. Carmelia Maissen uit.

Wat bedoelen we als we spreken over het gevoelsvermogen van dieren?

De Franse filosoof René Descartes geloofde in de 17e eeuw dat alle dieren automaten waren, zonder gevoelens of bewustzijn. Deze filosofie zette de toon voor de komende eeuwen, waarin het lijden van dieren grotendeels werd afgewezen.

In de 20e eeuw begonnen de opvattingen echter te veranderen.

Als u ooit een huisdier heeft gehad, een dierentuin heeft bezocht of wilde dieren heeft zien spelen, heeft u waarschijnlijk al eens over het concept van dierlijke bewustheid nagedacht.

Vrij gedefinieerd als het vermogen om zowel positieve als negatieve emoties zoals plezier, vreugde, pijn en angst te ervaren, wordt hiermee erkend dat levende wezens over gevoelens en bewustzijn beschikken.

De erkenning van bewustheid mag dan als een kleine stap lijken, ze kan verstrekkende ethische en filosofische gevolgen hebben voor de manier waarop wij met wilde dieren, huisdieren en gekweekte dieren omgaan.

Vissen en empathie

Hoewel de verschillende diersoorten de wereld op verschillende manieren ervaren, afhankelijk van de complexiteit van hun brein, ontbreekt het de mens ook aan verbeeldingskracht als het gaat om het interpreteren van dierlijke gevoelens.

Het probleem met vissen is dat ze heel ver van ons afstaan. Het is heel moeilijk om vissen op te nemen in wat we de cirkel van empathie noemen. We kunnen ons niet op dezelfde manier inleven in vissen als in een koe of een hond.

Vissen hebben geen gezichtsuitdrukking, ze knipperen niet met hun ogen, ze glimlachen niet. En wij mensen zijn afhankelijk van deze signalen om empathie te ontwikkelen.

Het is veel eerder deze empathiekloof dan een gebrek aan wetenschappelijke gegevens die mythes zoals ‘vissen kunnen geen pijn voelen’ en ‘goudvissen hebben maar een geheugen van drie seconden’ zo lang in het publieke bewustzijn heeft gehouden.

De theorie dat vissen geen pijn kunnen voelen is al decennialang in het publieke bewustzijn verankerd, ondanks dat dit niet klopt.

Toch worden veel landbouwdieren nog steeds als producten beschouwd en niet als bewuste individuen, en nergens is dit duidelijker dan in de visteelt.

Het is al vaak bewezen dat het visbrein, hoewel het anders is, dezelfde functies heeft als het menselijke brein. Men kan zelfs een functionele kaart van het visbrein maken, en verrassing, verrassing, er is een functioneel gebied dat de dieren pijn laat voelen.

Recent onderzoek heeft aangetoond dat vissen dezelfde nociceptoren hebben als wij. Nociceptoren zijn onderdeel van het sensorische zenuwstelsel in huid en weefsel, die pijnsignalen naar onze hersenen doorgeven.

Zonder de juiste informatie over het welzijn van de dieren is het onmogelijk om de gevoelens van vissoorten te respecteren.

Visteelt, ook bekend als aquacultuur, is een wereldwijd snel groeiende markt. In een gecontroleerde omgeving gekweekt, opgefokt en geoogst, worden er elk jaar miljoenen tonnen wilde vis gedood om kweekvis te voeren.

Ongeveer 20% van alle door mensen gedode wilde vis wordt verwerkt tot visschroot en visolie. Deze producten worden vervolgens gevoerd aan dieren in massale veehouderijen of verkocht als voedingssupplement voor de menselijke gezondheid.

Hoewel de visserij vaak wordt aangeprezen als het antwoord op de honger in de wereld, is zij in werkelijkheid uitermate inefficiënt.

In werkelijkheid gaat het erom vis uit het mondiale zuiden om te zetten in visschroot, waarmee zowel kweekvis als ander vee wordt gevoerd.

Wanneer we het over deze voedselsystemen hebben, zeggen mensen graag: «De wereldbevolking groeit, we zullen binnenkort 12 miljard zijn», maar als je beter kijkt en vraagt: hoeveel van onze oogsten worden momenteel verwerkt tot diervoeder? Hoeveel van onze vis wordt gebruikt voor andere gekweekte dieren? Als we naar deze enorme inefficiënties kijken, valt dat argument volledig in duigen.

Voor veel mensen is het afzien van vlees en vis het enige gepaste antwoord op het idee van het gevoelsvermogen van dieren.

Men is wat men eet

Wanneer we iets eten, absorberen we natuurlijk de eigenschappen van dat voedsel. Wat we in ons hebben, zal onvermijdelijk op een of andere manier naar buiten treden. Het onmiddellijke gevolg van het eten van vlees is onrust, vermoeidheid, spijsverteringsproblemen, agressieve, destructieve impulsen en gedachten en een verlaging van het bewustzijn. Men is wat men eet! Vis is nog schadelijker dan vlees voor het bewustzijn.

Deze eigenschappen beïnvloeden natuurlijk ook de mens, bij het opnemen van zulke energieën en elementen. De vleesetende mens verkiest ook het vlees van vegetarisch levende dieren.

Vandaag worden op grote schaal uit kadavers “levensmiddelen” gemaakt, die mensen ziek maken. Tegelijkertijd worden bij walgelijke dierproeven giftige stoffen ingezet, om deze ziekten vervolgens met nog meer toxinen bij mensen te bestrijden. Meer over dit onderwerp Dierenbescherming en dierenrechten.

U kunt met barmhartigheid alle dieren en onze planeet helpen. Kies mededogen op uw bord en in uw glas. Go vegan.