Politiek beschermt recreatieve jagers – dieren betalen de prijs

Volgens officiële statistieken waren het alleen al in 2024 meer dan 130’000 dieren, waaronder herten, reeën, vossen, gemzen of wilde zwijnen.

Daarbij komen nog ontelbare vogels en niet-gedocumenteerde gevallen van aangeschoten dieren die een gruwelijke dood sterven. De recreatieve jacht blijft een relict uit vervlogen eeuwen, een bloedige vrijetijdsbesteding, vermomd als “traditie” en politiek uitstekend beschermd.

Met ongeveer 30.000 leden is de Zwitserse jagersgemeenschap goed georganiseerd – en uitstekend genetwerkt. Hun militante koepelorganisatie JagdSchweiz beschouwt zichzelf expliciet als een politieke kracht die “actief meebeslist over alle jachtpolitieke aangelegenheden”. Dat betekent: een belangenvereniging met directe toegang tot autoriteiten, commissies en parlementen, een schoolvoorbeeld van hoe lobbyisme dierenwelzijn en milieubescherming ondermijnt.

In Bern en in de kantons zitten talloze slecht opgeleide recreatieve jagers op sleutelposities in jachtbesturen, commissies of zelfs in de wetgeving zelf. Daarmee is de slager al lang zijn eigen vlees aan het keuren. Kritische stemmen worden gemarginaliseerd, terwijl de jachtlobby systematisch verhalen verspreidt: van de “noodzakelijke ingreep in het ecologisch evenwicht” tot de vermeende “beheerplicht”. Wetenschappelijk houdt daar weinig van stand.

Erfolg: Verband Jagd Schweiz verliert

Wetgeving naar de zin van de recreatieve jagers

De herziening van de jachtwet in 2020 toonde exemplarisch aan hoe ver de politiek bereid is toe te geven aan de eisen van de recreatieve jacht. Destijds was het plan om strikt beschermde soorten zoals wolf, lynx of bever vrij te geven voor preventieve afschot, zelfs zonder concrete schade. Alleen dankzij het referendum werd dit plan gestopt.

Maar amper vijf jaar later heeft de Bondsraad met de nieuwe jachtverordening 2025 opnieuw een achterdeur geopend. De kuddebescherming werd afgezwakt, de afschotregels vereenvoudigd. Vooral de wolf staat weer in het vizier. Dierenwelzijns- en milieuorganisaties spreken van een terugval naar de 19e eeuw.

De boodschap is duidelijk: de politiek beschermt nog steeds de hobby van weinigen, ten koste van de dieren en het ecologisch evenwicht.

Schandalen en twijfelachtige praktijken

• Tessin 2022: het kanton stond het afschieten van zogende hindes toe. De kalveren bleven onvermijdelijk achter. Daarmee zijn de kalveren gedoemd te sterven. Een duidelijke schending van de beginselen van dierenwelzijn.
• Dierenleed door mistreffers: volgens dierenwelzijnsrapporten worden jaarlijks honderden dieren gewond aangetroffen. “Aangeschoten dieren”, dieren die niet onmiddellijk gedood worden, veroorzaken massaal, vaak onzichtbaar leed. Recreatieve jagers zijn de slechtste schutters van alle actieve vuurwapengebruikers.
• Jachtongevallen: sinds 2000 zijn er in Zwitserland tientallen dodelijke jachtongevallen geteld. Een risico, niet alleen voor dieren, maar ook voor mensen.

Ondanks deze feiten blijft het sprookje van de “verantwoordelijke recreatieve jager” politiek onaantastbaar.

De jagers benadrukken keer op keer hun zogenaamde “zorgtaak”. Maar in de huidige context betekent dit vaak niets anders dan populatiebeheer naar eigen goeddunken, in plaats van op basis van ecologische noodzaak. Wilde dieren worden gedecimeerd om een bepaald prooipatroon te waarborgen. In regio's met intensieve bijvoedering wordt wild zelfs kunstmatig “in stand gehouden” om het in de herfst voor de loop van het geweer te drijven.

Ecologische verbanden, natuurlijke regulatie door roofdieren of moderne concepten voor wildbeheer worden daarbij systematisch genegeerd. De wetenschap is allang verder, terwijl de politiek vasthoudt aan de eendracht met de lobby van de recreatieve jacht.

De recreatieve jacht dient vooral de belangen van een goed genetwerkte minderheid. Dieren worden het speelbal van een politiek die macht en invloed hoger waardeert dan ethische normen of moderne ecologische concepten.

Zwitserland is trots op zijn directe democratie. Maar bij het thema recreatieve jacht toont zich een ander beeld: een kleine, invloedrijke minderheid beslist over leven en dood van tienduizenden wilde dieren. De rest van de bevolking wordt met mythes, jagerslatijn en angstcampagnes over roofdieren in bedwang gehouden.

Zolang politieke partijen, overheid en wetgeving jachtbelangen boven dierenwelzijn, ethiek en wetenschap stellen, blijft de vraag open: wie beschermt de dieren tegen de politiek?

Want zolang de hobby van enkelen wordt verheerlijkt als “traditie” en wettelijk bevoorrecht blijft, zullen het de wilde dieren blijven die de prijs betalen met hun leven.