Verrassend weinig recreatieve jagers dienen aanvragen in voor geluiddempers

Dagelijks horen we uit Oekraïne welke ellende mensen met wapens aanrichten.

Daarbij wordt echter graag genegeerd dat recreatieve jagers ook vlak bij ons plezier beleven aan het toebrengen van leed aan wilde dieren, uit vermaak en op basis van absurde beweringen en misleidende argumenten. De recreatieve jacht is altijd ook een vorm van oorlog tegen levende wezens, waarbij de negatieve eigenschappen in de mens tot leven komen.

Dit jaar mogen recreatieve jagers in verschillende kantons voor het eerst met geluiddempers schieten. Dit staat toegestaan door de nieuwe federale jachtverordening. 

Tot eind juni hebben slechts 610 recreatieve jagers in Graubünden bij de kantonspolitie een aanvraag ingediend voor het gebruik van geluiddempers. Dit is aanzienlijk minder dan verwacht.

Tarzisius Caviezel, voorzitter van de militante jachtvereniging van Graubünden, is verrast dat het er zo weinig zijn.

Hij had verwacht dat ongeveer de helft van de 5.500 gewelddadigen een aanvraag zou indienen voor het gebruik van geluiddempers, dus zo'n 2.500. Het jachtseizoen begint echter pas over twee maanden. Misschien zullen de aanvragen nog toenemen, meent Caviezel.

De metalen cilinder aan het einde van het geweer maakt de knal ongeveer 30 decibel zachter. Hij mag worden gebruikt tijdens de hoogwildjacht, de steenwildjacht en de bijzondere jacht. Dit is een primeur, aangezien het gebruik van geluiddempers tot nu toe verboden was tijdens de Jacht verboden was.

Het verbod op federaal niveau kwam voort uit angst voor stroperij. Bovendien kunnen geluiddempers gevaarlijk zijn voor andere mensen in het bos, omdat de richting van de schoten dan niet meer goed kan worden vastgesteld.

In sommige minder dichtbevolkte landen zijn geluiddempers legaal. Voornamelijk echter omdat de politie het onder meer beu is om valse alarmmeldingen te krijgen wanneer iemand op jacht gaat, of vanwege burenoverlast.

Geluiddempers maken het wapen niet per se nauwkeuriger, maar ze zouden – volgens de recreatieve jagers – het naar verluidt gemakkelijker maken om nauwkeuriger te schieten met het wapen. Geluiddempers verstoren echter bijvoorbeeld ook het evenwicht van het geweer, wat niet leidt tot een hogere trefzekerheid. Een geluiddemper verhoogt niet de kans op raak bij het eerste schot – hij verbetert de vooruitzichten voor het tweede schot – mocht het eerste schot niet goed raken en de wilde dieren niet worden opgeschrikt, of wanneer de recreatieve jager ongestoord in serie nog meer wilde dieren ter plekke wil doodschieten. Geluiddempers dienen in de eerste plaats de doder en niet de dierenbescherming.

Elk schot van de recreatieve jager verstoort over vele kilometers het hele biotoop. Iedereen wordt geconfronteerd met negatieve energie. Het product wildbraad is volgens talrijke studies ongezond. Bewerkt wildvlees is, net als sigaretten, asbest of arsenicum, kankerverwekkend, waarschuwt onder andere de Wereldgezondheidsorganisatie WHO.

Wildfleisch vom Hobby-Jäger ist Aas

Medemensen worden door het lawaai en de recreatieve jacht eveneens zenuwelijk belast. Juist de Bündner recreatieve jagers zijn een schoolvoorbeeld van een gebrek aan morele en ethische hygiëne. Elk jaar zijn er zo'n duizend aangiften en boetes omdat de Bündner recreatieve jagers de jachtwetten, wapenwetten, milieuwetten, dierenbeschermingswetten, schietnauwkeurigheid, enzovoort overtreden. De slecht uitgevoerde jachtpraktijken en het gebrek aan karakter van deze geweldplegers zijn uitvoerig gedocumenteerd.

Weidelijkheid met technische hulpmiddelen?

Met geluiddempers worden deze doders nog moeilijker te controleren. Hoe moeten wildbeheerders, jachtopzichters en andere controle-instanties de nauwelijks hoorbare ontlading correct toewijzen? Zo kunnen de vele misschoten van de recreatieve jagers nog minder worden gerapporteerd. Dierenmishandeling krijgt vrij spel. Gewone mensen lopen extra gevaar, omdat recreatieve jagers niet alleen in Graubünden vrijwel het hele jaar door op een of ander wild dier mogen jagen. Ook wilde dieren hebben minder kans, omdat ze door de laffe en achterbakse schoten niet worden opgeschrikt.

Wie zonder technische hulpmiddelen geen succesvolle recreatieve jager is, zal dat met geluiddempers ook niet worden.

Dierenbeschermers zijn er vast van overtuigd dat technische hulpmiddelen zoals geluiddempers alleen in handen van goed opgeleide wildbeheerders thuishoren, zoals dat in het kanton Genève het geval is!

Recreatieve jagers die de terugslag niet kunnen verdragen of geluidsgevoelig zijn, kunnen beter een rustigere hobby zoeken.

Volgens IG Wild beim Wild zijn er voor hobby jagers jaarlijkse medisch-psychologische geschiktheidskeuringen naar Nederlands voorbeeld nodig, alsook een bindende leeftijdsgrens. De grootste leeftijdsgroep onder recreatieve jagers is tegenwoordig 65+. In deze groep nemen leeftijdsgebonden beperkingen zoals afnemend gezichtsvermogen, vertraagde reactietijden, concentratiezwakte en cognitieve tekorten statistisch duidelijk toe. Tegelijkertijd tonen ongevalanalyses aan dat het aantal ernstige jachtongevallen met gewonden en doden vanaf de middelbare leeftijd significant stijgt.

De regelmatige berichten over jachtongevallen, dodelijke fouten en misbruik van jachtwapens tonen een structureel probleem aan. Het privébezit en gebruik van dodelijke vuurwapens voor vrijetijdsdoeleinden onttrekt zich grotendeels aan continue controle. Vanuit het perspectief van IG Wild beim Wild is dit niet langer verantwoord. Een praktijk die berust op vrijwillig doden en tegelijk aanzienlijke risico's voor mens en dier met zich meebrengt, verliest haar maatschappelijke legitimiteit.

Hobby Jacht berust bovendien op speciesisme. Speciesisme beschrijft de systematische minachting van niet-menselijke dieren enkel op basis van hun soort. Het is vergelijkbaar met racisme of seksisme en is noch cultureel noch ethisch te rechtvaardigen. Traditie vervangt geen morele toetsing.

Juist op het gebied van recreatieve jacht is kritische toetsing onmisbaar. Nauwelijks een ander terrein wordt zo sterk gekenmerkt door verhullende verhalen, halve waarheden en gerichte desinformatie. Waar geweld genormaliseerd wordt, dienen narratieven vaak ter rechtvaardiging. Transparantie, controleerbare feiten en een open maatschappelijk debat zijn daarom onmisbaar.