Calancatal: gedode vossen naast bushalte

Vossen zinloos geschoten en te kijk gehangen

Hoewel al decennia lang bewezen is dat Vossen geen regulering nodig hebben, trekken recreatieve jagers zich weinig aan van wetenschappelijke feiten.

Recreatieve jagers in Graubünden verstoren met hun zinloze jachtactiviteiten graag opzettelijk de winterrust van alle wilde dieren in een biotoop.

Geen 5 meter naast de kantonnale weg Stradon 176, in 6548 Rossa werden geschoten vossen opgehangen. In het dorp Arvigo, tegenover de bushalte Al Canton, steeds weer hetzelfde beeld.

Kinderen huilen en begrijpen niet hoe iemand zoiets afschuwelijks kan doen. Ook volwassenen zijn woedend over de meedogenloosheid van de recreatieve jagers en zelfs recreatieve jagers in het dal vinden het smakeloos.

Waardigheid van het dier geschonden

IG Wild beim Wild veroordeelt deze acties ten strengste. De recreatieve jagers hebben de waardigheid van de dieren geschonden.

De waardigheid van het dier wordt in de Dierenbeschermingswet gedefinieerd als de eigenwaarde van het dier, die bij de omgang ermee gerespecteerd moet worden. De waardigheid van het dier wordt geschonden wanneer een belasting van het dier niet gerechtvaardigd kan worden door overwegende belangen. Als belasting voor het dier geldt het toebrengen van pijn, lijden of schade. Het mag niet angst worden aangejaagd of vernederd worden. Verder geldt het als schending van de dierenwaardigheid wanneer diepgaand wordt ingegrepen in het uiterlijk of de vermogens van het dier, of wanneer het buitensporig wordt geïnstrumentaliseerd Art. 3 lid a Zwitserse Dierenwelzijnswet (TSchG).

Onverbeterlijke recreatieve jagers

Recreatieve jagers stellen graag onbewezen beweringen op en beïnvloeden de mening. De recreatieve jagers maakt daarbij gebruik van bepaalde benamingen die puur ideologisch van aard zijn.

Probleemdier, roofdier, plaagdier, ziektehaard, plaag, invasie enzovoort zijn geen biologische criteria, maar dienen ter waardering, ter afwaardering. Een graag gebruikt en beproefd middel om vijandbeelden te scheppen en in stand te houden. Men laat geen twijfel bestaan over het feit dat dieren die men wil doden, de dood ook verdienen.

Recreatieve jagers en racisten verschillen niet wezenlijk van elkaar. Beiden hechten bij hun vage eisen waarde aan een cultuur van geweld. Beiden hebben een verstoord wereldbeeld, dat ze met sekteachtig fanatieke militantie willen verwezenlijken. Kijkt men naar de profielen van recreatieve jagers op sociale media, dan barst het van conservatisme, bruin gedachtegoed, Pegida, seksisme, racisme, statussymbolen, enzovoort. Zelden treft men onder recreatieve jagers mensen aan die naar iets hogers streven. Bovendien gaan recreatieve jagers in het open veld geen gevecht op gelijke voet met hun tegenstander aan, daarvoor zijn ze te laf en te achterbaks.

In elke daad van geweld manifesteert zich iets wat in de recreatieve jager op ziekelijke wijze aanwezig is, maar zich in het dagelijks leven niet mag ontplooien, omdat de samenleving dit niet meer tolereert. Oorlogen, foltering, vervolging, verkrachting, geweld, doden en executie als machtsinstrumenten om medemensen te overheersen, vinden in onze cultuurkringen geen acceptatie meer. Maar doden heeft een component en de recreatieve jacht is nog een podium waarop deze macht wordt uitgeleefd. Dieren zijn in dit oneerlijke spel de dupe, de slachtoffers die daarvoor beschikbaar worden gemaakt.

Keer op keer worden er vanuit het milieu van de recreatieve jager beweringen gedaan die bij nadere analyse hun oorsprong blijken te hebben in de jachtliteratuur en dergelijke onwetenschappelijke bronnen. Dit is vooral te wijten aan de vaak ontoereikende opleiding in de cursussen voor het jachtexamen, die grotendeels worden gegeven door soms fanatici met sekteachtig gedachtegoed en die geen regulier bewijs van kwalificatie nodig hebben.

Na de opleiding beweegt de recreatieve jager zich alleen nog maar in de echokamer van de jachtpers, die zijn scheve en vaak ook onjuiste voorstellingen voortdurend herhaalt.

In de jagersverenigingen bevestigt men elkaar vervolgens in zijn kijk op de zaken. Op deze manier is een afgeschermde en militante groepering ontstaan die nauwelijks toegankelijk is voor nieuwe informatie. Het fatale hierbij is dat de lokale pers en de politiek nog steeds geloven dat er onder de jagershoed vakkennis klaarligt, waardoor ze bij alle natuurthema's graag de plaatselijke recreatieve jager raadplegen. Zo besmetten de recreatieve jagers dan ook nog eens de publieke ruimte.