Genève: wilde kat keert terug naar het jachtvrije kanton

De in Zwitserland beschermde soort is een verre verwant van de huiskat, zegt Gottlieb Dandliker van het Geneefse departement voor milieu.

De laatste waarnemingen van wilde katten in het kanton Genève dateren uit 1887. Vooral vanwege hun vacht werden ze destijds uitgeroeid.

Even onschuldig als discreet was deze kleine wilde kat van het Geneefse grondgebied verdwenen. Na een lange afwezigheid zijn dit jaar meerdere verschillende dieren gefotografeerd in kanton Genève.

Zelfs voortplanting van dit prachtige dier in het kanton Genève is in deze eeuw bevestigd. «Wij werken elke dag aan een toegankelijke en gevarieerde natuur voor de mensen in Genève. De terugkeer van de wilde kat is een van die kleine overwinningen die het succes van ons handelen bewijzen: langzaam maar zeker wordt de fauna dankzij een levendige campagne steeds rijker», aldus de heer Luc Barthassat, staatsraad verantwoordelijk voor het departement voor milieu, vervoer en landbouw.

Meer dan 40 jaar geleden werd in het kanton Genève de recreatieve jacht afgeschaft. Sindsdien gaat het met natuurbescherming en biodiversiteit voortdurend vooruit.

Uiterlijk

• Mannetjes (katers): 53 tot 68 cm, 3 tot 8 kg
• Vrouwtjes (poezen): 47 tot 65 cm, 2,4 tot 5 kg
• Bovenzijde geelgrijs tot grijs, met 4 tot 6 zwarte, vooraan meestal onderbroken lengtestrepen op kop en nek en onderbroken dwarsbanden op rug en flanken
• Buikzijde vaak lichter geelachtig
• Borstelige staart met 3 tot 4 zwarte ringen en zwarte punt
• Slechts ver verwant aan de huiskat, ook al gold zij lang als haar stamsoort
• Het risico op verwarring met wildkleurige huiskatten is groot
• Aanzienlijk groter en krachtiger dan de huiskat
• Onderscheidt zich ook door sterkere beharing, grotere snorharen en een wildere blik

leefgebied

• Typische bosbewoner
• De wilde kat geeft de voorkeur aan niet te hoog gelegen zuidhellingen met veel onderhout en rotspartijen die haar schuilplaatsen bieden, en aan uitgestrekte open vlakten als voedselgebied.

Verspreiding en plaats in het zoölogische systeem

• Komt voor in heel Centraal-Europa, behalve in de Alpen
• Behoort tot de familie der katachtigen (Felidae) en tot de orde der roofdieren (Carnivora).

Voedsel

• Prooi: vooral kleine knaagdieren, maar bij gelegenheid ook vogels, zoogdieren tot haasformaat, insecten en amfibieën
• Aas alleen in zware noodtijden

Zintuiglijke vermogens en geluiden

• Zeer sterk ontwikkelde zintuigen, maar de reukzin is slechts matig
• Miauwen, spinnen, grommen (dreiggeluid), hees schreeuwen (paringsgeluid), blazen

Voortplanting

• Paartijd februari/maart
• 's Nachts is dan vooral het liefdesgeklaag van de kater te horen
• De paring verloopt vergelijkbaar met die van huiskatten
• Draagtijd 63 tot 69 dagen
• Werpt in april/mei ongeveer 2 tot 6 jongen, die 9 tot 11 dagen blind zijn
• De jongen worden geboren in rijshopen, holen in de grond, rotsnissen en vergelijkbare schuilplaatsen
• Zodra er gevaar dreigt, brengt de poes haar jongen naar een andere schuilplaats
• De kater bekommert zich vermoedelijk niet om de jongen
• Worden 4 maanden gezoogd; vanaf ongeveer de 6e week ook aanvullend vleesvoer
• Op 2 maanden leeftijd vergezellen de jonge katten de moeder op jacht
• Vanaf de herfst zijn de jongen zelfstandig en zoeken ze een eigen territorium
• Geslachtsrijp op 10 maanden

Levenswijze en levensverwachting

• Vooral actief in de schemering en 's nachts
• Territoriale solitair levend dier
• Het leefgebied van de poes kan tot 3.500 ha, dat van de kater tot 5.500 ha groot zijn
• Vangt haar prooi door geruisloos door het struikgewas te sluipen en bij het minste geluid bewegingloos te blijven staan, om vervolgens met enkele krachtige sprongen het slachtoffer neer te halen
• Maximumleeftijd in het wild 12 tot 14 jaar, in gevangenschap tot 21 jaar

Gevaren voor de wilde kat

• Natuurlijke vijanden zijn lynx en wolf; jonge wilde katten worden ook belaagd door oehoe, steenarend, havik, vos en marter.
• recreatieve jagers
• Ook verkeersongevallen veroorzaken hoge verliezen

Populatie

• Kwam vroeger bijna overal in Midden-Europa voor, maar is door intensieve bejaging bijna uitgeroeid