Antysłowo roku według PETA: „szczury przestworzy”

Pożądany język przyjazny zwierzętom: Analogicznie do akcji „Unwort des Jahres” (Antysłowo roku) Towarzystwa Języka Niemieckiego, od 2008 roku PETA co roku poszukuje słowa najbardziej wrogiego zwierzętom.

Po tym, jak wcześniej na stronie organizacji praw zwierząt na Facebooku zgłoszono liczne propozycje, miłośnicy zwierząt zagłosowali na Facebooku i Instagramie: ostatecznie «Szczury przestworzy» zostały wybrane Nie-słowem roku 2017 według PETA. Zarówno szczury, jak i gołębie w żaden sposób nie są «brudne» ani niebezpiecznymi nosicielami chorób. A przede wszystkim zasługują na nasz szacunek!

Dyskryminujące i poniżające

«Określenie «szczury przestworzy» jest dyskryminujące, zakłamujące rzeczywistość i poniża nazywane tak istoty żywe – spełnia więc wszystkie kryteria najbardziej wrogiego zwierzętom słowa», mówi dr Edmund Haferbeck, kierownik działu prawnego i naukowego PETA. «Dla niektórych ludzi gryzonie wciąż uchodzą za brudne i uciążliwe – Nie-słowo roku 2017 według PETA utwierdza te uprzedzenia, przenosi negatywne uczucia na gołębie miejskie i jest tym samym podwójnie wrogie wobec zwierząt.»

Wybierając «Nie-słowo roku», organizacja chce organizacji na rzecz praw zwierząt zwracać uwagę na dyskryminujące pojęcia i na dłuższą metę kształtować język w sposób bardziej przyjazny zwierzętom. W tym roku do finałowej selekcji o tytuł trafiły między innymi „problemowy wilk”, „owoce morza”, „pies bojowy” i „zarządzanie słoniami”. Język udowodnionie wpływa na nasze myślenie i działanie, ponieważ nasze postrzeganie pojęć jest przez niego kierowane. Słowami takimi jak „głupia krowa” czy „chlew” automatycznie przypisujemy odpowiednim zwierzętom negatywne cechy – i to niesłusznie, co pokazuje również wybrane przez PETA Nie-słowo roku 2017: w debacie o właściwym postępowaniu z rosnącą populacją gołębi w naszych miastach wrażliwe ptaki są szkalowane jako „szczury przestworzy”. Tymczasem gołębie są niezwykle fascynujące: żyją w monogamicznych związkach i troskliwie opiekują się potomstwem. Ptaki te mają dobrą pamięć i potrafią nawet rozpoznawać ludzi. Wiele osób nie wie, że tak zwane gołębie miejskie to zdziczałe gołębie domowe i pocztowe, które bez naszej pomocy z trudem są w stanie przeżyć. Hodowcy gołębi pocztowych, którzy w czasie wolnym wymagają od zwierząt nieludzkich wysiłków w ramach tak zwanego sportu gołębi pocztowych, ponoszą zatem współodpowiedzialność za „problem gołębi miejskich”. Także wizerunek gołębi jako roznosicieli chorób jest błędny; często przywoływane na przykład bakterie Salmonella są specyficzne dla danego gatunku i praktycznie nie przenoszą się na człowieka. Szczury również zasługują na naszą ochronę i szacunek. Żądne wiedzy gryzonie są pedantycznie czyste i myją się kilka razy dziennie – przeniesienie przez nie pasożytów lub wirusów jest mniej prawdopodobne niż w kontakcie z psami czy kotami. Podobnie jak my, szczury są wrażliwe i bardzo towarzyskie: bronią swojej rodziny, bawią się razem i śpią przytulone do siebie.

Przyjazne zwierzętom zarządzanie populacją gołębi zamiast zabijania

Gołębie mają naturalną długość życia od dwunastu do 15 lat, jednak w niemieckich miastach rzadko przeżywają dłużej niż dwa lata. Są truty, odstrzeliwane, głodzone lub łapane w celu „fachowego” uśmiercenia za pomocą zastrzyku, oderwania głowy albo złamania karku. Te akcje zabijania zmniejszają jednak populacje tylko na krótko; opuszczone miejsca lęgowe i noclegowe są ponownie zajmowane przez nowo przylatujące gołębie.

Znacznie skuteczniejsze są środki, które liczne gminy w Niemczech już wdrażają, aby skutecznie i w sposób przyjazny zwierzętom ograniczać populację: specjalnie urządzone gołębniki pozwalają osiedlać ptaki w wybranym miejscu i kontrolować ich rozmnażanie; można w nich na przykład wymieniać jaja gołębi na jaja gipsowe.

Motto PETA brzmi: zwierzęta nie istnieją po to, abyśmy je jedli, nosili, abyśmy się nimi bawili, przeprowadzali na nich eksperymenty ani wykorzystywali ich w jakikolwiek inny sposób.

Co możesz zrobić

Język kształtuje obraz świata: dobierajcie słowa z rozwagą. Jednak czyny są jeszcze ważniejsze: zapoznajcie się z tym, jak w waszym mieście zarządza się populacją gołębi, zaangażujcie się lub działajcie społecznie, np. pomagając w opiece nad gołębnikiem. Wiele lokalnych stowarzyszeń ochrony zwierząt jest na granicy wytrzymałości i zawsze chętnie przyjmuje pomoc. Zostańcie ambasadorami – przeciw uprzedzeniom i za bardziej wyrozumiałe współistnienie ludzi i zwierząt! Więcej o Świat zwierząt na stronie wildbeimwild.com.