Naturhorntage Beatenberg: Kościół nie może nobilitować kultury łowieckiej

W dniach 25–30 października 2026 roku w Beatenbergu (BE) odbędą się 2. Szwajcarskie Naturhorntage, zgodnie z publicznym zapowiedziami z naciskiem na róg myśliwski. Rozpocznie je w niedzielę, 25 października, o godz. 15:00 koncert w reformowanym kościele w Beatenbergu. W środę, 28 października, w Drachenarena odbędzie się natomiast «koncert plenerowy ku czci św. Huberta».

Wiara chrześcijańska i łowiectwo rekreacyjne wykluczają się diametralnie. Scena założycielska chrześcijaństwa to żłóbek: dziecko narodzone między wołem a osłem, otoczone zwierzętami, które nie są zdobyczą, lecz towarzyszami drogi. Chrześcijaństwo zaczyna się od obrazu pokoju między człowiekiem a zwierzęciem, a nie od okrzyku «Halali». Kto stoi w tej tradycji, nie może otwierać swojego kościoła na celebrowanie instrumentu, który symbolizuje ściganie, postrzeliwanie i zabijanie czujących dzikich zwierząt.

IG Wild beim Wild krytykuje to, że kościół udostępnia swoje wnętrza na inaugurację festiwalu rogu myśliwskiego. Róg myśliwski nie jest instrumentem neutralnym. Został stworzony jako instrument sygnałowy łowiectwa: za jego pomocą rozpoczyna się polowania z nagonką, ściga się zwierzynę i odtrąbia pokot zabitych zwierząt. Gdy kościoły oferują tej muzyce sakralną scenę, łowiectwo rekreacyjne zostaje podniesione kulturowo i moralnie. Stoi to w sprzeczności z chrześcijańskim powołaniem do miłosierdzia, niestosowania przemocy i odpowiedzialności za stworzenie.

Powoływanie się na świętego Huberta również nie wytrzymuje krytyki. Historyczny Hubert z Liège był biskupem żyjącym w VIII wieku. Znana opowieść o jeleniu z krzyżem między rogami została mu przypisana dopiero wiele stuleci później i wywodzi się z legendy o świętym Eustachym. W tej opowieści myśliwy nie zostaje potwierdzony w swoim postępowaniu: przerywa polowanie, odrzuca broń i zmienia swoje życie. Celebrowanie właśnie tej historii przemiany «koncertem plenerowym ku czci św. Huberta» wypacza jej sedno, odwracając je w przeciwieństwo.

Dzikie zwierzęta nie są dekoracją ani dowolnie odnawialnym zasobem. To czujące istoty o strukturze społecznej. Sarny, jelenie, lisy i wiele innych gatunków żyje w grupach rodzinnych, przez miesiące wychowuje młode i utrzymuje bliskie więzi. Łowiectwo rekreacyjne rozrywa te więzi. Gdy zostaje zastrzelona matka, młode głodują lub zostają osierocone. Kto jesienią i zimą zabija rodziców, w wielu przypadkach zabija także potomstwo, tyle że wolniej i niewidocznie.

Łowiectwo rekreacyjne nie jest niewinnym folklorem. Dla dzikich zwierząt oznacza prześladowanie, śmiertelny strach, rany i śmierć. I często nie kończy się czystym strzałem. W Gryzonii, jednym z nielicznych kantonów, które prowadzą rejestr dochodzeń postrzałków, co dziesiąty jeleń zostaje jedynie postrzelony, a nie ubity. Skuteczność poszukiwań postrzałowych wynosi, w zależności od kantonu, od 35 do 65 procent. Oznacza to, że nawet do połowy rannych zwierząt umiera bez wybawienia, często przez wiele godzin lub dni. Fundacja Tier im Recht szacuje liczbę uciekających, rannych zwierząt w całej Szwajcarii na 3000 do 4000 rocznie. Te liczby ukazują to, co rogi myśliwskie i mundury skrzętnie ukrywają.

Łowiectwo rekreacyjne nie zabija tylko zwierząt. Regularnie kosztuje też ludzkie życie. Tylko w weekend 5 września 2026 r. w Tessynie tego samego dnia zginęło dwóch myśliwych rekreacyjnych podczas polowania. Statystycznie w Szwajcarii dochodzi do wypadku myśliwskiego co 29 godzin. oficjalna statystyka rozpoczyna się dopiero w 2000 roku i nie obejmuje ani ofiar śmiertelnych z minionych dziesięcioleci, ani licznych przypadków, które jako zabójstwo lub rozszerzone samobójstwo z użyciem legalnej broni myśliwskiej w ogóle nie są liczone jako „wypadek łowiecki”. W całej Europie liczba ofiar sięga setek. Zajęcie rekreacyjne, które kosztuje życie ludzi i zwierząt, nie potrzebuje kulturowej idealizacji.

Można inaczej. IG Wild beim Wild opowiada się za profesjonalnym, naukowo uzasadnionym zarządzaniem dziką przyrodą wzorowanym na kantonu Genewa. Tam łowiectwo rekreacyjne jest zakazane od 1974 roku. Tam, gdzie interwencja jest konieczna, działają wyszkoleni państwowi strażnicy przyrody — celowo, w sposób kontrolowany i na podstawie fachowej wiedzy, a nie dlatego, że akurat otwarto sezon łowiecki na jakiś gatunek i można strzelać dla przyjemności. Ten model pokazuje: ochrona ludzi, dzikich zwierząt i siedlisk wymaga kompetencji fachowych, a nie łowiectwa rekreacyjnego, a już na pewno nie błogosławieństwa kościoła dla niego.

IG Wild beim Wild apeluje do osób odpowiedzialnych w parafii Beatenberg, by nie udostępniały swojego kościoła do nobilitowania kultury łowieckiej. Kościoły powinny być miejscami, w których obowiązują współczucie i ochrona istot bezbronnych, a nie miejscami, w których przemoc wobec dzikich zwierząt jest estetyzowana dźwiękiem rogów myśliwskich.

Zwierzęta nie potrzebują kościelnego błogosławieństwa dla swojego ścigania. Potrzebują ochrony.

Informacje o terminie, miejscu i uczestnikach pochodzą z publicznej zapowiedzi wydarzenia w prasie łowieckiej i zostały udokumentowane 19 października 2026 roku.

Z okazji mszy hubertowskich IG Wild beim Wild opublikowała piosenkę «Warum jagst du mich» («Dlaczego mnie gonisz»). Opowiada ona o myśliwych rekreacyjnych, którzy razem z bronią idą po kościelne błogosławieństwo, i przypomina, że według legendy Hubert zaprzestał polowań. Podobnie jak wszystkie Piosenki antyłowieckie jest ona do swobodnego użytku.

Więcej informacji o szwajcarskim łowiectwie rekreacyjnym i jego skutkach dla dzikich zwierząt i ludzi znajdą Państwo w dossier Łowiectwo rekreacyjne jako wydarzenie towarzyskie, w kategorii Łowiectwo oraz w kategorii Dzikie zwierzęta na stronie wildbeimwild.com.