Naturhorntage Beatenberg: Kerk mag jachtcultuur niet opwaarderen
Van 25 tot en met 30 oktober 2026 vinden in Beatenberg (BE) de 2e Zwitserse Naturhorntage plaats, volgens de openbare aankondiging met als zwaartepunt de jachthoorn. Ze worden geopend op zondag 25 oktober om 15.00 uur met een concert in de gereformeerde kerk van Beatenberg. Op woensdag 28 oktober volgt in de Drachenarena een “Platzkonzert zu St. Hubertus”.
Christelijk geloof en recreatieve jacht sluiten elkaar diametraal uit. De oorspronkelijke scène van het christendom is de kribbe: een kind, geboren tussen os en ezel, omringd door dieren die geen prooi zijn, maar metgezellen. Het christendom begint met een beeld van vrede tussen mens en dier, niet met de Halali. Wie in deze traditie staat, kan zijn kerk niet openstellen voor de viering van een instrument dat symbool staat voor het opjagen, verwonden en doden van voelende wilde dieren.
De IG Wild beim Wild bekritiseert dat de kerk haar ruimtes beschikbaar stelt voor de opening van een jachthoornfestival. De jachthoorn is geen neutraal instrument. Hij is ontwikkeld als signaalinstrument voor de jacht: ermee worden drijfjachten aangeblazen, wild achtervolgd en de buit van gedode dieren “verblazen”. Wanneer kerken deze muziek een sacraal podium bieden, wordt de recreatieve jacht cultureel en moreel opgewaardeerd. Dat staat haaks op de christelijke aanspraak op barmhartigheid, geweldloosheid en verantwoordelijkheid voor de schepping.
Ook de verwijzing naar de heilige Hubertus houdt geen stand. De historische Hubertus van Luik was een bisschop uit de 8e eeuw. Het bekende verhaal van het hert met het kruis tussen het gewei werd pas vele eeuwen later aan hem toegeschreven en gaat terug op de legende van de heilige Eustachius. In dat verhaal wordt een jager niet bevestigd in zijn handelen: hij breekt de jacht af, gooit zijn wapen weg en verandert zijn leven. Juist dit verhaal van bekering vieren met een “Platzkonzert zu St. Hubertus” draait de kern ervan om in het tegendeel.
Wilde dieren zijn geen decor en geen willekeurig aangroeiende hulpbron. Het zijn voelende wezens met een sociale structuur. Reeën, herten, vossen en vele andere soorten leven in familieverbanden, voeden hun jongen maandenlang op en onderhouden hechte banden. De recreatieve jacht scheurt deze verbanden uiteen. Wordt een moederdier doodgeschoten, dan verhongeren de jongen of blijven ze als wezen achter. Wie in de herfst en winter ouderdieren doodt, doodt in veel gevallen ook de nakomelingen, alleen langzamer en onzichtbaar.
De recreatieve jacht is geen onschuldige folklore. Voor wilde dieren betekent zij achtervolging, doodsangst, verwondingen en dood. En ze eindigt vaak niet met een zuivere kogel. In Graubünden, een van de weinige kantons die nasporingen bijhouden, wordt één op de tien hertachtigen slechts aangeschoten in plaats van gedood. Het succes van naspeuringen ligt afhankelijk van het kanton tussen 35 en 65 procent. Dat betekent: tot de helft van de verwonde dieren sterft zonder verlossing, vaak over uren of dagen. De Stiftung für das Tier im Recht schat landelijk jaarlijks 3000 tot 4000 stuks gevlucht wild. Deze cijfers maken zichtbaar wat jachthoorns en uniformen verbloemen.
De recreatieve jacht doodt niet alleen dieren. Zij eist regelmatig mensenlevens. Alleen al in het weekend van 5 september 2026 stierven in Tessin op dezelfde dag twee recreatieve jagers tijdens de jacht. Wiskundig gezien vindt in Zwitserland om de 29 uur een jachtongeval. De de officiële telling begint pas in het jaar 2000 en omvat noch de doden van de decennia daarvoor, noch de vele gevallen die als doodslag of uitgebreide zelfdoding met het legale jachtwapen helemaal niet als 'jachtongeval' worden meegeteld. Europaweit lopen de slachtofferaantallen in de honderden. Een vrijetijdsbesteding die mensen en dieren het leven kost, heeft geen culturele verheerlijking nodig.
Het kan ook anders. De IG Wild beim Wild zet zich in voor een professioneel, wetenschappelijk onderbouwd beheer van wilde dieren naar het voorbeeld van het kanton Genève in. Daar is de recreatieve jacht sinds 1974 verboden. Waar ingrijpen nodig is, handelen opgeleide staatswildbeheerders gericht, gecontroleerd en op vakkundige grondslag, niet omdat er toevallig voor een diersoort een jachtseizoen is geopend en er voor het plezier geschoten mag worden. Dit model laat zien: de bescherming van mens, wild dier en leefgebied vraagt vakkennis, geen vrijetijdsjacht en zeker geen kerkelijke zegen daarvoor.
IG Wild beim Wild roept de verantwoordelijken van de kerkgemeente Beatenberg op hun kerk niet beschikbaar te stellen voor de opwaardering van de jachtcultuur. Kerken moeten plaatsen zijn waar mededogen en de bescherming van kwetsbare levende wezens gelden, geen plaatsen waar geweld tegen wilde dieren met jachthoorns wordt geësthetiseerd.
Dieren hebben geen kerkelijke zegen nodig voor hun vervolging. Zij hebben bescherming nodig.
De gegevens over tijdstip, plaats en medewerkenden zijn afkomstig uit de openbare evenementenaankondiging van de jachtpers en zijn op 19 oktober 2026 gedocumenteerd.
Naar aanleiding van de Hubertusmissen heeft de IG Wild beim Wild het lied «Warum jagst du mich» (Waarom jaag je op mij) uitgebracht. Het gaat over recreatieve jagers die samen met hun wapens de kerkelijke zegen halen, en herinnert eraan dat Hubertus volgens de legende met jagen stopte. Zoals alle Antijachtliederen is het vrij te gebruiken.
Meer achtergronden over de Zwitserse recreatieve jacht en de gevolgen ervan voor wilde dieren en mensen vindt u in het dossier De recreatieve jacht als evenement, in de categorie Jacht en in de categorie Wilde dieren op wildbeimwild.com.