Federalna ustawa łowiecka: masakry nie są rozwiązaniem

Przedstawiony przez Julię Klöckner projekt nowelizacji federalnego prawa łowieckiego zmierza do tego, by za pomocą łowiectwa nadrobić zaniedbania polityki leśnej z minionych dziesięcioleci. Zmiany w ustawie mają w istocie umożliwić „naturalne odnawianie się lasu zasadniczo bez środków ochronnych”.

«Istniejącego bez wątpienia problemu uszkadzania młodych drzew przez sarny i inne parzystokopytne zwierzęta leśne (tzw. zwierzynę płową) nie da się rozwiązać poprzez jeszcze większą liczbę odstrzałów«, jest przekonany Lovis Kauertz, przewodniczący Wildtierschutz Deutschland e.V.. «Weźmy przykład Badenii-Wirtembergii: w ciągu ostatnich dziesięciu lat odstrzały, zwłaszcza w lasach państwowych, zostały tam drastycznie zwiększone. Łącznie o ponad 40 procent, do ostatnio ponad 225 000 saren. Mimo to nie odnotowano istotnego wpływu na szkody powodowane przez zgryzanie ani inne szkody wyrządzane przez dzikie zwierzęta.«

Przyczyn częściowo dużych szkód w młodych uprawach leśnych Kauertz upatruje właśnie w wysokiej presji łowieckiej w Niemczech: «Zwierzyna jest niemal przez cały rok ścigana, a tym samym niepokojona, nie ma terenów żerowania wolnych od polowań ani stref przejściowych między polem uprawnym a lasem.» Kto niepokoi sarny polowaniami, zwłaszcza w ubogim w pokarm okresie zimowym, nie powinien się dziwić, że wynikające z tego zapotrzebowanie na energię jest zaspokajane pąkami młodych drzew.

Projekt znowelizowanego federalnego prawa łowieckiego przewiduje m.in. coroczne uzgadnianie minimalnych kwot odstrzału zwierzyny płowej. Ponadto zakaz używania celowników nocnych przy polowaniu na dziki ma zostać całkowicie zniesiony. Oba te środki prawdopodobnie doprowadzą do całorocznej intensyfikacji łowiectwa. W końcu może zginąć o 100 000 saren więcej. Lasowi to jednak nie pomoże, ponieważ z jednej strony zgryzanie utrzyma się na wysokim poziomie, a z drugiej strony niedocenia się biologii saren. Dzikie zwierzęta zrekompensują straty spowodowane polowaniami wyższą rozrodczością, wówczas koza będzie miała zazwyczaj po prostu dwa koźlęta.

Te Nowelizacja Klöckner pomija zupełnie bardzo istotną potrzebę zmian w ustawodawstwie łowieckim. Najwyższy czas było zastąpić nieokreślone pojęcia prawne, takie jak «zgodność z etyką łowiecką» czy «Hodowla łowna», jasnymi, zrozumiałymi i kontrolowalnymi definicjami. Ustawa zakazuje produkcji, kupna i sprzedaży oraz użytkowania Pułapka talerzowa. Pożądane i sensowne byłoby rozszerzenie tego przepisu na wszystkie urządzenia do chwytania, które w Niemczech nie są dopuszczone do polowań.

Pomysł obowiązkowego, corocznie odnawianego zaświadczenia o ćwiczeniach strzeleckich jako warunku udziału w polowaniach zbiorowych w gruncie rzeczy nie jest do pogardzenia. Ponieważ jednak zaświadczenie potwierdza jedynie udział myśliwych, a nie dowodzi umiejętności strzeleckich, obowiązek ten nadal będzie często pozostawał bez efektu pod względem lepszej ochrony zwierząt.

W promieniu przejść dla zwierząt urządzenia do polowania z zasiadki mogą być budowane i wykorzystywane wyłącznie tymczasowo i krótkotrwale w przypadku polowania zbiorowego. Ten przepis jest równie bezużyteczny i niemożliwy do skontrolowania, jak znaczna część nowej federalnej ustawy łowieckiej. Właściwy byłby całkowity zakaz polowań w promieniu co najmniej 500 metrów od przejścia dla zwierząt.

26 lat temu ochrona zwierząt została uznana za cel państwa. W dziedzinie łowiectwa od tego czasu – poza wyjątkami w krajach związkowych z udziałem Zielonych w rządzie – niewiele się zmieniło. Przede wszystkim wciąż czeka na realizację weryfikacja wykazu gatunków łownych pod kątem uzasadnionego powodu w rozumieniu ustawy o ochronie zwierząt.