Kulon cienkodzioby uznany za wymarłego

Ta dramatyczna wiadomość uwidacznia globalne wyzwania związane z wymieraniem gatunków oraz pilną potrzebę działania w zakresie ochroną przyrody.

Ostatnia potwierdzona obserwacja kulona cienkodziobego pochodzi z lat 90. XX wieku. Mimo intensywnych międzynarodowych starań, takich jak akcje poszukiwawcze w jego dawnych obszarach lęgowych na Syberii oraz na trasach migracji, nie udało się wykazać istnienia stabilnej populacji. Naukowcy doszli obecnie do wniosku, że gatunek ten należy uznać za wymarły.

Utrata siedlisk i wpływ człowieka jako główne przyczyny

Kulon cienkodzioby był niegdyś rozpowszechniony na terenach podmokłych Eurazji. Jego siedlisko – wilgotne łąki, mokradła i tereny zalewowe – zostało jednak poważnie naruszone przez intensyfikację rolnictwa, projekty melioracyjne oraz urbanizację. Ponadto hobby-jagda oraz zakłócenia w jego miejscach odpoczynku i zimowania w znacznym stopniu przyczyniły się do jego zniknięcia. Zniszczenie nienaruszonych ekosystemów wzdłuż tras migracyjnych tego gatunku podkreśla znaczenie międzynarodowej współpracy w dziedzinie ochrony przyrody. Hobbystyczne polowanie zagraża różnorodności biologicznej na całym świecie.

Sygnał alarmowy dla ochrony gatunków

«Utrata kulona cienkodziobego to smutny kamień milowy w historii wymierania gatunków. Pokazuje nam, jak pilnie musimy działać, aby chronić inne zagrożone gatunki», wyjaśnia dr Holger Buschmann, przewodniczący NABU w Dolnej Saksonii. «Pokazuje nam to jednak również, że wymieranie nie odbywa się tylko w tropikach, lecz nadal dzieje się także tuż przed naszym progiem. Zaczyna się od niegdyś powszechnych gatunków, które dramatycznie się przerzedzają, następnie znikają regionalnie, a w końcu wymierają na całym świecie. Nasze ekosystemy opierają się na różnorodności biologicznej, a my, ludzie, jesteśmy zależni od funkcjonujących ekosystemów. Wiadomo ponadto, że utrata każdego gatunku zwierzęcia lub rośliny przyczynia się do destabilizacji ekosystemów. Tym samym, wraz z wymarciem kulona cienkodziobego, zbliżamy się do ryzyka, że w przyszłości zabraknie nam powietrza do oddychania, wody do picia i pożywienia.»

Inne zagrożone gatunki ptaków oraz rola hobby-jagdy są poruszane w mitów łowieckich i Problem dobrostanu zwierząt.