Wat betekent duurzaam geproduceerde zeevruchten?

Overbevissing verwarmt de wereldzeeën, decimeert de visbestanden en leidt er zelfs toe dat sommige wetenschappers voorspellen dat er in 2050 meer plastic dan vis in de zee zal zijn, wat betekent dat nu een cruciaal moment is om de menselijke consumptie van zeedieren te heroverwegen.

De afgelopen jaren zijn certificeringen zoals “duurzame zeevruchten” steeds populairder geworden. Maar de lange lijst van problemen in de visserij-industrie is genoeg om elke milieubeschermer aan het twijfelen te brengen: wat betekent duurzame zeevruchten eigenlijk? Zijn duurzame visserijproducten werkelijk zoveel beter voor het milieu? Of is duurzame zeevruchten slechts een vorm van greenwashing?

Wat zijn zeevruchten?

Onder zeevruchten worden alle waterdieren verstaan die de mens doodt om te eten. Hiertoe behoren vooral verschillende vissoorten (bijvoorbeeld tonijn, zalm, forel en makreel) en schaal- en schelpdieren (bijvoorbeeld kreeft, garnalen, venusschelpen en mosselen).

De meeste vis wordt met behulp van sleepnetten uit de zee gevist, waarbij grote netten worden gebruikt om zeedieren te verzamelen. Helaas is deze methode van nature niet duurzaam, omdat ze ertoe leidt dat onvoorstelbare hoeveelheden plastic in de oceanen terechtkomen, en er bijna altijd bijvangst plaatsvindt.

Wat is bijvangst?

Van bijvangst is sprake wanneer sleepnetten (enorme netten die boten, vaak zo groot als voetbalvelden, door de oceaan trekken) per ongeluk zeedieren vangen die niet tot de doelsoorten behoren, zoals zeeschildpadden, zeevogels, dolfijnen, bruinvissen, walvissen, haaien en jonge vissen. dieren, die als bijvangst worden gevangen, sterven doorgaans doordat ze verstrikt raken in de netten of verdrinken.

Volgens Oceana wordt geschat dat 40% van de wereldwijde vangst van zeedieren bijvangst is. Ook wordt geschat dat trawlers voor elke kilo vis tot wel 10 kilo bijvangst kunnen vangen.

Wat zijn duurzame zeevruchten?

Als op de verpakking van zeevruchten staat dat de inhoud als duurzaam gecertificeerd is, betekent dit dat de vis door een organisatie, een privébedrijf of een overheidsinstantie als duurzaam gevangen is verklaard.

In wezen betekent “duurzame zeevruchten” dat de visserij beweert zich in te spannen om vis te doden op een manier en in een omvang die onze oceanen kunnen dragen.

Men mag echter niet vergeten dat de visserijindustrie, net als elke andere economische sector, in de eerste plaats om economische redenen bestaat. De documentaire Seaspiracy uit 2021 onderzocht het populaire Dolphin-Safe-keurmerk. Volgens de film is het keurmerk in wezen slechts een marketingstrategie; een voormalig medewerker noemde het bedrijf zelfs “oplichterij”.

Bestaan er echt duurzame zeevruchten?

Wat geeft de mens, gezien de zorgwekkende afname van de visstand, eigenlijk het recht om vis uit de oceanen te halen? Als de mens het aantal vissen dat uit de zeeën wordt gehaald drastisch zou verminderen, zouden we kunnen bijdragen aan het herstel van de biodiversiteit in de zeeën, het stoppen van de opwarming van de oceanen en het afzwakken van de klimaatcrisis.

Een baanbrekend studie van de Universiteit van Oxford uit 2018 kwam tot de conclusie dat een veganistische voeding de belangrijkste levensstijlkeuze is die iemand ten gunste van het milieu kan maken.

Naast de duurzaamheidsaspecten spelen ook ethische en gezondheidsaspecten een rol. Vissen kunnen pijn voelen, net als landdieren. Eenmaal gevangen blijven vissen doorgaans hangen in sleepnetten of worden ze op ijs gegooid, waar ze langzaam bevriezen of stikken. Nog afgezien van het feit dat vis cholesterol, kwik, andere schadelijke stoffen en zelfs plastic bevat.

Plantaardige zeevruchten zijn een heerlijk, duurzaam alternatief voor het eten van vis. Gelukkig zijn er ontelbare veganistische visproducten op de markt, en ze hebben een lange weg afgelegd.