Langlaufer Valerio Grond en de recreatieve jacht: wat het sportportret buiten beeld laat

Op 28 september 2026 publiceerde de «Südostschweiz» een portret van Roman Michel over langlaufer Valerio Grond uit Davos Monstein.

De titel:«Hier kan ik de sport even opzijleggen»: langlaufer Valerio Grond neemt ons mee op jacht. De tekst begint met koeienbellen, een fluitende vogel en een atleet in het hoge gras, het geweer op zijn rugzak. Drie herten en drie gemzen schoot de 25-jarige deze herfst dood, zoveel als nooit tevoren sinds een collega hem vijf jaar geleden naar de recreatieve jacht bracht.

Het portret beschrijft Gronds beleving uitvoerig. De zes niet-menselijke dieren wier leven deze herfst eindigde, komen erin bijna uitsluitend voor als afschotcijfer, als transportlast en als vlees.

Recreatieve jacht als «mentale break»

Grond omschrijft de recreatieve jacht als tegenpool van de topsport. Buiten in de natuur zijn alle gedachten aan de sport ver weg, het is voor hem een lichamelijk en mentaal tegenwicht. De hoogjacht staat als vaste afspraak in zijn agenda, tussen basistraining en wereldbekervoorbereiding in.

Het portret zet deze ontspanningservaring centraal. Een verklaring waarom de zes dieren moesten sterven, bijvoorbeeld in verband met wildschade of populatiebeheer, komt in de tekst niet voor. Daarmee blijft precies de vraag onbeantwoord die bij de recreatieve jacht centraal zou moeten staan. Wat het onderzoek naar de motieven van recreatieve jagers heeft verzameld, levert daarover meer stof dan het portret.

Nederigheid en persoonlijk record in dezelfde tekst

Grond spreekt van een mix van adrenaline, zenuwen en vreugde om een dier te kunnen schieten. Daartegenover staat volgens hem grote nederigheid, want: «Uiteindelijk dood je een levend wezen.» De krant licht deze zin aan het slot nogmaals als citaat uit.

In hetzelfde portret wordt het persoonlijke record van zes afschotten vermeld. Nederigheid die wordt afgemeten aan een jachtbalans, is een merkwaardige vorm van nederigheid. Deze tegenstrijdigheid is typerend voor de recreatieve jacht in Graubünden: de vereniging voor recreatieve jacht met jachtpatent vraagt in haar nieuwe jachtcode respect voor het wild, terwijl in de publieke beeldvorming afschotcijfers, gewichten en foto's van geschoten dieren centraal staan.

Het hert als last op de rug

Het perspectief wordt vooral duidelijk bij het afvoeren van het dier. Een hert van zo'n 100 kilo in het steile terrein van het Engadin naar beneden dragen, vergt veel van het lichaam, zo wordt gesteld. Goed dus dat de langlaufer fit is. Het gedode dier verschijnt hier vooral als lichamelijke uitdaging voor de atleet.

Welke dieren Grond heeft geschoten, komt de lezer niet te weten: stieren of koeien, volwassen dieren of jongen. Juist in september zou deze vraag voor de hand liggen. Het Bündner Amt für Jagd und Fischerei stelt in een vakbeoordeling vast dat hertenkalveren in september nog afhankelijk zijn van hun moeder voor voedsel en begeleiding. Daarom zijn zogende hertenkoeien tijdens de hogejacht beschermd. Gemzen brengen doorgaans slechts één jong per jaar ter wereld. Wie over de hogejacht bericht, zou daar op zijn minst naar kunnen vragen.

Het vlees als slotvraag

Aan het einde vraagt de krant wat er met het vlees gebeurt. Een deel ervan komt traditiegetrouw met Kerstmis op tafel, zegt Grond. Welke rol de verwerking van het vlees voor hem speelt, blijft onduidelijk. In het portret verschijnt dit als bijzaak, niet als reden voor de recreatieve jacht. Het argument van zelfvoorziening behoort tot de altijd dezelfde jachtargumenten, die nauwelijks een kritische toets doorstaan.

Een voorbeeld met geweer

Valerio Grond is zilveren medaillewinnaar in de teamsprint, olympisch deelnemer en voor veel jonge langlaufers een voorbeeld. De krant vraagt hem met een knipoog waarom hij met zijn talent met het wapen geen biatleet is geworden. Het schieten op levende dieren wordt zo in verband gebracht met het schieten op schijven.

Het portret staat niet op zichzelf. Media in Graubünden begeleiden de hogejacht elk jaar met veel welwillendheid, tot aan het door kijk- en luistergeld gefinancierde RTR aan toe, dat de "mooiste" foto van een geschoten dier laat verkiezen. Kritische stemmen komen in dergelijke teksten niet voor.

Commentaar: De reeën in de wei waren genoeg geweest

De mooiste zin uit het hele portret komt van Grond zelf. De dag ervoor had hij een groep reeën zien spelen, vertelt hij, wijzend naar een weide. Precies dat is de mentale ontspanning die hij zoekt: stilte, observatie, ontmoeting. Daarvoor is geen geweer nodig.

Grond spreekt over nederigheid. Hoe die nederigheid te rijmen valt met zijn persoonlijke record van zes afschoten, vraagt het portret zich niet af. Een tekst die het doden van zes dieren vertelt als een sympathiek facet van een topsporter, leest eerder als imagopolitiek voor de recreatieve jacht dan als journalistiek. Jonge mensen die tegen Valerio Grond opkijken, verdienen een ander beeld van wat verbondenheid met de natuur betekent.

Verder lezen: Jacht in Graubünden 2026/27 in een overzicht · Reeënjacht Bern: het Plattform-J-portret van een recreatieve jaagster