Overwinning voor de dierenuitbuiters – nederlaag voor de dierenbescherming

In 1868 deden Zürichse vrouwen in Zürich een eerste – weliswaar vergeefs – verzoek om actief en passief kiesrecht naar aanleiding van een kantonnale grondwetsherziening.

De strijd van de baanbreeksters duurde meer dan 100 jaar. Pas op 7 februari 1971 namen de stemgerechtigde burgers het federale stem- en kiesrecht voor vrouwen aan.

Aan de westelijke rand van Zwitserland, in het kanton Genève, werd op 19 mei 1974 een jachtverbod voor recreatieve jagers ingevoerd. Ongeveer twee derde van de stemmers zei toen ja tegen het door dierenbeschermers geëiste jachtverbod. Sindsdien reguleert de staat de wereld van de wilde dieren en vult hij zijn kassen niet langer met bloedgeld van recreatieve jagers.

Het jachtverbod in Genève was een sensatie en wekte ook ver buiten het kanton grote aandacht. Voor de jachtwereld was het een schok – en dat is het tot op vandaag. Want het voorbeeld Genève bewijst dat het ook in het dichtbevolkte cultuurlandschap zonder recreatieve jagers kan, ja, dat het met wildbeheerders zelfs veel beter gaat met natuur en dieren en dat ook de mensen daarvan profiteren.

Initiatief wildbeheerders in plaats van recreatieve jagers

De initiatiefnemers hebben goede wil getoond en hun plicht gedaan. De rest ligt niet in hun handen.

In het kanton Zürich is nog nooit een initiatief aangenomen waartegen vooraf alle partijen waren. Bij een lage opkomst van 39,7 procent werd het verzoek «Wildbeheerders in plaats van jagers» van de Tierpartei op 23 september 2018 in het kanton Zürich verworpen. Slechts 16,1 procent, ofwel 56’709 stemmers, nam het volksinitiatief aan. 294’595 stemmers wezen het af.

Het resultaat is enerzijds te danken aan het feit dat de kant van de dierenuitbuiters campagne voerde met alternatieve feiten en koffiedik kijken en daarin veel geld investeerde. Anderzijds hebben nauwelijks politici of journalisten zich zakelijk laten informeren, bijvoorbeeld ter plaatse in Genève. Dan was het een koud kunstje geweest om de nepnieuws van de recreatieve jagers of van de regering te ontkrachten. Het juist lezen en begrijpen van de initiatieftekst en zo nodig navraag doen bij de initiatiefnemers had waarschijnlijk ook al volstaan.

Als papegaaien kraamden ze allemaal in koor de fakenieuws van de recreatieve jagers na over het afrasteren van het kantongebied of over wilde dierenpopulaties die aan hun lot worden overgelaten en zichzelf zouden moeten reguleren via epidemieën, verkeersongelukken of hongerdood. Terwijl dat noch in de stad Zürich noch in het kanton Genève het geval is met de wildbeheerders.

In het kanton Genève functioneert het wildbeheerderssysteem al meer dan 44 jaar en geldt het internationaal in vakkringen als voorbeeld. In Genève waren er vroeger meer dan 400 recreatieve jagers. Tegenwoordig doen 11 wildbeheerders hetzelfde werk, die samen drie volledige banen delen, en slechts één volledige baan wordt überhaupt besteed aan regulerende doeleinden, oftewel dodelijk geweld. Niemand wil de leefruimte van de wilde dieren onnodig inperken. Bovendien springen reeën gemakkelijk over tijdelijke draadomheiningen. Ook in het kanton Zürich zouden wildbeheerders een bereikbaarheidsdienst voor wildongevallen kunnen organiseren, zoals dat nu al in de kantons Zug en Genève gebeurt. In het kanton Bern zijn daarvoor evenmin recreatieve jagers nodig. Het kanton Genève heeft tegenwoordig de hoogste hazenpopulaties van heel Zwitserland. Wildbeheerders hebben kennelijk een heel andere motivatie dan de risicogroep van recreatieve jagers. Wildbeheerders passen ook geen dierenmishandelende jachtmethoden toe zoals de holenjacht, drijfjachten enzovoort. Wildbeheerders zijn nuchter in dienst. Wildbeheerders gaan met 65 met pensioen. Wie voor meer veiligheid, soortenbescherming, biodiversiteit, dierenwelzijn, ethiek enzovoort is, kon eigenlijk alleen maar JA stemmen.

Sanitaire of therapeutische afschotten door wildbeheerders zijn niet hetzelfde als regulerende bejaging op basis van jagerslatijn of een verkeerd begrepen natuurbeleving.

Wild beim Wild

Het is nauwelijks voorstelbaar dat de inwoners van Zürich plotseling dierenmishandelende vormen van jacht zoals de holenjacht en de drijfjachten zouden steunen. Dat het milieu onnodig wordt vervuild met zeer giftige munitie of dat het landschap wordt ontsierd met jachttorens. Wildbeheerders schieten ook niet voor de lol op vos, eenden, zangvogels en dergelijke, alleen maar omdat het nu jachttijd is. Enquêtes in de afgelopen jaren hebben steeds weer aangetoond dat jachtactiviteiten zoals de holenjacht of drijfjacht door het overgrote deel van de bevolking worden afgewezen en dat de jacht ecologischer en diervriendelijker moet worden vormgegeven.

Recreatieve jagers kunnen niemand gelukkig maken, zoals jaar na jaar blijkt uit de enorme schademeldingen. Wilde dieren leven in voortdurende angst voor de recreatieve jagers. Wilde dieren houden niet van recreatieve jagers. Het leed van de arme dieren valt vroeg of laat als onaangename reactie terug op de menselijke samenleving in het kanton Zürich. Van de recreatieve jagers kwam geen zelfkritiek.

De Genevezen daarentegen betalen graag voor wildbeheerders, omdat ze het waarderen dat ze tijdens hun wandelingen in de vrije natuur levende dieren tegenkomen. Deze indruk is wetenschappelijk bevestigd. Het kanton stelde in een langetermijnstudie een sterke toename van de biodiversiteit vast.

Dierenwelzijnsinitiatieven

Als het om dierenwelzijn gaat, beslist het stemvolk bij initiatieven merkwaardig genoeg meestal tegen dierenbescherming. Vooral als het eigentijds goede ook nog iets zou kunnen kosten. Zo werd ook het 'Fair-Food-initiatief' die zondag met overmacht verworpen. De voorstanders van de initiatieven hadden de goede en ethische argumenten, de tegenstanders weer veel geld, maar geen medeleven en veel egoïsme. De factor geld zegevierde over de goede argumenten, en dat is een moreel failliet.

Wij wensen allemaal dat dieren diervriendelijk worden gehouden. Toch belanden eieren en vlees uit industriële en kwellende bio-industrie in de schappen van onze supermarkten. Het Fair-Food-initiatief wil geen levensmiddelen uit dierenmishandelende productie. En met een transparante vermelding van de productiewijze kunnen consumenten bij de aankoop kiezen voor meer dierenwelzijn.

Huishoudens met hogere en lagere inkomens wezen het Fair-Food-initiatief volgens een nameting even duidelijk af. Het veruit sterkste argument voor afwijzing van het voorstel was de angst voor stijgende voedselprijzen.

Ook tegen het initiatief 'Voor voedselsoevereiniteit' pleitte volgens de kiezers het prijsargument.

Alle initiatiefnemers van de verschillende initiatieven waren pioniers en hun doelen waren van goede aard. Zoals in 1868, toen goedhartige vrouwen in Zürich begonnen te strijden voor het kiesrecht.