Marmot op de kaart: geweld op het bord

De recente zaak van een restaurant in Nendaz, dat marmotvlees (“Marmotte à la royale”) aanbood en daarop overspoeld werd met kritische online reacties, is meer dan een lokale anekdote.

Het is een symptoom. Een symptoom van een samenleving waarin wilde dieren, ondanks de biodiversiteitscrisis, de klimaatopwarming en het voortdurende uitsterven van soorten, nog altijd worden behandeld als hulpbronnen, als koopwaar, als decoratie op menukaarten, als jachttrofee.

Vanuit het oogpunt van gezonde voeding is het debat over "valse beoordelingen", "shitstorms" of "reputatieschade" een bijzaak. De morele kernvraag luidt: waarom wordt er in 2025 nog steeds marmotvlees geserveerd?

De normalisering van geweld – een bekend patroon

Jachtverenigingen, horecaondernemers en delen van de politiek herhalen al jaren hetzelfde verhaal: wildvlees is "natuurlijk", "regionaal", "duurzaam". Jacht is "populatiebeheer". En het eten van wilde dieren is "traditie". Maar traditie rechtvaardigt geen geweld. En "populatiebeheer" is een eufemisme voor het routinematig doden van gevoelvolle wezens, wier leefgebieden door menselijk ingrijpen überhaupt pas uit balans zijn geraakt.

De marmot, een dier dat wintervet opbouwt, sociaal leeft, communiceert en alarmgeluiden maakt voor zijn groep, wordt in het discours gereduceerd tot twee rollen:

1. landbouwkundige "plaag"
2. culinaire curiositeit

Beide rollen dienen hetzelfde doel: het doden rechtvaardigen.

Koch des Jahres brutzelt bedrohte Vögel

Van alpenidylle tot het schot – de realiteit achter het bord

Achter elk wildgerecht schuilt:

• een dier dat geen kans had om te vluchten
• een schot dat vaak niet dodelijk is (verwondingspercentages van –50 % zijn gedocumenteerd)
• een levend wezen dat lijdt in paniekerige angst
• een ecosysteem dat wordt verstoord (ouders worden gedood, jongen verhongeren in de holen)

Dat een restaurant dit vervolgens als “regionaal genot” van kok Adrien Lopez vermarkt en applaus van de gasten verwacht, is een uiting van een ethische scheefgroei.

De digitale tegenwind

Veel negatieve beoordelingen – al dan niet terecht – ontstonden simpelweg omdat mensen het beeld van een marmot in de kookpot niet kunnen verdragen.

En je moet het duidelijk zeggen: dit ongemak is gezond. Het is een moreel reflex. Het toont aan dat steeds meer mensen begrijpen dat “wildgenot” niets romantisch is, maar een daad van geweld.

De recreatieve jacht levert de waar. De horeca zorgt daarbij voor het slechte imago. Samen normaliseren ze een systeem dat wilde dieren instrumentaliseert.

Dat nu juist een restaurant klaagt omdat het online is bekritiseerd, laat vooral één ding zien:

De maatschappelijke tolerantie voor dierenuitbuiting neemt af, en dat is goed zo.

1. Wilde dieren zijn geen producten
   Hoe “regionaal” of “traditioneel” ook, een dierenleven is geen menu-item.
2. Jacht is geen natuurbescherming, maar geweld
   De ecologische schade overtreft het vermeende nut ruimschoots.
3. Het publiek wordt gevoeliger
   Steeds meer mensen zien marmotten, reeën of herten niet als “wildbraad”, maar als gevoelige individuen.
4. De horeca moet verantwoordelijkheid nemen
   Wie wilde dieren op de kaart zet, moet rekening houden met kritiek, en niet alleen vanwege Google-recensies, maar vanwege fundamentele ethische vragen.

De marmottenaffaire is een wake-upcall. Niet omdat een restaurant een imagoprobleem heeft. Maar omdat we ons moeten afvragen waarom dieren nog steeds worden gedood om, in tijden van plantaardige alternatieven, als “specialiteit” te eindigen.

De verontwaardiging is geen schandaal. Het schandaal is dat marmotten nog steeds worden geschoten. En precies dat zou centraal moeten staan in elk serieus debat.

U kunt met barmhartigheid alle dieren en onze planeet helpen. Kies mededogen op uw bord en in uw glas. Go vegan.