Kogel treft paard: recreatieve jagers ontlopen verantwoordelijkheid

Wat klinkt als een ongelukkig ongeval, onthult echter een groter probleem, want ook hier gaat het niet gewoon om een misstap, maar om systeemvragen rond veiligheid, kwalificatie en jachtethiek.

Dat opnieuw een paard in plaats van een wild zwijn is doodgeschoten, roept ernstige vragen op:

• Hoe kon het dier ‘verward’ worden? Volgens de lezing van de zaak was de recreatieve jager ’s nachts in het bos onderweg, met wild zwijn als doelwit. In plaats daarvan raakte hij het paard op de weide.
• Werd het doelwit eenduidig geïdentificeerd (‘aanspreken’), zoals jachtrechtelijk voorgeschreven is? De vakliteratuur benadrukt dat diersoort, geslacht en doelwit met zekerheid vastgesteld moeten worden.
• Welke veiligheidsmaatregelen werden er genomen? Vooral 's nachts: zichtomstandigheden, omgeving, achtergrondterrein – hier waren duidelijk cruciale tekortkomingen.

De impact is groot: een levend paard, nutsdier, familie- of vrijetijdspaard, is gedood. De psychische en materiële schade is aanzienlijk en de jachtsector draagt hierin mede verantwoordelijkheid.

Het voorval toont exemplarisch aan: wanneer de jachtpraktijk niet strikt geregeld, gecontroleerd of doordacht wordt, ontstaan er gevaren, niet alleen voor wilde dieren, maar ook voor huisdieren, mensen en de natuur in het algemeen. Enkele kernpunten:

Na het voorval is de bevoegde jachtautoriteit van het district aan zet. De jagersaanval op een nutsdier mag niet opnieuw als een betreurenswaardig incident worden afgedaan. Welke gevolgen zullen er zijn?

Ook de jachtverenigingen worden hierop aangesproken: dergelijke ongevallen ondermijnen de maatschappelijke acceptatie van de jacht. Zij moeten trainingen intensiveren, veiligheidsnormen duidelijker communiceren en wangedrag consequent bestraffen.

Het geval in Rosellen is veel meer dan een berichtje in de pers. Het is een wake-upcall: jacht op wilde zwijnen in de nacht, in de directe nabijheid van vee, vereist de hoogste veiligheidsnormen en een jachtcultuur die fouten niet als collaterale schade accepteert.

Wanneer een paard het doelwit wordt, was niet alleen het doel verkeerd, maar is de hele praktijk uit balans geraakt. Voor de samenleving, de natuur en de dieren is dit geen bagateldelict, maar een falen, een falen in de uitvoering van verantwoordelijkheid, respect en controle.

De jacht mag zich niet verschuilen achter “noodzaak” of “druk door wildschade”. Ze moet openheid geven: hoeveel van dit soort misschoten zijn er? Welke gevolgen zijn hieruit getrokken? En hoe wordt in de toekomst gewaarborgd dat vee, omwonenden en wilde dieren evenzeer beschermd zijn?

Voor Wild beim Wild blijft de eis duidelijk: geen stilzwijgende acceptatie van jachtongevallen. Transparantie, consequentie, verantwoordelijkheid, dat moeten de kernwoorden zijn. Want ieder levend wezen telt.

Wild beim Wild eist een verbod op de recreatieve jacht.