Zoo Zürich skarmia surykatki hienom

Ten środek ma zapobiegać walkom o terytorium i napięciom społecznym w obrębie grupy, jednocześnie umożliwiając rozmnażanie.

Surykatki żyją razem w dużych koloniach w norach. Na czele każdej grupy stoi dominująca para, która zazwyczaj jako jedyna się rozmnaża. W naturze dzieje się to trzy razy w roku. Każdy miot liczy od jednego do pięciu młodych. Surykatki i wiewiórki ziemne żyją pokojowo obok siebie. Surykatki są ssakami i należą do rzędu drapieżników – dokładniej do rodziny mangust. Są spokrewnione z łasicowatymi i nazywane są także surykatami. Jednak najbliżej spokrewnione z surykatkami są znacznie większe hieny.

«Poprzez usunięcie zwierząt unika się walk o terytorium i napięć społecznych, a stabilna dynamika grupy zostaje utrzymana. Zoo w Zurychu dopuszcza rozmnażanie, ponieważ jest to podstawowa potrzeba wszystkich zwierząt i element niezbędny dla utrzymania zgodnego z potrzebami gatunku. Tylko w ten sposób możemy również osiągnąć cele, które jako nowoczesne zoo realizujemy poprzez utrzymywanie surykatek. Chcemy zarazić naszych gości pięknem przyrody. I chcemy umożliwiać badania naukowe. Bo im więcej wiemy, tym lepiej możemy chronić przyrodę i różnorodność gatunkową», wyjaśnia obłudnie dyrektor zoo Severin Dressen.

Surykatki zostały ogłuszone strzałem z pistoletu bolcowego, następnie poderżnięto im gardło i zwierzęta wykrwawiły się na śmierć. Szwajcarskie rozporządzenie o ochronie zwierząt nakazuje, aby uśmiercanie zwierzęcia odbywało się zasadniczo bez bólu i strachu. Nie wiadomo, czy zabójstw dokonywał osobiście dyrektor zoo.

Ani hieny, ani surykatki nie są zagrożone wyginięciem.

Dobrostan nie tylko wszystkich egzotycznych zwierząt w zoo jest wciąż zły, wpływ na ochronę dzikich zwierząt jest minimalny, a placówki te nie mają znaczącego wpływu na zainteresowanie opinii publicznej dzikimi gatunkami egzotycznymi i ich zachowaniem na wolności. Tym bardziej w Szwajcarii, kraju, który pod względem ochrony gatunków znajduje się na samym końcu listy! W porównaniu odsetek gatunków zagrożonych lub wymarłych w Szwajcarii jest szczególnie wysoki.

Eksperymenty na zwierzętach w zoo

Zasadniczo niski standard dobrostanu i niezgodne z naturą warunki utrzymania w zoo w Zurychu są dużym problemem. Dotyczy to wszystkich gatunków zwierząt, w szczególności słoni.

Gdy grupy gatunków zwierząt w zoo stają się zbyt duże, dochodzi do napięć społecznych i konfliktów. Zwierzęta z grupy są wówczas wielokrotnie ranione, a nawet zabijane. W naturze zwierzęta migrują i zakładają nowe grupy albo padają ofiarą chorób i drapieżników. Te naturalne czynniki nie występują w zoo. Dlatego zwierzęta są manipulacyjnie i arbitralnie usuwane z grupy.

Zoo nie są tak spektakularne, jak się wydaje. Zwierzęta w zoo mają znacznie gorszą jakość życia niż na wolności. Z tego powodu wiele głosów domaga się całkowitego zakazu istnienia zoo.

Zwierzęta w zoo cierpią zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Rozwijają na przykład niepokojące zachowania, takie jak „powtarzające się chodzenie tam i z powrotem, kołysanie się i gryzienie prętów”. Kto jako zwiedzający potrafi się tym cieszyć, sam wykazuje co najmniej zaburzone zachowanie.

Najlepszym sposobem na ocalenie lub zbadanie zagrożonego gatunku zwierząt nie jest chwytanie go i umieszczanie w zamkniętej przestrzeni, lecz zachowanie jego naturalnego siedliska. Ważne jest, aby zrozumieć, że schroniska dla zwierząt i ośrodki opiekuńcze ratują zwierzęta, podczas gdy zoo wykorzystują je dla zysku.

Dalsze artykuły

• Zoo wyrządzają zwierzętom więcej szkody, niż mogłoby się wydawać
• Sprawiedliwość dla zwierząt z zoo
• Czy nadszedł czas, by zakazać zoo?
• Finlandia: zoo chce odesłać pandy wielkie do Chin ze względu na koszty utrzymania
• Trzymanie słoni w zoo musi wreszcie się skończyć!
• Zabijanie nadliczbowych zwierząt – zoo zawodzą w ochronie gatunków