Rzeźnicy z Valais bojkotują hobby-myśliwych

Z ust samego myśliwego rekreacyjnego kanton Genewa wiadomo, że strażnikami dzikiej przyrody są dużo lepszymi strzelcami.

Odstrzały odbywają się natychmiast po zidentyfikowaniu celu, z gwarancją natychmiastowego uśmiercenia zwierzęcia, co według kantonalnego Urzędu ds. Rolnictwa i Przyrody w Genewie ma miejsce w przypadku 99% odstrzałów.

Chybione strzały skutkujące zranieniem dzikiego zwierzęcia są najczęstsze w łowiectwie rekreacyjnym. Pokazuje to już statystyka z 2016 roku z Gryzonii: na 5440 upolowanych jeleni przypadło 564 jeleni z ranami postrzałowymi. Zatem co dziesiąty jeleń w Gryzonii jest jedynie postrzelony, a nie upolowany czysto. W kantonie Wallis najwyraźniej aż 30% dzikich zwierząt nie jest zabijanych czystym strzałem.

Nie istnieje ogólnoszwajcarska statystyka dotycząca poszukiwań postrzelonej zwierzyny. Gryzonia jest jednym z nielicznych kantonów, które prowadzą rejestr takich poszukiwań. Kolejnymi kantonami są Appenzell Ausserrhoden, Fryburg, Glarus, Nidwalden, Ticino, Uri i Vaud. Poszukiwania prowadzone są tylko w przypadku kilku gatunków zwierząt.

Myśliwi rekreacyjni przypadkowo strzelają do koni, krów, osłów, lam, psów, rysi, a czasami także do ludzi.

Pijani myśliwi rekreacyjni biją się w lokalach myśliwskich. Polują w pobliżu boisk piłkarskich, placów zabaw i osiedli mieszkalnych.

Walijscy rzeźnicy bojkotują nieczysto zastrzeloną zwierzynę

W Wallis rzeźnicy odmawiają teraz przyjmowania mięsa zwierzyny, ponieważ strzelcy z fuzją często nie celują dobrze.

Wielu rzeźników odmawia przyjmowania upolowanej zwierzyny, ponieważ nakład pracy jest zbyt duży, pisze srf.ch. Myśliwi rekreacyjni często nie zabijają zwierząt śmiertelnym strzałem, co prowadzi do zanieczyszczenia mięsa.

Przewodniczący Stowarzyszenia Rzeźników Górnego Wallis, Willy Stocker, wyjaśnia, że wiele zwierząt nie jest uśmiercanych od razu i cierpi, co zanieczyszcza mięso zwierzyny. Wprawdzie 70% myśliwych jest bardzo dobrych. Ale: "Ci pozostali psują wszystko" - skarży się Stocker.

Myśliwi rekreacyjni czasem po prostu naciskają na spust, nawet gdy nie mają zwierzęcia dokładnie na muszce. «Dziś po prostu jest zbyt wielu myśliwych – a za mało zwierzyny», mówi Stocker. Myśliwi rekreacyjni płacą w Valais rocznie ponad 1'300 franków za patent łowiecki, aby móc polować na jelenie, kozice i sarny.

Zbyt wiele strzałów nie trafia w serce zwierząt. «Często zwierzęta mają postrzały w brzuch, wtedy zawartość żołądka rozprzestrzenia się po całym ciele. To nie jest przyjemna praca», mówi prezes stowarzyszenia rzeźników Górnej Valais, Willy Stocker.

Z punktu widzenia IG Wild beim Wild granica dla obchodzenia się z bronią pod wpływem alkoholu musi konsekwentnie wynosić 0,0 promila dla hobbystycznych myśliwych myśliwych. To samo dotyczy straży łowieckiej oraz służby wojskowej i policyjnej, i to z dobrego powodu. Nikt nie może obchodzić się z bronią palną ani strzelać będąc pod wpływem alkoholu.

Hobbystyczne polowanie służy zabijaniu zwierząt. Kto nosi przy tym broń, ponosi szczególną odpowiedzialność wobec ludzi i zwierząt. Alkohol i narkotyki są z tym nie do pogodzenia. Osoby uzależnione od alkoholu lub narkotyków muszą natychmiast tracić swoją Łowiectwo kartę łowiecką i broni.

Po wypadkach łowieckich obowiązkowe testy na alkohol muszą zostać bezwzględnie wprowadzone. Ponadto, wzorem Holandii, potrzebne są regularne badania medyczno-psychologiczne dla hobbystycznych myśliwych oraz wiążący górny limit wieku.

Największą grupą wiekową wśród hobbystycznych myśliwych są osoby powyżej 65. roku życia. To właśnie w tej grupie coraz częściej pojawiają się związane z wiekiem ograniczenia wzroku, koncentracji, zdolności reagowania, a także braki w wyszkoleniu i treningu. Jednocześnie wiadomo, że alkohol jest spożywany, by rzekomo mieć spokojniejszy palec na spuście. Inni rezygnują z alkoholu, ale mimo to nie sprostają już wymaganiom fizycznym.

Liczne chybione strzały, poszukiwania postrzałków i związane z tym ogromne cierpienie zwierząt trudno wytłumaczyć inaczej.