Walliser slagers boycotten recreatieve jagers

Van de recreatieve jager bevrijde kanton Genève weet men dat wildbeheerders de veel betere schutters zijn.

Het afschot vindt plaats zodra het doel is geïdentificeerd, met de garantie dat het dier onmiddellijk wordt gedood, wat volgens de kantonale dienst voor Landbouw en Natuur in Genève bij 99% van de afschoten het geval is.

Misschoten met verwondingen als gevolg voor het wilde dier komen het meest voor bij de recreatieve jacht. Dat blijkt al uit de statistieken van 2016 in Graubünden: op 5'440 geschoten herten kwamen 564 herten met een schotverwonding. In Graubünden wordt dus elk tiende hert alleen aangeschoten in plaats van gedood. In het kanton Wallis blijkt het zelfs om 30% van de wilde dieren te gaan die niet netjes worden geschoten.

Een landelijke Zwitserse statistiek over het naspeuren van gewond wild bestaat niet. Graubünden is een van de weinige kantons die hierover een register bijhouden. Andere kantons zijn Appenzell Ausserrhoden, Fribourg, Glarus, Nidwalden, Ticino, Uri en Vaud. Naspeuring vindt slechts bij enkele diersoorten plaats.

De recreatieve jagers schieten per ongeluk op paarden, koeien, ezels, lama's, honden, lynxen en soms ook op mensen.

Beschonken recreatieve jagers slaan elkaar in jachthutten. Ze jagen in de buurt van voetbalvelden, speelplaatsen voor kinderen en woonwijken.

Walliser slagers boycotten onzorgvuldig geschoten wild

In Wallis weigeren slagers nu wildvlees, omdat de schutters vaak niet goed richten.

Veel slagers weigeren geschoten wild aan te nemen, omdat de werklast te groot is, schrijft srf.ch. Vaak doden recreatieve jagers de dieren niet in één keer, wat leidt tot verontreinigd vlees.

De voorzitter van de Opper-Walliser slagers, Willy Stocker, legt uit dat veel dieren niet direct worden gedood en lijden, wat het wildvlees verontreinigt. 70% van de jagers zou weliswaar zeer goed zijn. Maar: «De anderen maken alles kapot», klaagt Stocker.

Recreatieve jagers drukken soms ook af als ze het dier niet precies in het vizier hebben. "Tegenwoordig zijn er gewoonweg te veel jagers onderweg – en te weinig wild", zegt Stocker. Recreatieve jagers betalen in Wallis jaarlijks meer dan 1’300 Zwitserse frank voor het jachtpatent om herten, gemzen en reeën te mogen bejagen.

Te veel schoten troffen niet het hart van de dieren. "Vaak hebben dieren buikschoten, waardoor de maaginhoud zich door het lichaam verspreidt. Dat is geen fraai werk", zegt de voorzitter van de slagers van Oberwallis, Willy Stocker.

Vanuit het perspectief van IG Wild beim Wild moet de grens voor het omgaan met wapens onder invloed van alcohol bij recreatieve jagers jagers consequent op 0,0 promille bloedalcohol liggen. Hetzelfde geldt voor wildbeheerders en voor de militaire en politiedienst, en dat om goede redenen. Niemand mag onder invloed van alcohol een vuurwapen hanteren of afvuren.

De recreatieve jacht dient om dieren te doden. Wie daarbij een wapen draagt, draagt een bijzondere verantwoordelijkheid tegenover mens en dier. Alcohol of drugs zijn daarmee onverenigbaar. Personen met een alcohol- of drugsverslaving moeten hun Jacht– en wapenvergunning onmiddellijk verliezen.

Na jachtongevallen moeten verplichte alcoholtests worden ingevoerd. Daarnaast zijn, naar het voorbeeld van Nederland, regelmatige medisch-psychologische keuringen voor recreatieve jagers nodig, evenals een bindende maximumleeftijd.

De grootste leeftijdsgroep onder de recreatieve jagers is 65+. Juist in deze groep komen steeds vaker leeftijdsgebonden beperkingen voor op het gebied van gezichtsvermogen, concentratie en reactievermogen, evenals tekortkomingen in opleiding en training. Tegelijkertijd is bekend dat er alcohol wordt gedronken om een zogenaamd rustige vinger te hebben. Anderen laten alcohol staan, maar zijn desondanks niet meer opgewassen tegen de lichamelijke eisen.

De talrijke misschoten, naschotten en het daarmee gepaard gaande enorme dierenleed zijn nauwelijks anders te verklaren.