Tekst wzorcowy: Ochrona stad zamiast odstrzalu wilkow
Postępowanie z wilkiem w kantonie (………) powinno być konsekwentnie ukierunkowane na ochronę stad, prewencję i rzeczową informację. Odstrzał wilków należy traktować jako ostatnią możliwość i ograniczyć do jasno zdefiniowanych przypadków wyjątkowych.
1. Wniosek (motion)
Rada Rządowa zostaje zobowiązana do przedłożenia Wielkiej Radzie projektu zmiany ustawy o łowiectwie i ochronie dzikich zwierząt (………), a także kantonalnych przepisów wykonawczych do prawa federalnego dotyczącego ochrony drapieżników (w szczególności wilka). Celem jest kantonalne zarządzanie populacją wilka, które w sposób jednoznaczny priorytetowo traktuje ochronę stad i środki nieletalne, a odstrzał wilków ogranicza do ściśle określonych przypadków wyjątkowych.
Zmiana ustawy i rozporządzenia musi w szczególności zapewnić, że:
że kanton wprowadzi wiążący, okresowo aktualizowany plan zarządzania populacją wilka, który:
opiera się na uznanych podstawach biologii dzikich zwierząt i etologii
ustanawia ochronę stad i prewencję jako najwyższy priorytet
określa jasne kompetencje i procedury w przypadku konfliktu.
że kanton systematycznie wspiera środki ochrony stad na obszarach zamieszkanych przez wilki oraz na potencjalnych obszarach wilczych, w szczególności poprzez:
wkłady finansowe na przyjazne zwierzętom, odpowiednie dla ochrony przed wilkiem ogrodzenia i psy pasterskie
bezpłatne lub zniżkowe doradztwo i planowanie koncepcji ochrony stad
kształcenie i doskonalenie zawodowe dla osób trzymających zwierzęta oraz organów wykonawczych.
że kanton przy odszkodowaniach za straty w zwierzętach gospodarskich uwzględnia rzeczywistą ochronę stad, w szczególności:
przejrzyste kryteria określające, kiedy szkoda podlega odszkodowaniu
zachęty do wdrażania i konsekwentnego stosowania ochrony stad
brak preferencyjnego traktowania gospodarstw, które mimo racjonalnie dostępnych możliwości nie wdrażają wystarczającej ochrony stad.
że odstrzał wilków może być rozważany wyłącznie przy łącznym spełnieniu następujących warunków:
spełnione są ustawowe wymogi prawa federalnego
gospodarstwo posiada ochronę stad odpowiadającą aktualnemu stanowi wiedzy technicznej
srodki nieletalne zostaly powaznie rozwazone i wdrozone
niezależna ocena fachowa w sposób zrozumiały potwierdza konieczność i proporcjonalność odstrzału.
zezwolenia na odstrzal wilkow:
są ograniczone do absolutnie niezbędnej liczby i ściśle określonego czasu
są przejrzyście uzasadniane i publikowane w odpowiedniej formie
w miarę możliwości ograniczone do zidentyfikowanych osobników lub watah, aby uniknąć przypadkowych ingerencji w populację.
aby kanton prowadził systematyczne zbieranie danych i sprawozdawczość dotyczącą występowania wilków, szkód u zwierząt gospodarskich, środków ochrony stad oraz zatwierdzonych ingerencji, i publikował je co roku.
aby kanton aktywnie prowadził rzeczową politykę informacyjną wobec społeczeństwa, w szczególności poprzez:
edukacje na temat biologii i zachowania wilka
realistyczne przedstawianie ryzyk i konfliktow
unikanie i odrzucanie propagandy strachu i wrogich stereotypów.
aby Rada Rządowa w swoim przesłaniu przedstawiła:
jaki zakres swobody prawnej ma kanton w zakresie wdrażania prawa federalnego dotyczącego wilka
w jaki sposób proponowane regulacje konkretnie przyczyniają się do minimalizacji konfliktów
jakich skutków organizacyjnych i finansowych dla kantonu można się spodziewać.
Rada Rządowa zapewnia, że przepisy kantonalne są zgodne z prawem federalnym, jednak nie podkopują minimalnej ochrony wilka wynikającej z prawa federalnego, lecz konkretyzują je w kierunku nowoczesnego, zorientowanego na prewencję zarządzania dużymi drapieżnikami.
2. Krótkie uzasadnienie
Wilk powraca do szwajcarskiego krajobrazu jako gatunek rodzimy. Jego ponowne osiedlenie się jest skutkiem zmienionych ram prawnych i przemian społecznych. Jednak jest ono zwalczane przez część lobby łowieckiego i rolniczego za pomocą masowej komunikacji strachu i kampanii politycznych. Wilk jest celowo instrumentalizowany jako kozioł ofiarny za strukturalne problemy chowu zwierząt gospodarskich i rolnictwa.
W rzeczywistości doświadczenia z licznych regionów Europy pokazują, że konflikty z wilkiem eskalują przede wszystkim tam, gdzie zaniedbywana jest ochrona stad, a sygnały polityczne stawiają na odstrzał, a nie na prewencję. Niedostatecznie chronione zwierzęta pastwiskowe na terenach zamieszkiwanych przez wilki to problem przewidywalny, a nie niewyjaśnione zdarzenie przyrodnicze.
Zamiast wciąż nowych żądań dotyczących kwot odstrzału i faktycznego rozmywania statusu ochrony, potrzebny jest jasny, prawnie wiążący priorytet dla ochrony stad i środków nieśmiercionośnych. Tylko w ten sposób można trwale rozładować konflikty, nie spychając ponownie gatunku objętego ścisłą ochroną na skraj wyginięcia.
Kantonalny plan zarządzania populacją wilka, oparty na wiążących podstawach prawnych, tworzy przejrzystość i pewność dla wszystkich zainteresowanych stron:
Hodowcy zwierząt gospodarskich wiedzą, na jakich warunkach otrzymają wsparcie i odszkodowanie
Organy odpowiedzialne za wdrażanie prawa otrzymują jasne wytyczne do podejmowania decyzji
Społeczeństwo może śledzić, w jaki sposób postępuje się z wilkiem
Wilk przestaje być piłeczką w krótkoterminowych kampaniach politycznych.
Kanton (………) dysponuje w ramach wdrażania prawa federalnego pewną swobodą w kształtowaniu podejścia do wilka na własną odpowiedzialność, o ile zachowana zostaje minimalna ochrona wymagana przez prawo federalne. W szczególności w zakresie ochrony stad, przejrzystości, danych i polityki informacyjnej kanton może zrobić znacznie więcej niż tylko minimalnie wdrożyć wymogi federalne.
Niniejsza motion nie żąda niekontrolowanego rozmnażania się wilków, lecz odpowiedzialnego, przewidującego podejścia do gatunku chronionego. Odstrzały pozostają możliwe w wyjątkowych przypadkach, ale jako ostateczność są obwarowane surowymi warunkami. W centrum uwagi znajdują się prewencja, ochrona stad, rzeczowa informacja oraz odejście od zemocjonalizowanej propagandy myśliwskiej i antywilczej.
Kto pozostawia zwierzęta wypasowe bez ochrony na terenach zamieszkanych przez wilki, nie ma problemu z wilkiem, lecz problem z ochroną stad. Politycy i administracja muszą to wreszcie szczerze nazwać i odpowiednio działać.
