Tekst wzorcowy: Kontrola i jawność tropienia postrzałków

W kantonie (………) każdy chybiony strzał i każde poszukiwanie postrzałkowe mają być zgłaszane, kontrolowane przez straż łowiecką i corocznie publicznie podawane do wiadomości. Dziś nikt nie wie, ile dzikich zwierząt zostaje postrzelonych podczas łowiectwa rekreacyjnego, ile z nich znajduje się po poszukiwaniu postrzałkowym, a ile ginie w męczarniach.

1. Wniosek (motion)

Rada Rządu zostaje zobowiązana do przedłożenia Wielkiej Radzie projektu zmiany ustawy o łowiectwie i ochronie dzikich zwierząt (………), który doprecyzuje obowiązek poszukiwania postrzałkowego zgodnie z art. 8 ust. 1 prawa łowieckiego w następujący sposób:

• Każdy strzał, który zranił dzikie zwierzę lub którego skutku nie można jednoznacznie ocenić, musi zostać natychmiast zgłoszony kantonalnej straży łowieckiej.
• Każde poszukiwanie postrzałkowe musi zostać udokumentowane z podaniem miejsca, czasu, gatunku zwierzęcia, przebiegu, zaangażowanego zespołu tropiącego oraz wyniku.
• Poszukiwania postrzałkowe przeprowadzane są wyłącznie przez uznane zespoły tropiące lub straż łowiecką; straż łowiecka kontroluje zgłoszenia metodą wyrywkową.
• Kto nie zgłosi chybionego strzału lub poszukiwania postrzałkowego, traci uprawnienia do polowania na co najmniej jeden sezon.
• Kanton publikuje corocznie statystykę liczby zgłoszonych chybionych strzałów, poszukiwań postrzałkowych i ich wyników, w podziale na gatunek zwierzęcia i rodzaj polowania.

2. Krótkie uzasadnienie

Od czasu rewizji prawa łowieckiego art. 8 ust. 1 prawa łowieckiego zobowiązuje wszystkich, którzy podczas polowania zranią dzikie zwierzę lub nie mogą jednoznacznie ocenić skutku strzału, do zadbania w rozsądnym terminie o fachowe poszukiwanie postrzałkowe. Szczegóły regulują kantony. Obowiązek bez zgłaszania, dokumentacji i kontroli pozostaje jednak w dużej mierze bezskuteczny.

Postrzelone zwierzęta cierpią często godzinami, a nawet dniami. Podczas polowań nagonkowych ryzyko źle trafionych zwierząt uznaje się za szczególnie wysokie, ponieważ strzela się do uciekającej zwierzyny. W kantonalnych statystykach łowieckich zwierzęta te w większości nie są uwzględniane. Bez danych liczbowych nie można ocenić ani jak poważny jest ten problem z zakresu ochrony zwierząt, ani czy należy poprawić szkolenie, egzamin strzelecki czy metody polowania.

Obowiązek zgłaszania i dokumentowania zapewnia przejrzystość, wzmacnia odpowiedzialność strzelców i daje straży przyrody podstawę do skutecznych kontroli. Nakład pracy pozostaje niewielki, jeśli zgłoszenia zostaną zintegrowane z istniejącym systemem rejestracji odstrzałów kantonu.

To, co nie zostanie zgłoszone, nie istnieje w żadnej statystyce. Każde postrzelone zwierzę powinno zostać zarejestrowane, a nie przemilczane.

Dalsze tlo tematu: Tekst wzorcowy: Przejrzysta statystyka łowiecka oraz Łowiectwo i ochrona zwierząt: co praktyka robi z dzikimi zwierzętami.