Niemcy: drastyczny spadek liczebności zajęcy szaraków

Symbol Wielkanocy zagrożony: liczba zajęcy szaraków gwałtownie maleje, a zwierzęta te zostały już wpisane do Czerwonej Listy gatunków zagrożonych. W sezonie łowieckim 2017/18 myśliwi zabili 184 690 zajęcy. Pięć lat temu ofiarą myśliwych padło 314 000 zwierząt, a dziesięć lat temu zabito 528 000 zajęcy. W przypadku wielu gatunków dzikich zwierząt, takich jak zając, wielkość odstrzału służy jako wskaźnik rozwoju populacji. PETA widzi obok rolnictwa przede wszystkim intensywne polowania jako jeden z głównych czynników tego gwałtownego spadku.

W uprzemysłowionym rolnictwie zdominowanym przez monokultury ogromna presja łowiecka działa szczególnie destrukcyjnie. Organizacja zajmująca się ochroną zwierząt wzywa Niemiecki Związek Łowiecki do natychmiastowego, dobrowolnego zaprzestania polowań na zające. W przeciwnym razie to Federalne Ministerstwo Rolnictwa musiałoby ogłosić całoroczny okres ochronny dla tego zagrożonego gatunku.

Największe szanse na spotkanie zająca szaraka mają spacerowicze w okresie Wielkanocy w zachodnich krajach związkowych, zwłaszcza w Dolnej Saksonii, Nadrenii Północnej-Westfalii, wzdłuż Górnego Renu w Badenii-Wirtembergii oraz w Bawarii. Przy odrobinie szczęścia zajęczego wielkanocnego posłańca można zobaczyć także w Hesji i Nadrenii-Palatynacie, natomiast na wschodzie Niemiec przedstawicieli tego gatunku pozostało już niewielu.

Polowania na zające szaraki zagrażają istnieniu tego gatunku. Nie byłby to pierwszy raz, kiedy myśliwi tak długo prześladują jakiś gatunek zwierząt, aż stanie na krawędzi wymarcia. Także kuropatwy w niektórych latach XX wieku były zabijane setkami tysięcy i dziś są silnie zagrożone. Jeżeli związek łowiecki nadal będzie polował na zające szaraki, konieczna jest regulacja prawna.

Nadja Michler, referentka merytoryczna do spraw dzikich zwierząt w PETA

Wprowadzająca w błąd argumentacja ze strony myśliwych

Przemysłowe rolnictwo jest głównym czynnikiem spadku liczebności zagrożonych gatunków, ponieważ niszczy siedliska zwierząt. Przez nowe pola uprawne, monokultury, nawozy i pestycydy coraz bardziej zanikają naturalne struktury, które są dla nich niezbędne do przetrwania – a wraz z nadmiernym nawożeniem kurczy się również oferta pokarmowa. Zabijanie setek tysięcy zwierząt przez myśliwych wywiera jednak dodatkową presję na osłabione populacje i może doprowadzić je na skraj wymarcia. Absurdalnie myśliwi próbują przypisać spadek liczebności zajęcy szaraków drapieżnikom, takim jak lis. Lisy żywią się jednak głównie myszami i nie stanowią zagrożenia ani dla populacji zajęcy, ani dla ptaków gniazdujących na ziemi. Polowania na lisy nie mają ponadto żadnego regulującego ani redukującego wpływu na populację, ponieważ straty są szybko wyrównywane przez napływ osobników z zewnątrz i rosnącą liczbę urodzeń.