Brukiew: od ratunku do warzywa niszowego

Ze względu na małą popularność brukwi nie da się jej kupić wszędzie – najłatwiej znaleźć ją konsumentom na targu tygodniowym.

Dawniej brukiew była znacznie bardziej rozpowszechniona i w czasach kryzysów oraz wojen była często ostatnią rezerwą żywności: największe znaczenie miała przede wszystkim podczas I wojny światowej, kiedy służyła jako zamiennik ziemniaków.

Od paszy dla bydła do ratownika ludzi

Do historii przeszła tak zwana „zima brukwiana” 1916 roku, kiedy w Niemczech panował głód. Brukiew była wtedy jednym z niewielu dostępnych produktów spożywczych.

Wcześniej brukiew była wykorzystywana głównie jako pasza dla bydła, ale w tym czasie stała się również niezbędnym do przeżycia pożywieniem dla ludności. Opinia „warzywa wojennego” przylgnęła do brukwi na dłuższy czas i dopiero stopniowo zaczęła ona ponownie zdobywać uznanie w kuchni, w innej formie.

Delikatna rzepa

Brukiew pochodzi pierwotnie z rejonu Morza Śródziemnego i prawdopodobnie powstała przypadkowo w wyniku skrzyżowania kalarepy i rzepy ścierniskowej. Brukiew jest wytrzymała i przetrwa temperatury nawet do minus 10 stopni Celsjusza. Poza tym jest to warzywo niewymagające, które rośnie praktycznie na każdej glebie. Dobrze się też przechowuje – w Szwajcarii sezon na brukiew trwa od lipca do kwietnia.

Brukiew ma wiele do zaoferowania: zawiera dużo cukru gronowego, białka, tłuszczu, wapnia, prowitaminy A i innych witamin. Bulwę można jeść na surowo lub gotowaną. Na surowo brukiew smakuje cierpko, wręcz ziemiście, i można ją podawać na przykład jako sałatkę. Po ugotowaniu żółty miąższ rzepy nabiera aromatycznie słodkawego smaku i smakuje na przykład jako zupa lub w gulaszu.