Bodenkohlrabi: van levensredder tot nichegroente

Koolraap is vanwege de geringe bekendheid niet overal te koop – het meest waarschijnlijk vinden consumenten hem op de weekmarkt.

Vroeger was koolraap veel wijder verspreid en was hij in crisis- en oorlogstijden vaak de laatste voedselreserve: koolraap had vooral tijdens de Eerste Wereldoorlog de grootste betekenis, toen hij als aardappelvervanger diende.

Van veevoer tot redder van de mens

De geschiedenis kent de zogenaamde raapkoolwinter van 1916, toen er in Duitsland hongersnood heerste. Koolraap was destijds nog een van de weinige beschikbare voedingsmiddelen.

Voordien werd koolraap voornamelijk als veevoer gebruikt, maar in die tijd werd hij ook voor de bevolking een levensbelangrijk voedingsmiddel. De reputatie als oorlogsgroente bleef lange tijd aan de koolraap kleven en pas geleidelijk aan kreeg hij in de keuken in andere vorm weer waardering.

Delicate raap

De koolraap komt oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied en is waarschijnlijk bij toeval ontstaan uit een kruising tussen koolrabi en herfstraap. Koolraap is taai en overleeft temperaturen tot min 10 graden Celsius. Bovendien is het een weinig veeleisende groente die vrijwel in elke bodem gedijt. Hij is ook goed houdbaar – in Zwitserland heeft koolraap van juli tot april seizoen.

De koolraap heeft het in zich: hij bevat veel druivensuiker, eiwit, vet, calcium, provitamine A en andere vitamines. De knol kan rauw of gekookt gegeten worden. Rauw smaakt de koolraap bitter tot aards en kan bijvoorbeeld als salade geserveerd worden. Door het koken krijgt de geelvlezige raap een aromatisch zoetige smaak en smaakt hij bijvoorbeeld goed als soep of in een stoofpot.