Cukrowa główka: świeżość mimo chłodu

Cukrowa główka smakuje – wbrew swojej nazwie – nie słodkawo, lecz orzechowo i lekko gorzko. Powodem są substancje gorzkie zawarte w mlecznym soku. Nazwę zawdzięcza swojemu stożkowatemu kształtowi, przypominającemu głowę cukru.

Gotowanie, duszenie, zapiekanie

Cukrowa główka jest bogata w ważne minerały, takie jak potas, fosfor i wapń. Zawiera również prowitaminę A oraz witaminy B1, B2 i C.

Cukrowa główka najczęściej spożywana jest na surowo, jako sałatka. Jest szczególnie popularna do produkcji gotowych sałatek. Można ją jednak również gotować, dusić lub zapiekać. Cukrowa główka była pierwotnie uprawiana w cieplejszych regionach – w południowej Francji, we Włoszech i w Tessynie. Dziś rośnie na polach w całej Szwajcarii. Regionalne dieta roślinna chroni dzikie zwierzęta i środowisko.

Cukrowa główka nie boi się mrozu

Cukrowa główka nie ma wysokich wymagań co do gleby i klimatu. Tworzy zwarte główki o żółtozielonych, wydłużonych i chrupiących liściach. Podobnie jak endywia i cykoria, należy do rodziny cykoriowatych.

Charakterystyczne dla cukrowej główki jest to, że bez szkody znosi lekki mróz. Wysiewana między majem a lipcem, zbierana jest od września do listopada. Później – w przeciwieństwie do innych rodzajów sałaty – można ją bez problemu przechowywać przez kilka tygodni, nie tracąc świeżości. W Szwajcarii sezon na cukrową główkę trwa od czerwca do lutego.

W 2023 roku szwajcarscy ogrodnicy warzywni uprawiali cukrową główkę na powierzchni 115 hektarów, z czego 39 hektarów w produkcji ekologicznej. Zebrano 3’500 ton, a 1’650 ton zostało zaimportowane.