Let op: sektegevaar!

Recreatieve jagers manipuleren, treiteren en terroriseren.

De as van het kwaad loopt niet noodzakelijk door Irak, Afghanistan, Syrië of Noord-Korea. Zij loopt door onze eigen buurt. De massavernietigingswapens zijn de moderne recreatieve jagers.

Over de hele wereld verspreid bestaan deze speciale gemeenschappen met een fanatieke en militante gezindheid. Een duistere sekte die de cultus van de dood koestert en onderhoudt. In het bos bloedige rituelen uitvoert en oorlogsmuziek blaast. Terreurcellen die hele landstreken ontsieren met schiettorens. Die de natuur en dieren vergiftigen met zware metalen uit munitie. Die in politiek en bevolking zieltjes winnen met angstpropaganda en pseudobiologie. Een eigen, levensverachtende taal spreken en dieren martelen.

Recreatieve jagers halen onder valse voorwendselen dierenlievende kinderen in hun ban. Eenmaal in hun greep worden ze een hersenspoeling ondergaan en tot brute dierenmoordenaars gemaakt.

En als het niet de volgelingen zijn, dan moeten onschuldige wilde dieren ervoor boeten wanneer recreatieve jagers hun onheil aanrichten. Recreatieve jagers maken wilde dieren tot onnodige slachtoffers. Recreatieve jagers verspreiden angst en schrik en maken veel lawaai in bos en veld.

Kwade tongen beweren dat het huidige jachtonwezen afstamt van de vrienden van het nationaalsocialisme. Beide hebben dezelfde gedachtegoed gemeen: er worden onbewezen beweringen gedaan en meningen gevormd. De jagerschap bedient zich daarbij van bepaalde benamingen die een puur ideologisch karakter hebben.

Probleemdier, roofdier, schadelijk dier, ziektehaard, plaag, invasie enzovoort zijn geen biologische criteria, maar dienen om te waarderen of juist te devalueren. Een graag gebruikt en beproefd middel om vijandbeelden te scheppen en in stand te houden. Men laat geen twijfel bestaan dat dieren die men wil doden, de dood ook verdienen.

De jacht heeft historisch gezien haar oorsprong in een levensnoodzakelijke kringloop, het voedselproces. Tegenwoordig is voedselverwerving echter nog maar voor 10 procent het werkelijke doel van de jacht. De overige 90 procent dient de jacht de «sportieve eerzucht». Dat zou ons te denken moeten geven.

Dat betekent ook dat recreatieve jagers keer op keer, voor altijd, een vijand nodig hebben op wie ze zich kunnen afreageren. Dit leidt tot een hallucinerend gedragspatroon. Want om zich veilig te voelen, moet men volgens dit absurde denksysteem voortdurend op zijn hoede zijn voor iedereen die tot vijand zou kunnen uitgroeien. Men moet altijd wantrouwend zijn en een verdenking koesteren jegens anderen. Dat betekent: een toestand van paranoia wordt het begeleidende motief van elk op veiligheid gericht gedrag. Het zou ons dan ook niet moeten verbazen dat juist het jagen, ooit verbonden met voeding, zich in de loop van duizenden jaren heeft ontwikkeld tot een bewijs van mannelijke kracht en superioriteit. De jacht zelf werd de belichaming van mannelijkheid. En hoe groter en gevaarlijker het dier dat hij velde, des te meer weerspiegelde die moord de moed en de kracht van de man. Natuurvolkeren, die wij «primitief» noemen, kenden het dier een ziel toe. Zij vroegen het om vergeving voordat zij het doodden om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Onze cultuur daarentegen veegt bij het jagen het bestaansrecht van het dier weg. Zijn ziel en zijn wezen hebben geen betekenis meer. Deze stap, die andere levende wezens berooft van hun recht op psychische zelfstandigheid, op leven en zijn, maakte de overgang naar een jacht op mensen zo gemakkelijk, schrijft Arno Gruen.

Hubertus

Hubertus is de zelfbenoemde schutspatroon van de recreatieve jagers en hun bekeringssubject. Volgens de overgeleverde legende werd Hubertus rond 655 geboren als zoon van een edelman en stierf hij in het jaar 728. Aanvankelijk leidde hij een aan vermaak verslaafd leven en was hij een gepassioneerd jager. Toen hij op een dag tijdens de jacht een hert had opgespoord en het achtervolgde om het te doden, stelde dit zich plotseling tegen hem op. Tussen zijn gewei straalde een kruis en in de gedaante van het hert sprak Christus tot hem:

Hubertus, waarom jaag je op mij?

Hubertus steeg van zijn paard en knielde voor het hert neer. Vanaf dat moment stopte Hubertus met jagen en leidde hij voortaan een rechtschapen leven.

Na zijn ervaring met het hert stopte Hubertus dus met jagen en werd hij een oprecht christen. Hij bevrijdde zich uit de sekte. Want waar christendom en jacht gaan simpelweg niet samen. Bij zijn ontmoeting met het hert werd hij namelijk voor de keuze gesteld: ofwel doodt hij het dier – en daarmee doodt hij ook Christus – ofwel doet hij dat niet en belijdt hij Christus. Of in de woorden van Matteüs 25:40:

Wat gij aan een van mijn minste broeders hebt gedaan, dat hebt gij aan mij gedaan.

Iedereen is het erover eens dat de leefruimte voor wilde dieren steeds kleiner wordt. Hier komt de hele perversiteit en huichelarij van de jagers naar boven. Als mensen de natuur en de leefruimte van de wilde dieren al bezetten, zou men ze niet ook nog moeten bejagen. De wilde dieren worden hier dubbel gestraft, terwijl ze er zelf niets aan kunnen doen.

De recreatieve jager is geen vriend van de dieren, dat zegt zijn naam al. Jagers schieten niet alleen zieke of oude wilde dieren. Nee, ze schieten op alles en betalen daar met plezier voor. Bij nadere analyse blijken jagers allesbehalve natuur- of dierenbeschermers te zijn. Geen enkele groep heeft een beroerdere ecologische voetafdruk dan de jagers.

Interessant genoeg heeft de publieke opinie een heel ander beeld van de jagers. Boswachters, landbouwers en natuurbeschermingsorganisaties bepalen het natuurbeheer. De jager slaagt er op de een of andere manier toch nog steeds in het vijfde wiel aan de wagen te zijn. Van daaruit torpedeert hij niet zelden de natuurbeschermingsprojecten van anderen of stelt hij onzinnige eisen.

Liever een einde met verschrikking dan een verschrikking zonder einde.

Der Hobby-Jäger im 21. Jahrhundert

Interessengemeinschaft Wild beim Wild

IG Wild beim Wild is een non-profit belangenvereniging die zich inzet voor de duurzame en geweldloze verbetering van de relatie tussen mens en dier, waarbij de IG zich ook heeft gespecialiseerd in de juridische aspecten van de bescherming van wilde dieren. Een van onze belangrijkste doelen is het invoeren van een eigentijds en serieus wildbeheer in het cultuurlandschap, naar het voorbeeld van het kanton Genève – zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders die de naam ook waardig zijn en handelen volgens een erecode. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat te liggen. De IG ondersteunt wetenschappelijke methoden van Immunocontraceptie voor wilde dieren.