Door de staat getolereerde driftdaders: recreatieve jacht en ethiek

Onlangs waren we onderweg. Met de trein ging het dwars door Duitsland.

We zagen lentegroen, bossen, weilanden en bewerkte akkers. De verspreid in het landschap liggende bosstukken waren omzoomd door hoogzitten, in jagerstaal 'ansitze' genoemd. Ze drongen zich aan het oog op – dicht op elkaar geplaatst schoten ze met korte tussenpozen langs ons raam, als dreigende wachttorens.

Er ontbrak iets in deze landschappen. Het waren de vrij levende dieren, en dat terwijl het vroege avond was, de zon laag aan de hemel stond en de tijd van intensievere voedselzoektocht voor veel diersoorten was aangebroken. Hoe ingespannen we ook uit het treinraam naar dieren speurden … nergens waren op de grond levende wilde dieren te zien.

De gewapende 'natuur- en dierenbeschermers', die zichzelf graag hegers en verzorgers van bos en wild noemen, hebben waarlijk ganse arbeid verricht en zo te zien landschappen vrij van wilde dieren gemaakt, ofwel leeggeschoten. Met hagel en lood 'regulerend' ingrijpen in het natuurlijke proces. Ecologisch evenwicht vanuit het perspectief van de jager!

Vreemde ecologie! Maar voor het door het bloedige vrijetijdsvermaak 'jacht' vertroebelde verstand van de weidmannen en -vrouwen, dat soms nog maar tot aan de loop van hun geweren reikt, blijven de werkelijke ecologische verbanden en feiten blijkbaar net zo gesloten als de kritische houding van onze samenleving tegenover dit archaïsche en elitaire moordvermaak in bos en veld.

De ecologie van de weidman: dieren die zich in het bos moeten verstoppen, voor zover je de restanten van grotere boomgroepen nog zo kunt noemen. Dieren wier natuurlijke leefgebied de bosrand is en niet het bos, dat de jagers met hun hoogzitten hebben omsingeld. En de dieren voelen de dreiging aan: als je je uit het bos waagt, wacht de dood op je.

De dood van een voelend levend wezen door eigen hand is voor jagers geen taboe en steeds vaker ook niet voor jaagsters. Vrouwen, die niet willen onderdoen voor hun mannelijke soortgenoten in hun passie voor het doden. Gelijkberechtiging en emancipatie zelfs nog in de moordzucht, in de lustmoord! Wat jij kunt, kan ik ook! Zo veel voor het zwakke geslacht!

Stoer willen ze zijn, ze richten verenigingen op met namen als Weiberrevier. Ja, wijven, dat zijn ze wel! Geweerwijven! Slechte parodieën op hun geslacht, aan zowel mannelijke als vrouwelijke kant. Jagen en doden als compensatie voor ... ja, voor wat eigenlijk? Voor een gefrustreerde seksuele drift? Een mislukte identiteit? De jacht als compensatie voor het trauma van de eigen vergankelijkheid?

Kitscherige gevoelens van “avontuur” in plaats van een aangeleerde, rijpe levenskunst? Of gewoon elitair statusdenken. De vrouw hoort erbij, de groene rok, de sieraden van hertengewei en de drilling als symbolen van luxe, macht en sexappeal ... althans in jagerskringen.

En de niet-jagende bevolking kijkt weg, weliswaar niet meer zo eerbiedig als vroeger, want jagers doen denken aan mensen in uniform (van top tot teen, de jager draagt lodenmode), maar voor protest is het in de onderdanige samenleving nog lang niet genoeg. Vooral niet opvallen, vooral geen kritiek uiten, vooral geen burgermoed tonen. Het liefst weigert men elke gefundeerde informatie over deze groenjassen, over hun gedrag en hun evenementen.

Wir haben nichts gewusst! Wij hebben van niets geweten! Op de een of andere manier komt die uitspraak bekend voor! De leraar, de pastoor, de professor, de bedrijfsleider, de politicus, veel van de beter en best gesitueerden verschijnen in groene kledij, al is het maar als uitgenodigde gast op feodale jachtpartijen, die tegenwoordig ook zakelijke jachtpartijen worden genoemd. Post-aristocraten van het “wilde” landschap, feodaal denkende heren en dames, voor wie de dieren de niet meer toegestane lijfeigenen vervangen, of ondergeschikten die aan willekeur zijn overgeleverd.

Of jacht als vervangende oorlog, want jagen is een van de laatste mogelijkheden om ook buiten oorlogstijd aan het doden te frönen. Het uitleven van de natuurlijke, onbeschaafde driften. Hoe zou dat risicoloos kunnen gebeuren dan tegenover zogenaamd “vrij” wild?

In alle opzichten een zichtbare heerservolkmentaliteit. Göring doet de groeten! Daarnaast de taalonkundigen, die het jagerslatijn deze psychisch onderontwikkelden voor de noodzakelijke hege en pleger en de edele weidmanskunst vallen.

De heren 'hegers en plegers' zijn zich er niet te goed voor om zich als natuurbeschermers voor te doen of de vervolging en het doden een ecologisch jasje om te hangen onder het mom van 'ecologische jacht', hoewel ze jaarlijks tonnen giftig lood in wateren en bossen schieten … en in dieren.

Red het Duitse bos van wildvraat, luidt een allang weerlegde slogan. De jagers beschermen bos en veld niet tegen wildschade, ze veroorzaken die juist door de jachtdruk en het daardoor verhoogde energieverbruik van de dieren. Moeten die dieren dan van lucht en liefde leven? Aan de bosrand staan de hoogzitten! Daar groeien, voor zover niet door mensenhanden met bestrijdingsmiddelen en kunstmest vervuild, de kruiden en grassen die de natuur voor de dieren heeft bestemd.

Maar zich daar laten zien om het weinige dat nog eetbaar is te eten, is voor de dieren levensgevaarlijk geworden. Ook dieren hebben hun ervaringen opgedaan. De nood drijft hen uiteindelijk toch naar de bosrand. De schoten zitten er los bij, rukken veel dieren het lijf en de poten aan flarden zonder hen te doden, temeer daar deze jagers en jaagsters uit passie geen verachters zijn van een stevige slok uit de meegebrachte heupfles. 'Richtwater tanken' is het parool. Ervoor, tussendoor en erna sowieso. Het zou tegen het trillen van de handen helpen. Sterke drank als stimulans, als drijfveer en als geruststellend slokje voor en na de half of geheel volbrachte daad.

De jacht is opwindend – ook vanaf de hoogzit. Drijfjachten en schransjachten zijn dat sowieso. Daar komen dan de wat beweeglijkere heertjes en dametjes met hun honden aan bod. Democratische samenlevingen en hun onschuldige compensatievormen zoals kegelen, zeilen of klooien zijn niet bevredigend genoeg voor de lusten van deze personen. Er moet bloed vloeien. Zonder bloed is het maar een half plezier. Belagen, besluipen, neerhalen. Ongeroerd van korte afstand het genadeschot met het handvuurwapen afgeven, voor zover men zich al de moeite van het nazoeken getroost. Het zijn immers maar dieren!

De hoop dat de jagers zichzelf daarmee de nek omdraaien blijft echter ijdel, want de wereld zit vol onwetenden en schietgrage naturen, zodat de uitgedunde gelederen steeds weer worden aangevuld. Jagers zitten daar waar over zin en onzin van de jacht zou kunnen worden beslist. Op sleutelposities. Het zijn de beproefde paden van geld, macht, invloed en relaties die democratische regels buiten werking stellen, hoewel het verstand van deze heren en dames zichzelf allang buiten werking heeft gesteld.

Wat dan nog? Politiek is nooit een zaak van het verstand geweest. Wat legaal is en wat niet, volgt andere spelregels. Daarom zijn ook vallen, het lokvoeren, het inrichten van aasplaatsen en zelfs het doodschieten van huisdieren in de buurt van huizen legaal.

O, bijna vergeten! Seks speelt natuurlijk ook een rol. Hoe kan het anders. De erecties bij de jagers zijn gemakkelijk te zien, als je weet waar je moet kijken, zodra de hobbymoordenaars tot schot zijn gekomen. Waidmanns geil en Waidmanns ziek: ejaculatie bij het schot! Bij de jaagsters speelt zich, geslachtsspecifiek bepaald, waarschijnlijk iets vergelijkbaars af in de onderbuik. De hormonen slaan op hol: jachtkoorts! Archaïsche gevoelens in een modieus jasje. Van binnen rot en van buiten glanzend bij de 0,3% van de mensen in Duitsland die jager of jaagster zijn om redenen van vrijetijdsbesteding en statusdenken.

Een samenleving die zulke psychisch ontspoorde mensen zonder verzet verdraagt, als een van bovenaf opgelegd lot: mensen die inmiddels schaamteloos toegeven dat het hun gaat om de “lust om te doden” en “de vreugde van het buitmaken”. Welke morele kracht schuilt er nog in zo'n samenleving, waarvan de (boek)waarden door een draagkrachtige minderheid openlijk met voeten kunnen worden getreden?

Meer hierover in het dossier: Psychologie van de jacht