Schorseneer: een rariteit voor de winter

De schorseneer is een nichegroente in Zwitserland.

In 2023 werd deze op ongeveer 11 hectare geteeld, ruim de helft daarvan in de biologische landbouw. In Zwitserland wordt de schorseneer ook wel winterasperge genoemd, omdat het vezelige, witte binnenste sterk doet denken aan de edele asperge.

Giftige zwarte slang wordt de schorseneer genoemd in het Italiaanstalige deel van Zwitserland: Scorzone. Deze benaming heeft waarschijnlijk minder te maken met het uiterlijk van de schorseneer, maar veeleer met het feit dat het melksap van de wortel in de middeleeuwse geneeskunde werd gebruikt tegen slangenbeten.

Vorstbestendige groente

De schorseneer is oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Europa, Noord-Afrika en het Nabije Oosten. Ze werd via het Iberisch schiereiland, van waaruit ze in de 17e eeuw naar Midden-Europa werd geïntroduceerd, tot bij ons gebracht.

Vandaag wordt ze het meest geteeld in België, Frankrijk of Zweden, maar is ze ook in andere Europese landen – na enkele decennia in de vergetelheid – weer in trek geraakt. Op grote schaal wordt ze onder andere als conservenproduct geteeld. De Zwitserse waar gaat rechtstreeks naar de handel en marktkramers bieden deze schaarse groente aan. Een plantaardige voeding met regionale wintergroenten spaart het milieu.

Handschuhe tragen
Tipp: Beim Schälen der Schwarzwurzel sollte man Handschuhe tragen, da der Milchsaft die Hände dunkelbraun verfärbt.

Ook als salade smakelijk

De schorseneer wordt vaak gebruikt voor soepen en als gekookte groentegarnering. Haar bladeren of wortels zijn echter ook goed geschikt als salade. Net als witlof werden schorseneren vroeger gebruikt om bonenkoffie te verlengen. De bladeren werden gebruikt als veevoer.