Blauwvintonijn: van instorting naar comeback

Zonder doeltreffende controles werd er ongeremd gevist – grote en kleine dieren, vaak illegaal, vaak zonder enige terughoudendheid.

Wetenschappers waarschuwden, milieuactivisten kwamen in opstand. De druk op politiek en visserij nam toe.

2007 bracht de kentering. De Internationale Commissie voor de Instandhouding van Tonijnachtigen in de Atlantische Oceaan (ICCAT) voerde een strikt herstelplan door: drastische vangstquota, ingekrompen vloten, verkorte seizoenen en internationale controles. De vangstvolumes daalden van ongeveer 60'000 ton naar 10'000 ton. Wat als een schok aanvoelde, bleek de redding: de bestanden herstelden zich sneller dan experts hadden durven hopen.

Vandaag geldt de blauwvintonijn als een succesverhaal. In Sète, de belangrijkste haven van Frankrijk, worden bijvoorbeeld alle vissen gewogen, geëtiketteerd en volledig getraceerd. Grote vissersschepen zijn slechts enkele weken per jaar op zee. Vissers accepteren de strenge regels – ook omdat de quota inmiddels weer stijgen en duurzame opbrengsten waarborgen.

Tegelijkertijd volgen wetenschappers de ontwikkeling nauwlettend: met elektronische zenders registreren ze de trekbewegingen, met vliegtuigen tellen ze tonijnscholen aan het oppervlak. De cijfers spreken voor zich: terwijl in de jaren 2000 nauwelijks 60 scholen per seizoen werden geregistreerd, zijn het er tegenwoordig soms meer dan 300 per vlucht.

Toch blijft het succes fragiel. Sinds 2020 lijkt het herstel te stagneren. En experts waarschuwen: illegale visserij keert op sommige plaatsen terug. Alleen consequente controle kan voorkomen dat oude fouten worden herhaald.

Op dit moment geldt de blauwvintonijn echter als een schoolvoorbeeld van hoe wetenschap, politiek, visserij en milieubeweging samen een bedreigde soort kunnen redden – een hoopvol teken voor de bescherming van de zeeën.