Tuńczyk błękitnopłetwy: od załamania do powrotu

Bez skutecznych kontroli poławiano bezkarnie – zarówno duże, jak i małe osobniki, często nielegalnie, często bez żadnych ograniczeń.

Naukowcy ostrzegali, aktywiści ekologiczni protestowali. Presja na polityków i sektor rybacki rosła.

Przełom nastąpił w 2007 roku. Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) wprowadziła surowy plan odbudowy zasobów: drastyczne limity połowowe, zmniejszenie flot, skrócenie sezonów oraz międzynarodowe kontrole. Wielkość połowów spadła z około 60’000 ton do 10’000 ton. To, co wyglądało na szok, okazało się ratunkiem: populacje odbudowały się szybciej, niż spodziewali się eksperci.

Dziś tuńczyk błękitnopłetwy uchodzi za historię sukcesu. W Sète, najważniejszym porcie Francji, wszystkie ryby są ważone, etykietowane i w pełni śledzone. Duże statki rybackie spędzają na morzu jedynie kilka tygodni w roku. Rybacy akceptują surowe przepisy – między innymi dlatego, że limity ponownie rosną i zapewniają trwałe dochody.

Równolegle naukowcy uważnie monitorują rozwój sytuacji: za pomocą elektronicznych znaczników śledzą wędrówki ryb, a z samolotów liczą ławice tuńczyków przy powierzchni wody. Liczby mówią same za siebie: podczas gdy w latach 2000. rejestrowano zaledwie około 60 ławic na sezon, dziś podczas jednego lotu obserwuje się niekiedy ponad 300.

Sukces pozostaje jednak kruchy. Od 2020 roku odbudowa populacji wydaje się stagnować. Eksperci ostrzegają: w niektórych miejscach powracają nielegalne połowy. Tylko konsekwentne kontrole mogą zapobiec powtórzeniu dawnych błędów.

Obecnie jednak tuńczyk błękitnopłetwy uchodzi za wzorcowy przykład na to, że nauka, polityka, rybołówstwo i ruch ekologiczny mogą wspólnie uratować zagrożony gatunek – promyk nadziei dla ochrony mórz.