Koolrabi: groente met turbogroei

In Zwitserland telen groentekwekers koolrabi op ruim 160 hectare.

In 2022 werd ongeveer 3’500 ton geoogst en werd vrijwel dezelfde hoeveelheid geïmporteerd. De consumptie per hoofd van de bevolking bedraagt 800 gram per jaar.

Koolrabi ziet er met zijn dikke knol, lange stengels en grote bladeren niet alleen buitengewoon uit – hij doet zelfs een beetje aan een ufo denken –, het is ook niet duidelijk waar de plant vandaan komt. Vermoed wordt dat hij afkomstig is uit het Middellandse Zeegebied en Centraal-Azië. In Europa werd koolrabi echter al in de 16e eeuw voor het eerst vermeld.

Bladeren bevatten meer vitaminen

Koolrabi, in Zwitserland vaak ook koolraap genoemd, is veelzijdig inzetbaar en kan een groenachtig-witte tot blauwpaarse kleur hebben. Hij kan gestoomd, gekookt, gevuld of rauw geserveerd worden. De groente bevat vooral veel vitaminen wanneer hij rauw wordt gegeten. Koolrabi dankt zijn licht zoete smaak aan etherische oliën.

Meestal wordt alleen de knol gegeten. Maar de bladeren hebben het in zich en bevatten aanzienlijk meer vitaminen dan de knol zelf. Meer over plantaardige voeding leest u hier.

De Zwitserse naam koolraap en de Oostenrijkse naam koolrabi – let op, in Noord-Duitsland heet de koolraap Steckrübe – laten het duidelijk zien: de knolvormige koolrabi is een gekweekte kruising tussen witte raap en wilde kool. Terwijl de smaak van koolrabi eerder doet denken aan het milde aroma van een raap, groeit hij bovengronds zoals een kool. Botanisch gezien behoort koolrabi dan ook tot de koolfamilie. Meer interessante artikelen vindt u in onze categorie Educatie.