Het doden van vrouwelijkheid: recreatieve jagers begrijpen

De opvatting dat «legaal» geweld zoals jagen naadloos overgaat in illegaal geweld, ook tegen mensen, is niet nieuw.

Of recreatieve jagers dieren doodschieten om hun seksuele potentie te bewijzen, of dat ze het doen uit seksuele frustratie, in plaats van vrouwen direct te verkrachten of te doden: het lijkt duidelijk dat het voor mannen die vaak op jacht gaan een sociaal ritueel is waarmee ze symbolisch hun eigen vrouwelijkheid doden.

Recreatieve jagers beginnen meestal direct na de puberteit zelfstandig te jagen. In diezelfde periode vinden ook andere symbolische overgangen plaats, zoals autorijden en de eerste seksuele ervaringen. Tijdens de jacht voelen ze zich een man.

De meeste geschoten mannelijke dieren hebben vrouwelijke eigenschappen zoals gratie en schoonheid. Het jagen zelf vereist echter dat de recreatieve jagers graag onder elkaar zijn en zich onttrekken aan vrouwelijke invloed. Jachtuitstapjes zijn meestal een puur mannelijke aangelegenheid. In plaats van zich te wassen, smeren de jagers zich in met “lokstoffen” – een verbloemend woord voor urine en uitwerpselen. Ze wassen zich niet, omdat resten van wasmiddel ultraviolet licht reflecteren dat door het wild kan worden gezien, waardoor elke camouflage nutteloos wordt. Ze dragen ook laarzen in de jachthut, vloeken, spelen poker, drinken alcohol rechtstreeks uit de fles en eten uit blikjes.

In 1974 voerde James Kennedy van de Wildlife Society een onderzoek uit waaruit bleek dat 75% van de ondervraagde jagers liever met hun maten jaagt in een gebied waar de kans om een dier te doden 10% is, dan alleen op een plek waar die kans 50% is. Het doden is vaak slechts een voorwendsel voor andere rituelen van “mannelijkheid”, om te zien “wie een watje is”.

De sfeer van overdreven mannelijkheid tijdens een jachtuitstapje lijkt op de “leer”-sfeer in homobars.

Gregory Hemingway, de zoon van schrijver Ernest Hemingway, zou het daar waarschijnlijk mee eens zijn. Zijn vader was voor een hele generatie de levende legende van een macho en jager. Omdat hij hem wilde imponeren, won Gregory al op zijn 11e de World Life Pigeon Shooting Championship (kampioenschap in het schieten op levende duiven). Op zijn 19e werd hij gearresteerd wegens travestie. In een poging het respect van zijn vader terug te winnen, slachtte hij vervolgens tijdens één enkele safari in Afrika 18 olifanten af. Maar hij bleef een ongelukkige travestiet die – zoals hij in 1987 in een interview toegaf – “honderdduizenden dollars” uitgaf in een poging dit te overwinnen. Hij was nooit homoseksueel, alleen onzeker – net als zijn vader, die zijn hele leven lang eveneens zijn mannelijkheid moest bewijzen, hoewel niemand die ooit in twijfel had getrokken.

Vandaag weten we:

1. Zij die al als jongere op jacht gaan, zijn later voorbestemd om geweld te gebruiken tegen mensen en andere dieren.
2. Zij die op jacht gaan, hebben een lager niveau van empathie dan zij die geen jachtakte hebben.

Recreatieve jagers vertellen doorgaans dat ze op de prille leeftijd van 6 tot 12 jaar voor het eerst een jacht meemaakten. Meestal zijn het de vaders en grootvaders die hun zonen/kleinzonen en/of dochters/kleindochters voor het eerst enthousiast maken voor dit weerzinwekkende gebeuren. Onfeilgevoelige ouders die hun kinderen geestelijk misbruiken, uitbuiten, manipuleren en exploiteren voor hun eigen belangen. Zoiets misvormt het zelfwaardegevoel van het kind en uit zich later ook in abnormaal gedrag. Kinderen die zo zijn opgevoed, missen later hoogstwaarschijnlijk empathie, verantwoordelijkheidsgevoel en vriendelijkheid tegenover andere levende wezens.

De kenmerken van recreatieve jagers op latere leeftijd zijn een overdreven idee van hun eigen belang. Het onvermogen om zich in te leven in andere levende wezens en empathie en medeleven te ontwikkelen. Maar ook hun neiging om te overdrijven, te liegen, indruk te maken en te bedriegen. Een recreatieve jager gedraagt zich in wezen als een oplichter. Hij heeft grote moeite om adequaat te reageren op kritiek. Hij voelt zich meteen gekwetst en slaat terug. Dit zijn allemaal kenmerken die ook opvallend voorkomen bij narcistische persoonlijkheidsstoornissen.

Narcistische persoonlijkheden streven naar macht, omdat ze op die manier andere mensen ertoe kunnen bewegen, of op een bepaalde manier zelfs kunnen dwingen, hen erkenning te geven. Narcisten willen bewonderd worden. En als ze macht hebben, kunnen ze zich als het ware die erkenning en bewondering van andere mensen kopen. Daarom zijn macht en narcisme zeer nauw met elkaar verbonden, legt psychoanalyticus prof. Hans-Jürgen Wirth uit.

Zoals de pedofiel een grote kindervriend is, gelooft de recreatieve jager met zijn vertroebelde opvatting van beheer en verzorging een nog grotere dierenvriend te zijn. De wetgever legt de met jagerslatijn volgepompte geweldpleger gevaarlijke wapens in handen, waarmee hij zonder enige logica of wetenschappelijke en wildbiologische richtlijnen de natuur mag kapotschieten.

Dierenmishandeling is geen traditie

Dierenmishandelaars zijn doorgaans mannelijk en blank.

Al in november 1999 had Clifton P. Flynn in een studie aangetoond (Exploring the Link between Corporal Punishment and Children’s Cruelty to Animals) dat hoe vaker jongens als kind of tiener door hun vader werden geslagen, hoe meer ze later muteerden tot dierenmishandelaars. Deze ontwikkeling doet zich niet voor wanneer de jongens door hun moeder werden geslagen, of bij meisjes die door hun ouders werden geslagen.

Door te jagen verliezen jongeren het gevoel voor wreedheid, bovendien geeft het hun het recht om alles te doen om een gewei (het symbool van mannelijkheid) te bemachtigen. Daardoor wordt doden een luchthartige, gedachteloze handeling.

Op basis van gevalsanalyses gaan psychologen al lange tijd ervan uit dat jongeren die vroeg en intensief aan de jacht worden blootgesteld hun gevoeligheid verliezen en dat doden voor hen onnatuurlijk gemakkelijk wordt.

In Japan bestaat de volkswijsheid dat alle bejaagde dieren het potentieel hebben om zich in een wederzijdse relatie te wreken op de jager voor het leed dat hij hen heeft aangedaan. De angst bestaat niet alleen voor een jachtongeval, maar recreatieve jagers vrezen in Japan nog veel meer de geest van de dode dieren. Is de recreatieve jager namelijk succesvol, dan schept hij een onrustige, slecht verzorgde en wraakzuchtige geest.

Net als liefde werkt ook geweld altijd in beide richtingen. Geef je iemand een glimlach, dan krijg je er een terug. "Zoals het klinkt in het bos, zo klinkt het terug" is ook een bekende volkswijsheid.

Op de plek waar geweld wordt losgelaten, ontstaat evenveel schade als op het punt waarop het gericht is. En dat zelfs heel concreet op neuronaal niveau. Wetenschappers hebben dit ontdekt bij onderzoek naar soldaten en seriemoordenaars. Ook neuropsychologen bevestigen dit: de amygdala, een kerngebied in de hersenen, is bij geweldplegers opvallend teruggevormd of verstoord. Als dit centrale hersendeel defect is, is onder andere het gevoel van walging uitgeschakeld.

Wie het jachtdiploma haalt, krijgt dus altijd twee dingen: een diploma voor het doden en een diploma voor het verdomen.

Meer hierover in het dossier: Psychologie van de jacht

Interessengemeinschaft Wild beim Wild

IG Wild beim Wild is een non-profit belangenvereniging die zich inzet voor de duurzame en geweldloze verbetering van de relatie tussen mens en dier, waarbij de IG zich ook heeft gespecialiseerd in de juridische aspecten van de bescherming van wilde dieren. Een van onze belangrijkste doelen is het invoeren van een eigentijds en serieus wildbeheer in het cultuurlandschap, naar het voorbeeld van het kanton Genève – zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders die de naam ook waardig zijn en handelen volgens een erecode. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat te liggen. De IG ondersteunt wetenschappelijke methoden van Immunocontraceptie voor wilde dieren.