De echte probleemwolf zit in het ambt

Niet reguleren, niet observeren, maar uitroeien.

Terwijl de internationale natuurbeschermingsunie IUCN met motie 142 duidelijk eist dat het doden van wolven alleen als allerlaatste middel toegestaan mag zijn, laat Graubünden zien hoe men met de vinger aan de trekker tijdens de jacht de zin van soortbescherming perverteert.

Twee roedels hebben zich dit jaar in het Unterengadin gevormd, dat is geen probleem, dat is een succes. Het toont aan dat de natuur in staat is zichzelf te helen, als men haar laat. Maar in plaats van trots te zijn op deze terugkeer van de wildernis, reageert het kanton met angst, controle en lood. Een roedel heeft vee gedood – en meteen wordt het sein tot afschot gegeven. Zo eenvoudig, zo gemakkelijk, zo achterhaald.

Waar blijft de verantwoordelijkheid?

De wolf is beschermd, niet toevallig. Hij is deel van een functionerend ecosysteem, hij houdt wildbestanden in evenwicht en versterkt de biodiversiteit. Maar wat doet Graubünden? Het behandelt de wolf alsof hij een ongewenste indringer is. In plaats van te investeren in betere kuddebescherming, opleiding en coëxistentiestrategieën – zoals motie 142 vereist – kiest men voor de eenvoudigste weg: doden.

Dat is geen wildbeheer, dat is politiek gemotiveerde symboolpolitiek. Een geschenk aan diegenen die luidkeels angst aanwakkeren en feiten negeren. Het is een capitulatie voor lobbydruk – en een verraad aan de verantwoordelijkheid die wij als samenleving tegenover de natuur dragen.

Wie soortbescherming serieus neemt, kan deze handelwijze niet accepteren

De IUCN heeft Zwitserland een duidelijke opdracht gegeven: herzie de jachtwet, schep een wettelijke basis voor echte coëxistentie – en maak het afschieten van wolven tot ultima ratio, niet tot routine. Maar Graubünden doet precies het tegenovergestelde en sleept Zwitserland alweer mee in een ecologisch en moreel fiasco.

Als wij de wolf verliezen, verliezen wij meer dan een diersoort. Wij verliezen het bewijs dat coëxistentie tussen mens en wildernis überhaupt mogelijk is.

En misschien is dat precies het punt: de echte probleemwolf staat niet op vier poten in het Engadin – hij zit in het ambtsbureau, draagt een pak en noemt vernietiging «beheer».

En het BAFU? In plaats van op te treden als hoeder van het natuurbehoud, maakt het zich tot handlanger van de kantons. Geen kritisch bevragen, geen consequent toetsen of de kuddebeschermingsmaatregelen zijn uitgeput, de afschotaanvragen worden bijna reflexmatig goedgekeurd. Daarmee holt de instantie haar eigen opdracht uit en verraadt zij de beschermde status van de wolf.

Wie de soortenbescherming serieus neemt, mag niet enkel een stempel en handtekening leveren, maar moet de stem van de natuur vertegenwoordigen. Al het andere is een bankroetverklaring.

Zwitserland staat niet alleen op deze wereld. Het heeft internationale verdragen zoals het Verdrag van Bern en het Biodiversiteitsverdrag ondertekend, die duidelijke bescherming voor de wolf eisen. Deze verdragen zijn geen vrijblijvende aanbevelingen, maar verplichtingen. Wie ze negeert, verspeelt geloofwaardigheid op het internationale toneel. Juist een land dat zich graag presenteert als voorloper in het natuurbehoud, mag zich niet verschuilen achter kantonnale afschotfantasieën. Wanneer Zwitserland zijn eigen toezeggingen breekt, zendt het een fataal signaal uit: dat verdragen en soortenbescherming alleen gelden zolang ze politiek gemakkelijk zijn.

Dossier: Wolf Zwitserland: feiten, politiek en grenzen van de jacht

Doe-mee-actie: Vraag bij je gemeente, vanwege het rampzalige beleid van bondsraadslid Albert Rösti (SVP), een kwijtscheldingsverzoek aan voor de federale en kantonnale belastingen vanwege het onlangs goedgekeurde afschot van wolven in Zwitserland. De modelbrief kun je hier downloaden: https://wildbeimwild.com/ein-appell-fuer-eine-veraenderung-in-der-schweiz/