Stichting Capellino: rede in plaats van loodromantiek

De Capellino-Stichting zegt hierover: genoeg van dit absurde schouwspel.

Want terwijl de politiek jachtromantiek predikt, lijkt de realiteit eerder op een slecht geschreven western, met wilde zwijnen in een bijrol en de natuur als collateral damage.

Het wetsvoorstel nr. 1552 moet de jachtwet 157/92 “aanpassen”. Vrij vertaald betekent dat: meer schoten, minder bescherming. Jammer alleen dat 70% van de bevolking er volgens Ipsos- en Piepoli-enquêtes heel anders over denkt. Maar sinds wanneer interesseert de mening van de meerderheid politici, als er ergens een jagersvereniging een grillworst tevoorschijn haalt?

Niets rechtvaardigt de jacht, behalve misschien het ego

Meer dan 210.000 mensen volgden het evenement“Niets rechtvaardigt de jacht” live. Dat zijn zo'n 200.000 mensen meer dan er doorgaans opdagen bij een typische jagersvergadering met gratis goulash.

Stichtingsvoorzitter Pier Giovanni Capellino blijft zakelijk, verrassend zakelijker dan de situatie verdient:

Wij willen de jacht niet verbieden, maar voorkomen dat nieuwe wetten de schade vergroten.

Een uitspraak die klinkt alsof men een brand niet wil blussen, maar op zijn minst wil voorkomen dat de brandweer er nog benzine bij gooit.

Hobby-Jäger-Politik in Italien auf dünnem Eis

Wetenschap in plaats van jagerswijsheden

De Capellino-Stichting zet in op feiten. Een onafhankelijke commissie van echte deskundigen moet het thema jacht voortaan wetenschappelijk onderzoeken, dus mensen met een microscoop in plaats van een richtkijker.

Want de mythes van de jagerschaft houden hardnekkig stand, net als loodresten in het wildvlees:

• “Wij beschermen de biodiversiteit!” – Door haar uit te dunnen?
• “Wij zijn natuurbeschermers!” – Met een geluiddemper?
• “Zonder ons zouden er te veel dieren zijn!” – Zonder jullie zouden er misschien te veel argumenten zijn.

Ecologen tonen wereldwijd aan: de natuur reguleert zichzelf, als je haar met rust laat. Alleen stoort dat juist diegenen die zich graag opwerpen als “plaatsvervanger van God in het bos”.

Politiek met jachtkoorts

Parlementslid Eleonora Evi sloeg tijdens het evenement de spijker op de kop (en niet het wilde zwijn):

Het idee dat jacht bijdraagt aan het behoud van biodiversiteit, is wetenschappelijk ongefundeerd.

Dat weerhoudt sommige parlementariërs er niet van zich als eco-helden te presenteren, terwijl ze thuis hun geweer poetsen. Blijkbaar is in Italië, net als elders, een jachtakte al voldoende om plotseling “natuurbeheerder” te worden, een beroepsbenaming die in de praktijk ongeveer even vaak voorkomt als loodvrije recreatieve jagers.

Jacht – de laatste toevlucht van mannelijke mythes

Eerlijk gezegd is de recreatieve jacht allang geen “noodzakelijk ambacht” meer, maar een surrogaathandeling voor wie natuur alleen in de vorm van trofeeën begrijpt. Wanneer recreatieve jagers vertellen dat ze “van de dieren houden”, klinkt dat een beetje als:

Ik hou van mijn vrouw – vooral als behang.

En wanneer jachtverenigingen verklaren dat ze “strijden voor het behoud van soorten”, is dat alsof McDonald’s de dierenwelzijnsprijs zou uitreiken.

Stichting Capellino: feiten in plaats van geweren

De stichting pleit daarom voor een wetenschappelijk onderbouwde, onafhankelijke commissie, vrij van lobbyisme, ideologie en cafépraat. Doel: de realiteit begrijpen, niet verheerlijken. Want het grootste probleem van de recreatieve jacht is niet het wild, maar het wereldbeeld.

Het gaat om biodiversiteit, algemeen belang en verantwoordelijkheid. Dingen die je niet kunt neerschieten, maar alleen kunt beschermen.

Capellino zegt het duidelijk:

Wij hebben niets te winnen, maar alles te verdedigen: het recht van toekomstige generaties om in harmonie met de natuur te leven.

Een uitspraak die in jagerskringen vermoedelijk als “radicaal” geldt. Daar, waar men gelooft dat een schot in het bos op de een of andere manier “balans” schept.

Conclusie: einde van het sprookje van de groene trekker

Jacht is geen natuurbescherming, maar een hobby met bloederige bijwerkingen. De Stichting Capellino herinnert ons eraan dat echte milieubescherming gebaseerd is op kennis, niet op jagerslatijn.

Terwijl de één nog droomt “hoeder van het bos” te zijn, werkt de stichting aan een toekomst waarin het bos geen hoeders met wapens meer nodig heeft.

Want de natuur heeft geen reddende engelen in camouflage nodig, ze heeft alleen nodig dat men er eindelijk mee ophoudt erop te schieten.

Naar de petitie