Sztuczne nory do szkolenia psów myśliwskich to znęcanie się nad zwierzętami

Niemiecki Związek Ochrony Zwierząt jasno stwierdza, że „wykorzystywanie“ lisów w sztucznych norach należy uznać za sprzeczne z ochroną zwierząt.

W tych obiektach psy myśliwskie są przygotowywane do polowania na lisy lub borsuki w norach, co również jest sprzeczne z ochroną zwierząt. Powodem krytyki obrońców zwierząt jest z jednej strony planowana w Saarze budowa wybiegu dla lisów na terenie zoo w Neunkirchen oraz wykorzystanie umieszczonych tam w przyszłości lisów w sztucznej norze dla myśliwych rekreacyjnych.

Z drugiej strony obecnie także w Nadrenii Północnej-Westfalii (NRW) rozgorzała dyskusja na temat polowań na lisy: 20 sierpnia organizacje ochrony zwierząt i przyrody planują protest w Olfen przeciwko szkoleniu psów myśliwskich z użyciem żywych lisów, praktykowanemu tam przez lokalne stowarzyszenie. Wprawdzie rząd krajowy NRW wprowadził w 2015 roku zakaz polowania w norach, jednak został on natychmiast osłabiony przez hojne wyjątki, a w 2019 roku zniesiony w całości.

Podczas wykorzystania w sztucznych norach jedno zwierzę jest szkolone lub testowane na drugim, a podczas polowania w norach jedno zwierzę jest szczute na drugie. Oba te działania naruszają paragraf 3 ustawy o ochronie zwierząt – tym bardziej że w przypadku polowania w norach nie może być mowy o „właściwym etycznie wykonywaniu polowania“. Ta okrutna praktyka często prowadzi do poważnych obrażeń wskutek walk między lisem a psem myśliwskim. Regularnie dochodzi też do śmierci psów myśliwskich w norach lisich, co myśliwi chętnie przemilczają.

James Brückner, kierownik działu ochrony gatunków w Niemieckim Związku Ochrony Zwierząt

Niemiecki Związek Ochrony Zwierząt, ramię w ramię ze swoimi oddziałami krajowymi w Saarze i NRW, jasno sprzeciwia się sprzecznym z ochroną zwierząt sztucznym norom, w których pies musi wytropić lisa w sztucznie zbudowanej norze z kilkoma korytarzami i komorami. „Nawet jeśli lis i pies pozostają oddzieleni kratą, procedura ta wiąże się z ogromnym stresem dla lisów, które ponadto do końca życia muszą wegetować w małych wybiegach”, mówi Beatrice Speicher-Spengler, przewodnicząca oddziału krajowego Niemieckiego Związku Ochrony Zwierząt w Saarze.

Niezależnie od krytykowanych metod szkolenia, nie istnieje żadna ekologiczna potrzeba ani rozsądny powód, aby w ogóle zabijać lisy czy inne drapieżniki: populacja reguluje się sama, na przykład poprzez choroby, dostępność pożywienia oraz struktury społeczne, które zapobiegają nadmiernemu rozmnażaniu się. „Zagrożenie i spadek liczebności ptaków gniazdujących na ziemi, takich jak kuropatwy czy czajki, którym myśliwi uzasadniają odstrzał lisów, wynika przede wszystkim z niszczenia siedlisk i źródeł pożywienia przez intensywne rolnictwo oraz budowę dróg i miast. Lis jest jedynie zamieniany w kozła ofiarnego”, mówi Christiane Schäfer, wiceprezes Krajowego Związku Ochrony Zwierząt Nadrenii Północnej-Westfalii (Landestierschutzverband NRW).

Odstrzał jest zdaniem obrońców zwierząt również bezcelowy, ponieważ opuszczone terytoria są zwykle szybko zajmowane przez inne lisy. Często zapomina się także o ważnej funkcji, jaką lisy pełnią w ekosystemie: utrzymują w kontroli populacje myszy, które są niechciane nie tylko w miastach, ale również przez rolników.