Szakal złocisty podbija Europę Zachodnią

Szakal złocisty jest znacznie mniejszy od wilka, ale większy od lisa i konkuruje z obydwoma gatunkami o pokarm oraz terytorium.

Zwierzęta znajdowano aż po Finlandię i Norwegię, a teraz dotarły również do Hiszpanii.

Badania genetyczne pokazują, że badane szakale znajdowały się co najmniej 1'200 km od swojego pierwotnego miejsca pochodzenia, a czasem nawet dwukrotnie dalej. Jest to porównywalne z wilkami poszukującymi nowych terytoriów.

Przyczyną rozprzestrzeniania się szakali na obszarze ich pierwotnego terytorium, określanego jako Eurazja, wydają się być zmiany klimatyczne. Są powszechnie spotykane w Indiach, występują w krajach bałtyckich, a jedna populacja żyje również w Austrii.

Finlandia lub Hiszpania zdecydowały, że szakal powinien zostać uznany za gatunek rodzimy i objęty ochroną, ponieważ nie został wprowadzony sztucznie, lecz przywędrował w sposób naturalny. Nie jest więc gatunkiem obcym.

Jasne jest, że szakale dobrze radzą sobie także w Szwajcarii i mogłyby przyczynić się do utrzymania pod kontrolą populacji jeleni. Niestety, wciąż są zabijane przez myśliwych rekreacyjnych, którzy mylą je z lisem. W przeciwieństwie do Austrii, w naszym kraju są objęte ochroną.

Szakale żyją w parach i czasami mają „pomocników”. Są to młode z zeszłego roku, które pozostają przy rodzicach i pomagają w polowaniu oraz wychowywaniu kolejnego miotu. Szakale unikają ludzi i prowadzą głównie nocny tryb życia.

Kultura wiodąca: o krytyce łowiectwa