Ochrona przyrody potrzebuje sieci siedlisk

Siedlisko naszych dzikich zwierząt kurczy się coraz bardziej: każdego dnia w Niemczech 62 hektary powierzchni zostają zabetonowane przez drogi, tereny przemysłowe i rozrastające się osiedla.

Do 2030 roku Federalny Urząd Ochrony Środowiska spodziewa się, że może zniknąć ponad 300’000 hektarów krajobrazu – powierzchnia większa niż Saara.

Siedliska dzikich zwierząt nie tylko się jednak kurczą, ale też są coraz bardziej od siebie oddzielone. Dla trwałej ochrony gatunków potrzebne są dlatego nie tylko obszary chronione i środki ochrony poszczególnych gatunków – lecz ciągła sieć naturalnych siedlisk obejmująca całe Niemcy.

Utrata siedlisk zagraża dzikim zwierzętom

Różnorodność gatunków w Niemczech to prawdziwy skarb, który chcemy zachować dla kolejnych pokoleń. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy zostawimy przyrodzie niezbędną przestrzeń.

Friederike Scholz, ekspertka ds. ochrony gatunków w Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland (BUND)

Ponad 250’000 jeleni, saren i dzików ginie co roku na niemieckich drogach, do tego dochodzą tysiące innych dzikich zwierząt, które nie są rejestrowane. Rośnie też ryzyko dla zagrożonych gatunków, takich jak ryś. «W przypadku tak rzadkich zwierząt każda pojedyncza strata jest dotkliwym ciosem dla całego gatunku» – mówi Scholz. «Zielone mosty i inne przejścia nad drogami są dlatego koniecznością dla ochrony gatunków.» To, że przynoszą efekty, udowodniono niedawno w imponujący sposób: ryś zamieszkujący Las Palatynacki został wielokrotnie zarejestrowany na tamtejszym zielonym moście. Zielone mosty pomagają znacząco ograniczyć ryzyko śmierci na drodze, a jednocześnie wspierają ponowne rozprzestrzenianie się zwierząt. Więcej na ten temat w kategorii Środowisko i ochrona przyrody.

Zielone korytarze dla żbików i innych zwierząt leśnych

Każdy zielony most jest jednak tylko próbą nieco złagodzenia zniszczenia krajobrazu. Żbiki są zagrożone nie tylko śmiercią na drogach, ale także bezdrzewnymi terenami uprawnymi. «Żbiki potrzebują osłony i prawie nie zapuszczają się na rozległe tereny rolnicze» – mówi ekspertka ds. ochrony gatunków. «Im i innym zwierzętom leśnym można dlatego skutecznie pomóc jedynie zielonymi korytarzami migracyjnymi z drzew i krzewów. Takie pasy leśne i szerokie żywopłoty często wystarczą, by najbliższe obszary leśne stały się osiągalne dla żbika i wielu innych gatunków zwierząt.»

Największym w Niemczech systemem połączonych biotopów jest Zielony Pas. Wzdłuż dawnej granicy wewnątrzniemieckiej organizacja BUND zachowała na odcinku 1’400 kilometrów liczne korytarze, w tym lasy, łąki i zbiorniki wodne. W ramach projektu Rettungsnetz Wildkatze (Sieć Ratunkowa dla Żbika) organizacja ekologiczna od 15 lat zabiega ponadto o sieć połączonych lasów w całych Niemczech. W sześciu krajach związkowych rośnie już łącznie 24 korytarze leśne, które łączą ze sobą lasy zamieszkiwane przez żbiki. Jednak łączenie siedlisk przyrodniczych nie nadąża za postępującym rozdrabnianiem i uszczelnianiem powierzchni. „Dlatego BUND domaga się ścisłej ochrony ostatnich niepociętych obszarów przyrodniczych, uwzględnienia osi połączeń biotopów w planowaniu przestrzennym oraz większej liczby zielonych mostów”, mówi Scholz. „W tym celu federalny program ponownego łączenia siedlisk, wspierający budowę zielonych mostów, musi być wreszcie konsekwentnie realizowany.” Więcej artykułów na ten temat znajdą Państwo w kategorii Dzikie zwierzęta.