Zwitserse recreatieve jagers doden beschermde dieren in het buitenland

Veel Zwitserse recreatieve jagers gaan in het buitenland op grootwildjacht en nemen het geschoten dier als trofee mee terug naar huis.

Als het gaat om dieren die op grond van het Verdrag van Washington (CITES) beschermd zijn, is hiervoor een vergunning nodig. Tussen 2010 en 2018 stond de Bondsoverheid 423 van dergelijke invoeren toe – ook omstreden gevallen. Voor de groene Nationalraadslid Meret Schneider is trofeejacht “een overblijfsel uit het verleden».

«Het is een teken van decadentie en barbarij om op bedreigde diersoorten te jagen”, aldus Schneider tegenover het programma Rundschau van de Zwitserse televisie op 19 augustus 2020.

Met een parlementair initiatief eist zij strengere invoerregels voor jachttrofeeën. “De jacht op roofdieren, maar ook op olifanten, zou verboden moeten worden”, aldus Schneider.

Een luipaard kost meer dan 50.000 dollar

«Een goed beheerde en gereguleerde trofeejacht is nuttig voor de soortenbescherming”, zegt beroepsjager Stamm daarentegen. Wie bij hem een luipaard schiet, betaalt daarvoor meer dan 50.000 dollar. 30 tot 40 procent daarvan zou als vergoeding naar de staat gaan: “Dit geld gaat naar de instantie die de reservaten in Tanzania beheert en de stroperij bestrijdt”, aldus Stamm. Over zijn gepachte gebied zegt de safari-ondernemer heel concreet: “Zonder de inkomsten uit de jacht zouden er meer stroperij en ook meer illegale houtkap zijn.” Daarmee zou het leefgebied van de zeldzame dieren acuut bedreigd zijn, aldus Stephan Stamm.

Meret Schneider: geen jacht meer op bedreigde diersoorten

Voor de groene Nationalraadslid Schneider zijn dit “excuses om de jacht te rechtvaardigen”. Schneider zegt: “Het is cynisch om te beweren dat de jacht de soortenbescherming dient”. Zij is ervan overtuigd dat wildreservaten op duurzamere wijze gefinancierd kunnen worden met fotografietoerisme of giften. Stamm spreekt deze voorstelling tegen: zijn gebied in Tanzania is zeer dicht begroeid en niet geschikt voor fotografietoerisme.

Uit een wetenschappelijke studie over de jacht op leeuwen in Tanzania blijkt echter dat de legale trofeejacht – en niet stroperij of verlies van leefgebied – de belangrijkste factor is achter de duidelijke achteruitgang van de wilde dieren.

Trofeejacht is geen soortenbescherming

De enorme bedragen die recreatieve jagers aan een jachtreis uitgeven, komen niet terecht bij de arme bevolking of bij een beheerder van een nationaal park, maar vrijwel uitsluitend in de zakken van de reisorganisaties en de eigenaren van jachtfarms. Uit een economische analyse van de trofeejacht in Afrika blijkt dat slechts 3 procent van de inkomsten uit trofeejachten bij de lokale bevolking terechtkomt. Economisch gezien speelt het jachttoerisme in de meeste landen maar een onbeduidende rol. In Namibië draagt de trofeejacht bijvoorbeeld slechts 0,27 procent bij aan het bruto binnenlands product, het natuurtoerisme daarentegen 4,2 procent.