Zweden: 622 beren gedood bij trofeeënjacht

Zweden verkoopt strikt beschermde dieren zoals bruine beren, lynxen en wolven uit voor de wrede trofeejacht.

De Zweedse milieubeschermingsautoriteit (EPA) geeft de districtsbesturen toestemming om jaarlijks de jachtquota vast te stellen. Jachtactivisten binnen de Zweedse vereniging voor recreatieve jacht en de rendierindustrie zetten zich elk jaar met succes in voor een verdere uitroeiing van de bedreigde roofdieren. Oproepen tot bescherming worden afgewezen.

Het bloedbad onder 622 beren begon op 21 augustus

In 1789 stelde de Britse filosoof Jeremy Bentham: «De vraag is niet of ze kunnen denken of spreken – de vraag die gesteld moet worden is: kunnen ze lijden?«

De barbaarse jachtmethoden die driehonderd jaar geleden in de barokke kunst werden afgebeeld, komen overeen met de manier waarop de jacht op roofdieren in Zweden wordt bedreven. Hedendaagse jagers stellen zowel hun honden als de beren bloot aan geweld. Beren, die overgevoelig reageren op hitte en stress, worden in zeven districten twee maanden lang van zonsopgang tot zonsondergang opgejaagd met agressieve honden. Dit gebeurt tijdens de kritieke periode van de vetopbouw (hyperfagie), waarin beren voldoende vet moeten opslaan om de lange Scandinavische winterslaap van 5 tot 7 maanden te overleven. Voor vrouwtjesberen is de stress om energierijk voedsel te vinden nog groter, aangezien zij tijdens de winterslaap hun jongen ter wereld brengen en deze met vetrijke melk moeten voeden.

Anti-roofdierretoriek

De zeven districtsbesturen in het noorden rechtvaardigen de gelicentieerde trofeejacht met het argument dat deze «de angst van mensen voor roofdieren moet verminderen, de illegale jacht moet indammen en het vertrouwen in het lokale beheer van roofdieren moet versterken» moet.

Dat is net zo onlogisch als te beweren dat de legalisering van prostitutie het geweld van mannen tegen vrouwen zou verminderen.

Voortekenen van chaos en dood. De jacht veroorzaakt extreme stress, leidt tot PTSS, verstoort de voedselopname, de paring en de winterslaap. Dit jaar wordt bijna 25 procent van de 2900 Zweedse beren afgeslacht, vorig jaar waren dat er meer dan 500.

Wat zijn de psychologische, ecologische, biologische en demografische gevolgen van zo'n extreme jacht in tijden van klimaatverandering, bosbranden, verschuivende seizoenen, verlies van leefgebied en milieuvervuiling? Wat zegt dat over de Zweedse moraal en ethiek in deze tijd?

Zweden onderhoudt een nieuwe krijgersklasse

Een land dat de bio-industrie uitbreidt, de nertsfokkerij in stand houdt en het spelenderwijs geweld tegen wilde dieren bij de jacht ondersteunt, is niet het toonbeeld van dierenwelzijn dat sommige Zweedse politici ten onrechte voor de Europese Unie beweren te zijn. Wilde dieren worden niet beschermd door de dierenwelzijnswet. De jachtverordeningen beschermen de belangen van de jagers door geweld tegen wilde dieren te normaliseren; de jacht als vrijetijdsbesteding en sport, populatiebeheer en wildbeheer. Deze agenda heeft een nieuwe klasse van krijgers voortgebracht: extreme roofdierjagers met vechthonden.

De illegale jacht met sadistische methoden is wijdverbreid, maar de Zweedse jachtbeheerders houden er nooit rekening mee hoe de legale jacht in combinatie met de stroperij de dieren schaadt. In de praktijk maken de Zweedse jachtvoorschriften het legaal doden van wilde dieren vrijwel elke dag van het jaar mogelijk. Dag en nacht, afhankelijk van de diersoort. Wilde dieren zijn gedwongen om in voortdurende angst voor menselijke roofdieren en jachthonden te leven. Jagers kunnen hun honden zelfs op levende dieren africhten. De vereniging voor recreatieve jacht vermarkt Zweden trots als «het jachtvriendelijkste land«, om elk jaar nog eens 30'000 buitenlandse jagers aan te trekken, die de natuur van haar vreedzame bewoners plunderen.

De ondraaglijke lichtheid van het doden van wilde dieren voor plezier en als sport is in Zweden een moorddadige business. Halfautomatische wapens en geluiddempers, gps-apparaten en camera's op de honden – dat alles draagt eraan bij dat er binnen de traditionele Zweedse jacht een subcultuur van trofeejagers ontstaat.Privé-evenementen met beroemdheden die testschoten op levende dieren afvuren, worden gesponsord door exclusieve merken uit de wapenindustrie.De gecommercialiseerde jacht is een obsceen bedrijf, dat wordt uitgeoefend door zowel particuliere als staatsgrondbezitters.

Het Zweedse wildbeheer is de door de mens veroorzaakte ecologie van de angst. De «vrouwonvriendelijke» praktijk om vrouwtjes en hun jongen te bejagen of de jongen voor de ogen van hun moeders te doden, is een gangbare jachtpraktijk voor alle soorten wilde dieren. Bij de beschermingsjacht op lynxen en beren wordt door de kantonnale overheidsinstanties zelfs aanbevolen om «de jongen vóór de moeder neer te schieten«. Tegen elke ethiek in wordt de trofeejacht op lynxen schaamteloos gepland tijdens hun paartijd. Ook wolven, vossen, dassen en veelvraten en hun jongen worden opgespoord en gedood in hun holen of op hun rustplaatsen. Technisch gezien kunnen ook drachtige vrouwtjes worden gedood, omdat de jachtregels zijn verruimd.

Vallen, strikken en lokaas zijn middeleeuwse methoden die in het «beschaafde» Zweden worden gebruikt, net als lokmiddelen om dieren in dodelijke vallen te lokken of vanuit een hinderlaag neer te schieten. Diergezinnen worden verwoest, hun jongen raken achtergelaten of verweesd, en beren en alle andere dieren sterven vaak een gruwelijke dood. Niemand kan zich verzetten tegen de huidige oorlog tegen wilde dieren.

Collaterale schade aan beren, zelfs wanneer ze niet worden gedood, wordt openlijk genegeerd. Het verminken en verwonden van dieren tijdens de jacht wordt gebagatelliseerd, en het «per ongeluk» doden van beerjongen of jaarlingen komt vaak voor. Jagers worden nooit gestraft: de jager die in 2020 een beer verwondde en in de bek schoot, kan er prat op gaan dezelfde beer in 2021 te hebben gedood.

Professor Birger Schantz, voormalig dierenarts en al twintig jaar expert in het onderzoeken van schotwonden, verklaart: «Niemand kan beweren dat een aangeschoten dier niet lijdt. Wat we weten, is dat het zenuwstelsel dat pijn registreert er bij alle zoogdieren hetzelfde uitziet. Een goede vuistregel (om dit te begrijpen) is dat wat jezelf pijn doet, ook een dier pijn doet.«

Een berenmoeder werd gedood terwijl ze haar jongen beschermde tegen een jachthond. De elandjager beweerde dat hij de hond, die hij had losgelaten, had verdedigd, hoewel hij wist dat dit de leefomgeving van een berin was. De jongen, die zich verscholen op een boom zoals hun moeder hen had geleerd, zijn waarschijnlijk verhongerd, aangezien welpen minstens twee jaar lang van hun moeder afhankelijk zijn. Er bestaat geen wettelijke regeling voor de redding van wilde dieren.

De jacht vergiftigt de kringloop van het leven

Een milieuschandaal is het gebruik van 600 tot 700 ton lood per jaar voor jachtmunitie. Verwonde dieren en vogels blijven vergiftigd rondlopen, maar sterven buiten het zicht. Jagers laten overal slachtafval en kadavers achter, en vergiftigde vogels en aaseters zijn al lange tijd stille slachtoffers van dit misbruik. Vogels verwarren loodkogels ook met graankorrels bij voederplekken, waar dieren worden gelokt om te worden neergeschoten, vaak in de buurt van of op landbouwgrond. De ecologische hypocrisie van boeren die jachtpacht verkopen.

Nu wordt ook in het bloed en de melk van Zweedse bruine beren lood aangetroffen: tien keer hoger dan de EU-grenswaarde voor schade aan het menselijk zenuwstelsel. De berenwelpen worden vanaf hun geboorte in het hol besmet. Dit wordt niet vermeld bij het verlenen van jachtvergunningen, integendeel, de consumptie en verkoop van berenvlees en -trofeeën wordt gestimuleerd door de districtsbesturen, die er ook op zijn betrapt dat ze in strijd met de CITES-bepalingen illegale slachthuizen inrichtten om het jagers gemakkelijker te maken de trofeeën ter plekke te verwijderen.

Tirannie van de jagende minderheid (<3% van de bevolking). De strategie van de instellingen die de uitbuiting van wilde dieren mogelijk maken, de EPA en de provinciale bestuursautoriteiten, bestaat erin jagers in dienst te nemen. De jacht heeft het Zweedse wildbeheer en de politici zo zeer gecorrumpeerd dat het doel van de Overeenkomst inzake de internationale handel in bedreigde diersoorten (CITES) en de EU-richtlijn inzake habitats en soorten regelmatig wordt geschonden. Zweden misbruikt deze strenge beschermingswetten op flagrante wijze door zijn eigen nationale mazen in de wet aan te passen en de beperkte jachtuitzonderingen tomeloos te interpreteren om de trofeejachtindustrie te ondersteunen. Interessant genoeg ligt de bestuursrechtbank die bevoegd is voor rechtszaken tegen beschermde roofdieren (Luleå) geografisch in de regio met het hoogste aantal jagers per inwoner. Zou dit invloed kunnen hebben op de jury?

Een Zweedse schande

De provinciale bestuursautoriteiten hebben de beschermingsjacht sinds 2010 elk jaar uitgebreid. De rendierindustrie wint het van beren, wolven, lynxen en veelvraten, aangezien deze legaal vanuit helikopters kunnen worden neergeschoten en met sneeuwscooters kunnen worden bejaagd, omdat ze naar verluidt de rendierhouderij zouden verstoren. En dat terwijl de rendierhouders door de staat royaal worden gecompenseerd voor het verlies van rendieren. De haat tegen de roofdieren in deze regio's is onoverkomelijk. Een dorp stelde onlangs een premie voor op het doden van beren.

In 2017 werden in slechts een paar lentemaanden 71 beren gedood. De vijf ton berenkadavers werden verbrand en vernietigd, tot grote ergernis van de hebzuchtige jagers. Dieren die tijdens de beschermingsjacht werden gedood, mochten tot nu toe niet als trofeeën worden bewaard. Om de corruptie in herinnering te roepen, heeft de EPA onlangs een nieuwe jachtvriendelijke regeling doorgevoerd om de jagers in het noorden een plezier te doen – nu mogen ze trofeeën behouden en zelfs «jachtgasten» meenemen voor de helikopterjacht.

De luie kerstman woont in Zweden

Zweedse rendiervleesproducten uit Lapland hebben de EU-status van beschermde oorsprongsbenaming (BOB) en fungeren als een marketingcoup voor de rendiervleesindustrie om de wereldwijde voedselmarkt te bereiken.

Kan de export van gastronomische levensmiddelen naar Europa worden beschouwd als «milieuvriendelijk» aangeduid worden als de waarde het doden van beschermde beren, lynxen, wolven en veelvraten inhoudt? Zijn de onethische en wrede behandel- en slachtmethoden van rendieren niet net zo bekend als de gruwelen achter het Franse genotmiddel foie gras?

Daar lijkt, ondanks de onderzoeken en de undercoverreis van de Britse journalist Rich Hardy naar Zweden, niets aan veranderd te zijn. In zijn boek «Not As Nature intended» beschrijft hij in het hoofdstuk «Last Christmas» de slachtmethoden.

Een angstaanjagende nachtmerrie, ver verwijderd van de nomadische Sami-cultuur die er ooit was. Hardy schrijft: «…de tienduizenden rendieren worden (met helikopters en sneeuwscooters) bijeengedreven en per vrachtwagen naar commerciële slachthuizen vervoerd, om daar een einde te vinden dat allesbehalve traditioneel is.«

Wat zou er gebeuren als kinderen de bloedige nachtmerrie van de echte Rudolph the Red-Nosed Reindeer zouden begrijpen — en voor alle «teddyberen«, die op dit moment in heel Zweden worden gedood?

Het verweven web van het leven is nog nooit zo fragiel geweest als vandaag. De wereldwijde achteruitgang van wilde dieren en vooral het leed dat mensen elke seconde niet-menselijke dieren aandoen — hoe kunnen landen als Zweden beweren beschaafd te zijn, terwijl ze een dubieuze praktijk als trofeejacht in stand houden? Hoe kan Zweden de wrede jacht ter eigen bevrediging bagatelliseren, terwijl deze duidelijk de sadistische kant van de mens tegenover de onschuldigen aan het licht brengt? Bij de jacht draait alles om wreedheid, en doden voor het plezier is een verslaving.

Barbaren in Zweden ontmaskerd.

«Er zal een tijd komen waarin de loutere lust om te doden in de mens zal uitsterven. Zolang die aanwezig is, heeft de mens geen recht om zich beschaafd te noemen, hij is gewoon een barbaar.» (Zweedse schrijver Axel Munthe, 1929) Citaten uit het boek Trofeejagers ontmaskerd van journalist Eduardo Gonçalves: «Het is tijd voor een nieuw verbond met de natuur. De samenleving heeft veel vormen van dierenmishandeling en bloedsporten zoals berenlokken en hondengevechten verboden. Maar de trofeejacht is tot nu toe daarvan gespaard gebleven. De ongebreidelde menselijke overheersing van de natuur moet omwille van ons allemaal worden afgeschaft«.

Daar is ze dan. De grote tegenmacht is in opmars, dankzij intelligente en meelevende journalisten, wetenschappers, schrijvers, activisten en hardwerkende dierenbeschermers, en alle mensen die begrijpen dat wij de angst voor pijn en de angst voor de dood delen met alle wezens.