Voorstanders van de jachtwet volgen de eerroof

De huidige discussies over grote roofdieren – en dan vooral over de wolf – worden tegenwoordig minder op basis van feiten gevoerd dan wel op basis van emoties. De wolf is daarom het doelwit van een lastercampagne van onder meer de onverantwoordelijke knallers met hun jachtgeweren.

Wolven zijn geen teddyberen. Ze bejagen wilde dieren, schapen en geiten wanneer de houders die niet voldoende beschermen. Ook everzwijnen, koeien en – als je pech hebt – teken kunnen gevaarlijk worden voor mensen. Voorzichtigheid is geboden, maar paniek niet. Het werkelijke gevaar voor mens, dier en natuur gaat nog altijd uit van de tweebenige wolven.

Exacte cijfers over onaangename ontmoetingen tussen mens en dier zijn niet te achterhalen, maar sommigen herinneren zich misschien nog berichten van vorig jaar: op de Berninapas werd een 55-jarige Italiaan aangevallen door een moederkoe en zwaar aan het hoofd gewond. Bij Silvaplana GR werden drie vrouwen en hun hond aangevallen door een koe. Alle drie moesten met de Rega en een ambulance naar het ziekenhuis worden gebracht. Op de Bannalp NW deden zich in de zomer van 2019 zelfs twee incidenten voor: in juli werd een hond door een koeienkudde doodgetrapt; de hondenbezitter raakte gewond. Een maand later werden twee wandelgroepen aangevallen door een koeienkudde; twee personen raakten middelzwaar gewond en moesten met de Rega naar het ziekenhuis worden gevlogen.

Strenger optreden tegen schapenhouders geëist

In Zwitserland leven tegenwoordig naar schatting 270’000 reeën, herten en gemzen. Van deze wilde dieren komen jaarlijks 65’000 om het leven door de jacht, en duizenden extra door het verkeer. Bij de landbouwhuisdieren is de balans vergelijkbaar: van de 210’000 schapen in de zomerweidegebieden doden wolven gemiddeld 200 tot 300 per jaar. Door ziekte, bliksem- en steenslag sterven daarentegen meer dan 4’000 schapen. Alle overige schapen belanden eerder vroeg dan laat in het slachthuis.waar is hier de betrokkenheid van de schaapherders bij de afschuwelijke beelden van hun «geliefde» dieren en de dierenmishandeling in het slachthuis? Insiders uit kringen van schaapherders en jagers vertellen bovendien steeds weer over schapen die aan het einde van de zomer op de alpen worden achtergelaten, omdat het te veel moeite zou kosten ze terug naar het dal te halen, of omdat ze in onbegaanbaar terrein vast zijn komen te zitten. Feit is: de wolf doodt slechts een fractie van de schapen die jaar na jaar op de alpen omkomen.

Als er in Zwitserland 20 wolvenroedels zouden leven, wat qua leefgebied gemakkelijk mogelijk zou zijn, zouden er voor hun voeding ongeveer 5’300 hoefdieren moeten sterven. Wordt het leefgebied te krap, dan trekken wolven gewoon over de grenzen heen en zoeken ze een geschikter territorium en/of beperken ze hun voortplanting.

In werkelijkheid sterven er dus elke zomer op de alp veelvoudig meer schapen door doodsoorzaken als ziekten, ongevallen of bliksemslag dan door aanvallen van roofdieren. Het landbouwrecht en het dierenwelzijnsrecht van de Bond eisen dat landbouwers er enerzijds voor zorgen dat alleen gezonde dieren naar de alp worden gedreven en dat deze anderzijds zo op de alpenweiden worden gehouden en geleid dat zowel de landbouwhuisdieren als de alpenweide tegen schade worden beschermd. De kantons zijn verplicht toezicht te houden op de praktijk van de dierhouders en de alpbeheerders.

Volgens kantonaal dierenarts Reto Wyss in het kanton Bern rukt de veterinaire dienst van het kanton 50 tot 60 keer per jaar uit naar aanleiding van meldingen over dierenwelzijn bij schapen. Hoewel wolvenaanvallen ongeveer even vaak een onderwerp zijn, eist niemand een strengere aanpak tegen schapenhouders die de dierenwelzijnsverordening overtreden. Waarom wordt de subsidieregen voor de schapenoverproductie niet het doelwit van politiek engagement, nu de financiën er slecht voor staan en er zo ijverig wordt bezuinigd?  Met ongeveer 100 frank per jaar subsidieert iedere Zwitserse belastingbetaler (of hij dat nu uit ethische overwegingen wil of niet) een schaap voor de slager, wat neerkomt op 40 tot 45 miljoen frank per jaar.

Ook de toerismesector zou tot ongekende hoogten kunnen stijgen als toeristen weer wilde dieren te zien zouden krijgen om te fotograferen.

Schapen die zonder toezicht op de alp lopen, grazen de voor wilde dieren belangrijke weiden vaak tot op grote hoogte kaal. Dat heeft hun ook bij milieubeschermers een slechte reputatie bezorgd. Een herder of herderin kan dit tegengaan. Wordt de schaapskudde tijdig naar nieuwe weidegronden gedreven, dan blijft de plantendiversiteit op de weiden behouden.

De begeleiding van schaapskudden door herders en beschermhonden heeft nog andere voordelen: ze maakt schaapskudden niet alleen milieuvriendelijker, maar ook veiliger. In lagere gebieden kunnen schaapskudden ook worden bedreigd door stropende honden. Een onbewaakte schaapskudde is voor hen een gedekte tafel, waaraan ze ongehinderd hun buik kunnen vullen.

In het Zwitserse Nationale Park leidde de overgang van weiden voor koeien en schapen naar herten-weiden volgens een studie tot een volledig nieuwe soortensamenstelling van de vegetatie en tot een verdubbeling van de soortenrijkdom!

De mediale hetzecampagnes en de karaktermoord op de wolf vanuit het kamp van de voorstanders van de mislukte Jachtwet belemmeren de biodiversiteit en de beschermbossen – daarmee worden opnieuw mensenlevens in gevaar gebracht, wat noch vooruitstrevend, noch gezond, noch veilig is.

Interessengemeinschaft Wild beim Wild

IG Wild beim Wild is een non-profit belangenvereniging die zich inzet voor de duurzame en geweldloze verbetering van de relatie tussen mens en dier, waarbij de IG zich ook heeft gespecialiseerd in de juridische aspecten van de bescherming van wilde dieren. Een van onze belangrijkste doelen is het invoeren van een eigentijds en serieus wildbeheer in het cultuurlandschap, naar het voorbeeld van het kanton Genève – zonder recreatieve jagers, maar met integere wildbeheerders die de naam ook waardig zijn en handelen volgens een erecode. Het geweldsmonopolie hoort in handen van de staat te liggen. De IG ondersteunt wetenschappelijke methoden van Immunocontraceptie voor wilde dieren.