Rabarber: een zoetzure verleiding

Rabarber behoort tot de duizendknoopfamilie en wordt botanisch tot de groenten gerekend.

De smaak van rabarber doet echter denken aan appel en citroen, en ook in de bereiding lijkt hij meer op fruit: de zure rabarber wordt hier vooral gezoet gegeten, in taart, als compote, jam en ovenschotel, of verwerkt tot sap. Daarbij geldt: hoe roder de rood-groene groente is, hoe zoeter.

Eenvoudige bereiding

De bereiding van rabarber is heel eenvoudig: de stelen worden in stukken gesneden en met een beetje suiker ongeveer 10 minuten gestoofd. Vezelige en zeer harde stelen kunt u het beste eerst een beetje schillen, of met een mesje de harde draden losmaken en verwijderen. Na het koken laat rabarber zich gemakkelijk verder verwerken en kan hij worden ingevroren. Zo heeft men bijvoorbeeld ook in de winter een rijke bron van vitamine A en C en kalium.

De bladeren mogen niet worden gegeten, want ze bevatten giftig oxaalzuur. Vanwege dit oxaalzuur is het over het algemeen verstandiger om rabarber niet rauw te consumeren.

Kruidige medicijn met plantenbeschermend effect

Oorspronkelijk komt rabarber uit het Himalayagebied. Tegenwoordig krijgt men deze weelderig groeiende groente tijdens het seizoen van april tot juni uit de eigen tuin of uit binnenlandse teelt. Het teeltareaal in Zwitserland bedroeg in 2022 ruim 100 hectare. Meer over milieu- en natuurbescherming.

De naam rabarber komt uit het Latijn en betekent zoveel als buitenlandse of vreemde (barbarus) wortel (rheum). Als calorie-arme groente is rabarber niet alleen een zoete verleiding, maar kan hij ook dienen als gewasbeschermingsmiddel. Rabarberaftreksel werkt bijvoorbeeld tegen aardappelziekte en kan luizen verjagen. Bovendien werd de spijsverteringsbevorderende rabarber al 4’800 jaar geleden in China als geneesmiddel gebruikt.