Kritiek op trofeeshow Nidwalden in Ennetbürgen
Hoe zulke evenementen traditie, commercie en dierenleed samenbrengen.
Kritiek op bont-, vel- en trofeeënevenementen in Zwitserland, met als voorbeeld de traditionele trofeeshow Nidwalden in Ennetbürgen (NW) van 7 maart 2026.
Wilde dieren zijn geen handelswaar voor amusement, prestige en commercie.
IG Wild beim Wild bekritiseert bont-, vel- en trofeeënevenementen in Zwitserland ten scherpste. Dergelijke evenementen presenteren jaar na jaar gedode wilde dieren als trofeeën, decoratiestukken en handelswaar. Daarmee wordt een omgang met wilde dieren genormaliseerd die niet meer van deze tijd is en die duidelijk indruist tegen de maatschappelijke verwachtingen omtrent dierethiek en respect voor medeschepselen.
De organisatoren verkopen deze evenementen als het in stand houden van tradities en als bijdrage aan het zogenaamde wildbeheer. In werkelijkheid staan gedode wilde dieren centraal, waarvan de lichaamsdelen worden opgemeten, beoordeeld, bekroond of als waar verhandeld. Deze praktijk bevordert een verouderde trofeeëncultuur, waarin niet het dier als voelend individu telt, maar de jachtprestatie en de grootte van geweien, hoorns of andere «succestekens».
Bijzonder stuitend is dat dergelijke evenementen daarnaast dienen als marktplaats voor de handel in vellen. Daarbij worden vossenvellen en andere huiden opgekocht, beoordeeld, deels bekroond of verloot. Deze handel negeert het leed dat achter elk afzonderlijk vel schuilt, en draagt ertoe bij dat wilde dieren als grondstof worden beschouwd. Terwijl de politiek en de samenleving stappen zetten in de richting van beperking van de bonthandel, wordt in Zwitserland nog steeds een gecommercialiseerde vorm van hobbyjacht gevierd die ethisch nauwelijks te verantwoorden is.
Dergelijke markten zijn geen folklore, maar onderdeel van een systeem dat dierenlichamen op waarde schat. Wanneer vellen tegen stuksprijzen worden verhandeld, wordt dierenleed een rekensom. Juist deze logica is onverenigbaar met een modern begrip van de bescherming van wilde dieren .
De IG Wild beim Wild wijst er bovendien op dat de voorgestelde jachtpraktijk vaak een verfraaid beeld geeft. In werkelijkheid horen misschoten, gewonde dieren en lange lijdenswegen tot de dagelijkse realiteit van de hobbyjacht. Deze aspecten worden bij dergelijke evenementen noch ter sprake gebracht, noch door de verantwoordelijken openlijk gecommuniceerd. De bewering dat trofeeëntentoonstellingen dienen voor de toestandsanalyse van de wildstanden, is nauwelijks houdbaar. Wetenschappelijk onderbouwde monitoringinstrumenten hebben geen tentoongestelde schedels en geweien nodig, die primair dienen voor zelfpresentatie. Trofeeën zijn een materiële uitdrukking van gedode wilde dieren, waarvan de afschotkwaliteit, het nazoeken en het lijden in het officiële beeld nauwelijks aan bod komen.
Vanuit het oogpunt van dierenwelzijn is het bovendien zorgwekkend dat kinderen en jongeren bij dergelijke evenementen worden betrokken zonder dat hun een respectvolle en eigentijdse omgang met wilde dieren wordt bijgebracht. In plaats van kennisoverdracht staat een spektakel centraal dat geweld bagatelliseert en een geromantiseerde jachtwereld propageert.
Wapenhandelaren, fabrikanten van optiek, jachttoebehoren, jachtreizen, verlotingen van jachtafschoten in het buitenland: er ontstaat een jachtindustrieel geweldssysteem waarin afschoten en dierenlichamen deel uitmaken van een marketingsysteem.
Wie zinloos doodt, beschermt niet, en de beschaafde samenleving heeft er niets aan. Hobbyjagers zorgen dus niet voor gezonde of natuurlijke wildpopulaties, en zeker niet met hun afschuwelijke vossenjacht. Dergelijke evenementen roepen geregeld vragen op over ethische aspecten, vergunningspraktijk en publieke uitstraling, en ze moeten politiek en maatschappelijk eindelijk fundamenteel worden herzien.
De IG Wild beim Wild roept verantwoordelijken in gemeenten, steden en kantons op om dergelijke evenementen fundamenteel te heroverwegen. Een beschaafde samenleving heeft geen wedstrijden nodig waarbij dode wilde dieren als prestaties worden gepresenteerd, en ze heeft geen markt nodig waarop pelzen als willekeurige handelswaar worden verhandeld. Noodzakelijk zijn in plaats daarvan een respectvol begrip van wilde dieren, een vakkundig onderbouwde wildecologie en een afkeer van de hobbyjacht.