Kanton Basel-Landschaft reageert op vossenjacht-petitie – zonder ook maar één wetenschappelijke bron

Op 16 juni 2026 heeft de Regeringsraad van het kanton Basel-Landschaft gereageerd op de petitie van Pascal Wolf over de wetenschappelijke noodzaak van de vossenjacht.

De vier pagina's tellende brief, ondertekend door regeringspresident Dr. Anton Lauber en landschrijfster Elisabeth Heer Dietrich, klinkt op het eerste gezicht vakkundig en evenwichtig. Bij nader inzien valt op: hij bevat geen enkele wetenschappelijke bronvermelding.

Pascal Wolf had de petitie op 16 december 2025 ingediend en daarin geëist dat het kanton de wetenschappelijke noodzaak van de vossenjacht onderzoekt. Zes maanden later luidt het antwoord in essentie: deze vraag laat zich «vakinhoudelijk niet reduceren tot de vraag van een algemene noodzaak».

De vraag wordt niet beantwoord – ze wordt geherformuleerd

Dat is een klassieke ontwijkingsmanoeuvre. Het kanton definieert de oorspronkelijke vraag weg door het beheer van wilde dieren te beschrijven als een complexe totaalafweging die verder gaat dan eenvoudige ja-nee-besluiten. Dat mag in principe kloppen. Het beantwoordt echter niet of de vossenjacht in het kanton Basel-Landschaft wetenschappelijk te onderbouwen is.

Concrete gegevens ontbreken volledig: geen afschotcijfers, geen populatiemetingen, geen studies naar de doeltreffendheid van jachtkundige ingrepen op vossenpopulaties. Precies dat had de petitie geëist.

Vijf functies, geen bewijzen

De Regeringsraad noemt vijf functies van de vossenjacht: het beperken van lokale conflictsituaties in het woongebied, het omgaan met gehabitueerde dieren, het uit hun lijden verlossen van zieke of gewonde dieren, het ondersteunen van de diergezondheid alsook het in stand houden van de «praktische handelingsbekwaamheid in geval van een gebeurtenis».

Wanneer men deze lijst nader bekijkt, valt op: De meeste van deze punten beschrijven maatregelen voor individuele gevallen die geen systematisch, landsdekkend jachtregime rechtvaardigen. Het uit hun lijden verlossen van zieke dieren is een dierenwelzijnsrechtelijke taak, geen rechtvaardiging voor de jacht. Epidemiologische observatie vereist geen doding. En «handelingsbekwaamheid in geval van voorvallen» blijft een holle frase zonder inhoudelijke substantie.

Genève als stil tegenargument

Bijzonder veelzeggend is een zin tegen het einde van de brief: Ook in kantons met andere jachtsystemen, «inclusief de staatsjacht (Genève), blijven ingrepen in de wildpopulaties onderdeel van het wildbeheer». Dat klopt. Wat het kanton daarbij niet uitspreekt: Genève heeft de hobbyjacht reeds in 1974 afgeschaft en bewijst sindsdien dat doeltreffend wildbeheer ook zonder hobbyjacht functioneert. De verwijzing naar Genève weerlegt daarmee onbedoeld het eigen argument.

Hetzelfde patroon als in Glarus

Basel-Landschaft staat met dit antwoord niet alleen. Het kanton Glarus had de gelijknamige petitie van Pascal Wolf in juni 2026 eveneens afgewezen, eveneens zonder wetenschappelijke onderbouwing. Ook Glarus verwees naar de kantonale bevoegdheid en «integraal wildbeheer». Het patroon is identiek: De vraag naar de wetenschappelijke noodzaak wordt niet beantwoord, maar weggedefinieerd.

Beide antwoorden maken duidelijk hoe Zwitserse kantons omgaan met wetenschappelijk onderbouwde petities over de vossenjacht: niet met gegevens, maar met ambtelijke taal.

Een federaal afweersysteem

De Zwitserse jachtwet biedt de kantons bij de uitvoering van het wildbeheer veel speelruimte. Deze speelruimte wordt benut, maar niet voor wetenschappelijke transparantie, maar voor het in stand houden van de status quo. Zolang kantons niet verplicht zijn om jachtingrepen wetenschappelijk te onderbouwen, zullen zij dat ook niet doen.

Pascal Wolfs petitie heeft ten minste één ding bereikt: Zij heeft schriftelijk gedocumenteerd dat het kanton Basel-Landschaft de vraag naar de wetenschappelijke noodzaak van de vossenjacht niet kan – of wil – beantwoorden.