Geweld en leugens: twee zijden van dezelfde medaille bij de Deutsche Jagdverband

Geweld en leugens horen bij dezelfde medaille.

En nergens is dat zo zichtbaar als bij de Deutsche Jagdverband.

De grondleugen: «natuurbescherming»

De DJV beweert al decennialang dat recreatieve jacht «toegepaste natuurbescherming» is. Wetenschappelijke studies bewijzen het tegendeel: intensieve bejaging veroorzaakt de toename van veel dierpopulaties. De jacht vernietigt familiebanden en sociale structuren, de levensverwachting van de wilde dieren daalt drastisch, de geslachtsrijpheid treedt eerder in, het geboortecijfer stijgt. Wilde dieren beschikken over natuurlijke, duizenden jaren oude regulatiemechanismen. Ingrepen door jacht leiden regelmatig tot het tegenovergestelde van de gestelde doelen: tot sterkere voortplanting en meer wildschade. De recreatieve jacht creëert het probleem dat ze beweert op te lossen. Dat weet de DJV. Hij zegt het alleen niet.

Wildvoedering: het zelfgemaakte probleem

De wildstanden, bij zwartwild bijzonder excessief, werden door de jagers met jaarlijks duizenden tonnen bijvoer naar deze populatiehoogtes gekatapulteerd. Het gevaar voor onze natuur gaat niet uit van de wilde dieren, maar van de mensen die deze dierstanden hooghouden en willen bejagen. Het verloop is altijd hetzelfde: voeren, opfokken, afschieten, recordjachtbuit melden, over natuurbescherming praten.

«Wildbeheer met het wapen»: de natuur kapotschieten

De DJV beroept zich op de wettelijke «wildbeheerplicht» – de vermeende opdracht om door jacht voor gezonde wildstanden te zorgen. Wildbeheer met het wapen: de natuur kapotschieten om haar te beschermen. Dat is geen tegenstrijdigheid die men over het hoofd kan zien. Dat is het businessmodel.

Het kanton Genève bewijst sinds 1974 dat het anders kan. Vóór het jachtverbod werden er jaarlijks ruim 400 jachtvergunningen verkocht. Vandaag verzorgen twaalf professionele wildhoeders van de «Police de la nature» alle noodzakelijke ingrepen – voor de hele kanton, zonder extra functies. De biodiversiteit is aanzienlijk toegenomen. Het aantal overwinterende watervogels is van enkele honderden naar zo'n 30’000 vermenigvuldigd. Herten en wilde zwijnen, vóór het verbod nagenoeg uitgeroeid, zijn teruggekeerd. Genève herbergt vandaag de grootste haaspopulatie van Zwitserland. En de kosten? Minder dan een kopje koffie per persoon per jaar – inclusief preventie van wildschade en vergoedingen. Dat is echte natuurbescherming. Niet 400 recreatieve jagers met hightech-geweren en SUV's.

Wildbraad: lood, carcinogenen en de WHO

Wildvlees is zonder dagenlange marinade, intensieve kruidenbehandeling of verdere verwerking tot worst en gerookte producten voor de meeste mensen simpelweg oneetbaar. Niemand eet het rauw – dat is voorbehouden aan de roofdieren, die geen vuur en geen keuken nodig hebben. Daarmee belandt wildbraad in de praktijk precies in de categorie die de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) als groep-1-carcinogeen heeft ingedeeld: verwerkt rood vlees, in dezelfde risicoklasse als arseen, asbest en tabaksrook.

Wie deze eenvoudige, wetenschappelijk onderbouwde verbanden niet begrijpt of bewust verzwijgt, heeft in de natuur niets te zoeken. Een verbond dat WHO-waarschuwingen noch in de jachtopleiding noch in zijn persberichten vermeldt, beheert geen natuurbeschermingsverbond. Het beheert een sekte en schaadt naast de wilde dieren ook zijn leden heel bewust.

Daar komen metaalresten uit de munitie bij. Het probleem is structureel onoplosbaar: loodhoudende munitie laat aantoonbaar verhoogde loodgehaltes achter in het schotkanaal en in het omliggende weefsel. Maar ook de veelgeprezen «lood­vrije» alternatieven – koper, zink, wolfraam, tin – lossen het probleem niet op, ze verschuiven het slechts. Onderzoek toont aan dat vrijgekomen zink- en koperionen uit alternatieve munitie zeer toxisch kunnen werken op bepaalde organismen. Zelfs het Amerikaanse leger voerde wolfraamhoudende oefenprojectielen in als «minder toxisch» alternatief, maar stopte met de aanschaf ervan nadat latere studies de onschadelijkheid in twijfel trokken. Het basisprobleem blijft: wie metaalprojectielen in een dier schiet dat daarna gegeten moet worden, brengt onvermijdelijk zware metalen in het voedsel. Loodvrij betekent niet gifvrij.

In Duitsland is loodmunitie bij de jacht in meerdere deelstaten al verboden, in Nedersaksen sinds april 2025 volledig. De jachtlobby viert dit als vooruitgang. Wat ze verzwijgt: het munitieprobleem blijft bestaan. Daar komen ongecontroleerde hygiëne bij de verwerking van wild in het veld bij, en het feit dat 60 procent van de bekende menselijke infectieziekten van dierlijke oorsprong is. Wildverwerkingsbedrijven zijn onderworpen aan veel minder strenge controles dan slachthuizen. De risico's van wildvlees zijn een op zichzelf staand gezondheidsthema, dat de DJV consequent verzwijgt.

De wolf: cijfermanipulatie ten dienste van het afschot

Bij het thema wolf laat de DJV zien hoe lobbywerk met gemanipuleerde cijfers werkt. De organisatie probeert de wetenschappelijk erkende «Centraal-Europese laaglandpopulatie» van de wolven voor te stellen als onderdeel van een veel grotere Baltische populatie. De achtergrond is eenvoudig: dan zouden 250 in plaats van 1’000 volwassen wolven voldoende zijn voor een «gunstige staat van instandhouding» – en zou de jachtvrijgave makkelijker te bereiken zijn. De wolvenpopulatie moet kleingerekend worden, zodat het afschot ervan legaal wordt. Dat is geen biologie. Dat is belangenpolitiek met een wetenschappelijk tintje.

Tot 40 doden per jaar: het grote zwijgen

Elk jaar sterven in Duitsland tot 40 mensen door jagers en jachtwapens. Noch de jachtvereniging, noch overheidsinstanties, noch het Statistische Bundesamt houden hier statistieken over bij. Dodelijke relatiedrama's, waarbij recreatieve jagers hun partner, familieleden of buren doodschieten, gelden juridisch niet als «jachtongeval» en duiken in geen enkel officiële overzicht op. Een studie van het Max-Planck-Institut over tien jaar komt op ongeveer 100 doden bij familiedrama's per jaar in Duitsland, meestal met legale wapens. De slachtoffers zijn niet alleen mede-jagers: echtgenotes, kinderen, buren, wandelaars, bergwandelaars, spelende kinderen.

Wat niet geteld wordt, bestaat officiîl niet. Dat is geen toeval. Dat is systeem.

Lobbyregister en politieke arm

De DJV staat officiîl ingeschreven in het lobbyregister van de Duitse Bondsdag. Hij adviseert in gesprekken en vakbijeenkomsten, stelt positiepapieren op en geeft standpunten af over wetgevingsvoornemens. Met andere woorden: de vereniging zit rechtstreeks aan de bron van de wetgeving en vormt jachtrecht naar zijn belangen. Dat hij tegelijkertijd beweert in dienst van de gemeenschap en de natuur te handelen, is de grootste leugen van allemaal.

Het patroon

Geweld en leugens horen samen, omdat ze hetzelfde doel nastreven: het recht om te doden veiligstellen en uitbreiden. De leugen – «natuurbescherming», «soortenrijkdom», «gezond vlees», «hegeplicht» – creëert de maatschappelijke acceptatie. Het geweld, of het nu via jachtwapens, via het afschieten van predatoren, via het doodzwijgen van slachtoffers gebeurt, voltrekt wat de leugen heeft gelegitimeerd.

De DJV is geen natuurbeschermingsvereniging. Het is een wapenlobby met een groen sausje en politieke connecties tot in de Bondsdag. Wie dat vergeet, begrijpt niet waarom de jachtwetten in Duitsland zijn zoals ze zijn – en waarom dat zo moeilijk te veranderen valt.

Meer achtergrond over de psychologie achter de recreatieve jacht en over de criminaliteit door recreatieve jagers op wildbeimwild.com.