Jachtvoorschriften Graubünden

Daartoe moeten de populaties van verschillende in het wild levende diersoorten op onverantwoorde wijze actief worden geterroriseerd om een onnatuurlijk evenwicht tot stand te brengen.

In de chaos waarin de natuur zich bevindt na decennialang ‘beheer en onderhoud’ door de Zwitserse geweerzwaaiers, is de aandeel van bedreigde soorten volgens de VN in geen enkel land ter wereld zo groot als in Zwitserland.

In de afgelopen decennia werd de hoge hertenpopulatie intensief bejaagd door de inzet van de recreatieve jagers. Deze maatregelen laten geen duurzaam effect zien, maar juist destabilisatie.

Vooral de jacht op laagwild of vogels is volgens wetenschappelijke studies volkomen zinloos en een vrijetijdsbesteding voor geweldplegers. Zo zijn de veldhazen en korhoenders ook dit seizoen in Graubünden weer vrijgegeven voor afschot.

Wilde dieren komen in de eerste plaats toe aan de roofdieren, niet aan de recreatieve jagers, maar wolf of lynx wil men eigenlijk niet zo graag. Valwild wil men niet, de vos ook niet, die dit zou opruimen. Vossen wordt zinloos en planloos afgeschoten, als in een roes. De regulering van de wildpopulaties gebeurt niet op basis van natuurlijke wildbiologische omstandigheden, maar op basis van jagerslatijn. Beschermde soorten, zoals de veldhaas, het korhoen, de sneeuwhoen en de houtsnip, hebben niets te zoeken op de lijst van bejaagbare soorten. Elke jachtactiviteit van de recreatieve jagers is een enorme verstoring van de volledige flora en fauna.

De natuurlijke regulering door roofdieren zoals de wolf, de lynx of de vos verloopt selectief, dynamisch en aangepast aan de gedragsecologie – een complex samenspel dat sadistische afschotplannen van een door geweldplegers besmet ambt nooit kunnen vervangen. De recreatieve jacht vervangt geen ecologisch evenwicht. Beoefende decimeringsjacht is een schoolvoorbeeld van natuurontwaarding onder het mom van ‘duurzaam beheer’.

Het jachtonwezen in het kanton Graubünden is tot ver buiten de kantonsgrenzen, tot in het buitenland toe, bekend. De Bündner jacht is ronduit crimineel en wordt gekenmerkt door geweld en dierenmishandeling. Alleen is ons rechtssysteem tot nu toe niet zover om dat strafrechtelijk te erkennen. Elk jaar worden er meer dan 1.000 boetes uitgesproken tegen de Bündner geweldplegers en worden er tientallen aangiftes ingediend.

De jachtvoorschriften in Graubünden staan om meerdere redenen ter discussie:

1. Duurzaamheid: Critici stellen dat de bestaande voorschriften onvoldoende gericht zijn op het behoud van bedreigde diersoorten en het bevorderen van biodiversiteit. Er zijn aanwijzingen dat de recreatieve jacht ecosystemen in gevaar brengt.
2. Dierverzorging en ethiek: De omstandigheden waaronder dieren worden bejaagd, worden als onethisch ervaren. Dierenrechtenorganisaties eisen een strengere regulering van de recreatieve jacht.
3. Verzet van natuurbeschermers: Milieuorganisaties, bosbouwverenigingen en natuurbeschermingsorganisaties verzetten zich tegen bepaalde jachtpraktijken, omdat ze negatieve gevolgen vrezen voor de dierpopulaties en het milieu.
4. Conflicten met het publiek: In sommige regio's is er verzet van omwonenden en toeristen die zich inzetten voor de bescherming van wilde dieren. Dit leidt tot spanningen tussen de belangen van de recreatieve jagers en het grote publiek.
5. Politieke beslissingen: Veranderingen in het politieke landschap en druk van verschillende belangengroepen leiden tot een voortdurende verandering van de jachtvoorschriften, wat zorgt voor verwarring en ontevredenheid.

Deze kritiekpunten zorgen ervoor dat de jachtvoorschriften in Graubünden telkens weer in het middelpunt staan van negatieve discussies.

In het kanton Graubünden wordt al decennialang een beestachtige speciale jacht uitgevoerd, omdat de met het oog op bosbescherming nagestreefde afschotaantallen niet gehaald worden! Dit betekent concreet dat zolang er speciale jachten worden georganiseerd/aangeordend, er geen welpen/wolven proactief of als basisregulering afgeschoten zouden mogen worden, eist IG Wild beim Wild.

In 2025 bestaat in het kanton Graubünden het voornemen om nog een rode lijn te overschrijden bij de “regulering” van onschuldige wolven. Het Amt für Jagd und Blödsinn (het bureau voor jacht en onzin) is van plan om vanaf 1 september, in het kader van de zogenaamde « Basisregulierung », met steun van recreatieve jagers, twee derde van dit jaars welpen te doden die geen enkele schuld hebben – hun enige vergrijp is geboren te zijn en te worden ingedeeld als «tweederdequotum ». Dit kan in het slechtste geval de dood van tientallen wolvenwelpen tot gevolg hebben!

Hoe beschadigd is het brein van een recreatieve jager die welpen naar het leven staat, zeker als hij zelf nog hondenbezitter is? Wie het jachtdiploma haalt, krijgt altijd twee dingen: een vergunning om te doden en een vergunning om te verdommen. 

Populaties worden al decennialang niet echt gereguleerd, maar gedecimeerd, terwijl het geboortecijfer van wilde diersoorten wordt gestimuleerd. Het gevolg van de huidige methoden is dat onder andere reeën en herten nog schuwer worden en hun activiteiten volledig naar de nacht verplaatsen. Dit leidt tot veel verkeersongevallen en wildvraat aan beschermingsbossen. Wat als natuurbeheer wordt verkocht, is in werkelijkheid een strategische ontmanteling van ecologische autonomie. Wildvraat ontstaat voornamelijk door de recreatieve jacht. Heel anders is het in het jachtvrije Nationaal Park van Zwitserland, waar men herten en andere dieren overdag kan observeren. Ook zijn daar de populaties, bijvoorbeeld van gemzen, al meer dan 100 jaar stabiel rond de 1.350 dieren.

Regelmatig wordt door het Amt für Jagd und Blödsinn in Graubünden de bevolking jaar na jaar iets voorgeschoteld met onethische jachtbedrijfsvoorschriften en afschotplanningen. Recreatieve jagers doen zich voor als iets wat ze helemaal niet zijn. De recreatieve jacht is altijd ook een vorm van oorlog tegen levende wezens, waarbij de negatieve eigenschappen in de mens tot leven komen. Cijfers van het Amt für Jagd und Fischerei Graubünden worden ook niet wetenschappelijk verzameld, bijvoorbeeld zonder enige rekening te houden met de aanwezigheid van de wolf in het kanton Graubünden.

Hoe hoog de regionale reeënpopulaties werkelijk zijn, blijkt pas uit de reebokstrekking van de hoge jacht. – Jachtbedrijfsvoorschriften en afschotplanning 2025

Bij nauwkeurige observatie valt op dat de jagersziel iets doortraptigs heeft. De recreatieve jacht is geen eerzaam ambacht. Er zijn geen normen, ethiek, degelijke wetenschap of regels bij de jacht die stand houden tegenover maatschappelijke normen, zelfs niet binnen de jagersgemeenschap zelf, en al helemaal niet tegenover argumenten van dierenbescherming. Wie ontevreden is met zijn eigen bestaan, gaat op recreatieve jacht. Jagers uit Graubünden bekritiseren de jacht in het hol als dierenmishandeling, jagers uit Wallis vermaken zich met de trofeeënjacht op de steenbok, recreatieve jagers uit Obwalden vinden hoogzitten niet weidmannelijk, een verboden hulpmiddel (de praktijk van het rondlummelen boven de grond bij de loerjacht is geen eeuwenoude jachttraditie), recreatieve jagers uit Glarus zijn in Graubünden geen jagers, de vervuiling van het milieu en van wilde dieren met jagersmunitie is opoffering voor het ecosysteem – terwijl natuurbeschermers daartegen protesteren, of bij Duitse recreatieve jagers wordt het afgekeurd om met hagel op reeën te schieten, terwijl Zwitserse recreatieve jagers dat grappig vinden, enzovoort enzovoort.

Volgens IG Wild beim Wild zijn er voor hobby jagers jaarlijkse medisch-psychologische geschiktheidskeuringen naar Nederlands voorbeeld nodig, alsook een bindende leeftijdsgrens. De grootste leeftijdsgroep onder recreatieve jagers is tegenwoordig 65+. In deze groep nemen leeftijdsgebonden beperkingen zoals afnemend gezichtsvermogen, vertraagde reactietijden, concentratiezwakte en cognitieve tekorten statistisch duidelijk toe. Tegelijkertijd tonen ongevalanalyses aan dat het aantal ernstige jachtongevallen met gewonden en doden vanaf de middelbare leeftijd significant stijgt.

De regelmatige berichten over jachtongevallen, dodelijke fouten en misbruik van jachtwapens tonen een structureel probleem aan. Het privébezit en gebruik van dodelijke vuurwapens voor vrijetijdsdoeleinden onttrekt zich grotendeels aan continue controle. Vanuit het perspectief van IG Wild beim Wild is dit niet langer verantwoord. Een praktijk die berust op vrijwillig doden en tegelijk aanzienlijke risico's voor mens en dier met zich meebrengt, verliest haar maatschappelijke legitimiteit.

Hobby Jacht berust bovendien op speciesisme. Speciesisme beschrijft de systematische minachting van niet-menselijke dieren enkel op basis van hun soort. Het is vergelijkbaar met racisme of seksisme en is noch cultureel noch ethisch te rechtvaardigen. Traditie vervangt geen morele toetsing.

Juist op het gebied van recreatieve jacht is kritische toetsing onmisbaar. Nauwelijks een ander terrein wordt zo sterk gekenmerkt door verhullende verhalen, halve waarheden en gerichte desinformatie. Waar geweld genormaliseerd wordt, dienen narratieven vaak ter rechtvaardiging. Transparantie, controleerbare feiten en een open maatschappelijk debat zijn daarom onmisbaar.